Η κυβέρνηση βάζει χειροπέδες στην κοινωνία που αγωνίζεται. Ο Μάριος Ζ. μιλά αποκλειστικά στο «Δρόμο» μέσα από τις φυλακές Κορυδαλλού και αποκαλύπτει πώς στήθηκε η σκευωρία της αστυνομίας.
Μεγαλώνει η απόσταση μεταξύ κυβέρνησης και βάσης του ΠΑΣΟΚ. Ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης και τρεις κορυφαίοι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ μιλούν στο «Δρόμο» και αναδεικνύουν την αντίθεση.
Ιερουσαλήμ: Οι νέοι βγήκαν στους δρόμους.
Και δύο ρεπορτάζ - αποκάλυψη για τα δημοτικά ιατρεία της Αθήνας και για το νοσοκομείου του Κιλκίς.
Ακόμα γράφουν στο «Δρόμο»: η Ελένη Πορτάλιου, ο Μάκης Καβουριάρης, ο Βασίλης Μουλόπουλος, ο Νίκος Κουνενής και ο Μανώλης Ρασούλης.
Σε ανακοίνωση που εξέδωσε η ΚΟΕ αναφέρονται τα παρακάτω:
1. Μετά τις τελευταίες εξελίξεις σχετικά με την υπόθεση του επεισοδίου με τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλο στο συλλαλητήριο της 5ης Μάρτη αποδεικνύεται οριστικά αυτό που από την πρώτη στιγμή ήταν φανερό και που επισημάναμε από την ίδια κιόλας μέρα σε σχετική μας ανακοίνωση. Ότι δηλαδή εκτυλίχθηκε μια μεθοδευμένη προσπάθεια στοχοποίησης της ΚΟΕ, και κατ’ επέκταση του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να φιμωθεί κάθε φωνή που ξεφεύγει από τα όρια της συναίνεσης στην κυβερνητική πολιτική ειδικά στις συνθήκες της σημερινής πρωτοφανούς επίθεσης στους εργαζόμενους. Η προσπάθεια στοχοποίησης ξεκίνησε από τη βουλή με τις ομιλίες του γνωστού Α. Γεωργιάδη και του Χ. Παπουτσή στα πλαίσια της ιδιότυπης συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΛΑΟΣ και αναπαράχθηκε με την απαράδεκτη ανακοίνωση της ΓΣΕΕ που θύμισε τις πιο μαύρες σελίδες του μετεμφυλιακού κυβερνητικού συνδικαλισμού. Καλούμε την ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ να ζητήσει άμεσα συγγνώμη μετά την κατάρρευση της σκευωρίας. Καλούμε τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που αναπαρήγαγαν τα περί οργανωμένης επίθεσης της ΚΟΕ, να αποκαταστήσουν έστω και τώρα την αλήθεια.
2. Σχετικά με το επικείμενο συνέδριο της ΓΣΕΕ επαναλαμβάνουμε ότι η διεξαγωγή του σε υπερπολυτελές ξενοδοχείο της Χαλκιδικής πίσω από τις πλάτες των εργαζομένων και με χαιρετισμούς από τον πρωθυπουργό και τους προέδρους της ΝΔ και του ΛΑΟΣ αποτελεί πρόκληση στις σημερινές συνθήκες και διατυπώνουμε την πρότασή μας:
Να γίνει το συνέδριο της ΓΣΕΕ σε μεγάλο χώρο στην Αθήνα και να είναι ανοιχτό σε κάθε εργαζόμενο.
Να δοθεί ο λόγος σε όλους τους αγωνιζόμενους χώρους και κλάδους, τους απεργούς, τους εκπροσώπους των πρωτοβάθμιων σωματείων, τους άνεργους.
Το συνέδριο να μετατραπεί σε βήμα διαλόγου και συντονισμού των αγώνων ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης και το σύμφωνο σταθερότητας.
3. Καλούμε όλους τους εργαζόμενους και το λαό στη συνέχιση του αγώνα ενάντια στην επίθεση κυβέρνησης και Βρυξελλών. Ο αγώνας αυτός θα είναι μακροχρόνιος, θα κλιμακώνεται, θα διευρύνεται μέχρι την τελική απόσυρση των μέτρων και του κυβερνητικού προγράμματος σταθερότητας. Υποστηρίζουμε ενεργά την προσπάθεια συγκρότησης ενωτικών επιτροπών αγώνα σε όλη τη χώρα και τον πανελλαδικό συντονισμό όλων των αγωνιζόμενων σωματείων, επιτροπών, κοινωνικών και πολιτικών οργανώσεων.
Σε συνέντευξη τύπου που δόθηκε σήμερα στη 1μμ στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, το μέλος της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της γραμματείας της ΚΟΕ, Νίκος Γαλάνης, δήλωσε τα παρακάτω:
«Θέλουμε να μιλήσουμε για την ΓΣΕΕ και για άλλα δύο θέματα. Το ένα ζήτημα είναι τα γεγονότα με βάση τον Παναγόπουλο και τα όσα ακολούθησαν, και το άλλο ζήτημα είναι το συνέδριο της ΓΣΕΕ.
Με βάση τη χθεσινή αστυνομική ανακοίνωση, ότι ασκήθηκε δίωξη σε τρία συγκεκριμένα άτομα για τα επεισόδια με τον Παναγόπουλο στις 5/3 στο Σύνταγμα, αποδεικνύεται αυτό που από την αρχή είχαμε πει: Ότι η αυθαίρετη και γκεμπελίστικη χρέωση του επεισοδίου στην ΚΟΕ και κατ’ επέκταση στον ΣΥΡΙΖΑ και η στοχοποίηση της οργάνωσής μας και κατ’ επέκταση του ΣΥΡΙΖΑ, έχει να κάνει με το ότι βλέπουν την ΚΟΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ, δυνάμεις επικίνδυνες για τα αντιλαϊκά τους σχέδια και μέτρα. Θα θέλαμε σ’ αυτό το σημείο να κάνουμε ορισμένες αναφορές.
Οι αναφορές αυτές αφορούν τη ΓΣΕΕ, τον Παπουτσή, τα ΜΜΕ, τον Πάγκαλο και τον Γεωργιάδη. Όλοι αυτοί –ΓΣΣΕ, Παπουτσής, ΜΜΕ (και συγκεκριμένα μιλάμε για τον Καψή και τον Πρετεντέρη)- λειτούργησαν σαν προβοκάτορες σε διατεταγμένη υπηρεσία. Ο κ. Παπουτσής, μέσα στη Βουλή, κατηγόρησε ευθέως τον ΣΥΡΙΖΑ μετά το γεγονός της αντιπαράθεσής του με τον υφυπουργό του και στοχοποίησε την ΚΟΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ σαν τις δυνάμεις που λειτουργούνε προβοκατόρικα και εγκληματικά. Θέλουμε ακόμα να κάνουμε και δύο αναφορές. Η μία είναι για τον κ. Πάγκαλο. Είμαστε μπερδεμένοι με τον κ. Πάγκαλο. Γνωστός χρόνια, βουλιμικός και στο ζήτημα της εργασίας ακόμα, αλλάζει πολλές δουλειές. Πριν από λίγα χρόνια ήτανε κλητήρας της CIA, στην περίπτωση με τον Οτσαλάν. Μετά από λίγο καιρό μεταμορφώθηκε σε υπάλληλος των Γερμανών, όταν του τρίξαν τα δόντια. Τώρα συνεχίζει να ‘ναι υπάλληλος των Γερμανών και του Όλι Ρεν. Τελευταία βέβαια μεταμορφώθηκε και σε υπουργό προπαγάνδας του Χίτλερ. Και πάει χέρι-χέρι, όχι με τον Καρατζαφέρη, αλλά με τον Άδωνη Γεωργιάδη, αυτόν το Χατζηαβάτη της ελληνικής βουλής, στα όρια του φασισμού, ο οποίος έχει χρεωμένο στα μέτρα του και στα σταθμά του να χτυπήσει τον ΣΥΡΙΖΑ και οτιδήποτε αριστερό, προοδευτικό κινείται στην ελληνική κοινωνία.
Θέλουμε να πούμε σ’ αυτούς τους ανθρώπους να σταματήσουνε τη λάσπη απέναντι στην Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας και το ΣΥΡΙΖΑ. Θέλουμε επίσης να πούμε στην παράνομη κυβέρνηση που έχει ο ελληνικός λαός, και λέμε παράνομη γιατί ψηφίστηκε με πρόγραμμα άλλο και εφαρμόζει άλλο πρόγραμμα, να σταματήσει να διώκει και να απεργάζεται σχέδια απέναντι και στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στους εργαζόμενους της Ελλάδας. Και, τέλος, θέλουμε να καταγγείλουμε αυτή την κυβέρνηση για τη χρήση καμερών και δημοσιογραφικού τηλεοπτικού υλικού, για το φακέλωμα και την ποινικοποίηση των διαδηλώσεων και των διαδηλωτών. Γιατί τα τρία συγκεκριμένα άτομα που κατηγορούνται από την αστυνομική διεύθυνση, κατηγορούνται με βάση αυτό το τηλεοπτικό και δημοσιογραφικό υλικό. Η ποινικοποίηση των διαδηλώσεων και των διαδηλωτών συνεχίζεται, την ίδια στιγμή που έχει γεμίσει η Αθήνα με δακρυγόνα και με χημικά, είτε ληγμένα είτε φρέσκα, τα οποία δηλητηριάζουνε την υγεία και τη ζωή των ανθρώπων που θέλουνε μία διαφορετική πορεία για τους εργαζόμενους και την Ελλάδα.
Το θέμα δεν είναι η ΓΣΕΕ του κ. Παναγόπουλου. Το θέμα είναι οι εργαζόμενοι. Και πάνω σ’ αυτό ο κ. Παναγόπουλος μαζί με την ηγεσία, τους λίγους της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, αντί να κάνει ένα συνέδριο ανοιχτό που να είναι βήμα των εργαζόμενων, αντί να κάνει ένα συνέδριο εντός της Αθήνας που να απαντάει στα ζητήματα της κυβερνητικής επίθεσης και της ΕΕ, προτιμάει να πάει σ’ ένα πολυτελέστατο ξενοδοχείο στην Χαλκιδική και να συζητήσει μαζί με τους υπόλοιπους, σ’ ένα συνέδριο το οποίο έχει κατηγορηθεί για νοθεία μεγάλου βαθμού πανελλαδικά, ειδικά για την παράταξή του, ένα συνέδριο στο οποίο οι απαντήσεις δεν θα ‘ναι εντός συνεδρίου. Οι απαντήσεις θα δοθούνε ξανά στους δρόμους, στις απεργίες, διαδηλώσεις, στις καταλήψεις, στην αντίσταση των εργαζομένων, του λαού. Και θέλουμε να καλέσουμε τη ΓΣΕΕ, αυτούς που εξέδωσαν την πρώτη ανακοίνωση, να βγάλει ανακοίνωση και να καταγράψει αυτά τα οποία κατήγγειλε, από την ανάποδη, στην Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας και του ΣΥΡΙΖΑ. Απαιτούμε από τη ΓΣΕΕ, όπως απαιτούμε από τον κ. Καψή, από τον κ. Πρετεντέρη και από τις εκπομπές τις διάφορες από τις οποίες καταγγέλθηκε η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας και το ΣΥΡΙΖΑ –π.χ. στην εκπομπή του κ. Πολίτη- να πούνε την αλήθεια, να δώσουνε τον ίδιο χρόνο που δώσανε σ’ όλους αυτούς τους «αλητήριους» –εντός ή εκτός εισαγωγικών, ας διαλέξουν αυτοί τι είναι- σε σχέση με την επίθεση που κάνανε απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και την ΚΟΕ.»
Στην ερώτηση για το αν θα «επανεξετάσετε το ενδεχόμενο να κάνετε μήνυση ή αγωγή εναντίον ανθρώπων που είπαν όσα είπαν για την οργάνωσή σας», απάντησε:
«Εμείς είναι γνωστό ότι αντιμετωπίζουμε πολιτικά τα ζητήματα. Δεν θέλουμε και δεν μπλέκουμε σε διαδικασίες οι οποίες λύνουνε τις πολιτικές διαφορές στα αστικά δικαστήρια. Αυτή είναι μία αρχή μας. Από ‘κει και πέρα δεν θα παραιτηθούμε από το δικαίωμά μας να λέμε την αλήθεια με τις ανακοινώσεις μας και να ‘χουμε χρόνο, εκεί όπου θιγόμαστε, εκεί όπου λέγονται ψέματα, τον ίδιο ακριβώς χρόνο μ’ αυτόν που ειπώθηκε το ψέμα, είτε στην τηλεόραση, είτα στα υπόλοιπα ΜΜΕ. Αυτό θα το ζητήσουμε και με ένδικα μέσα, δηλαδή με τα ασφαλιστικά μέτρα.»
Σας καλούμε στην πολιτική εκδήλωση στη μνήμη της Μαριάννας Μπρεκάση στελέχους της ΚΟΕ και του ΣΥΡΙΖΑ
επικεφαλής της Νομαρχιακής Κίνησης Θεσσαλονίκης Αριστερά! που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 7 Φεβρουαρίου στις 11:30 πμ στο πολιτιστικό κέντρο «Αλέξανδρος», Εθνικής Αμύνης 1
Από νωρίς άρχισε να συγκεντρώνεται κόσμος στο σπίτι της Μαριάννας. Συγγενείς και γείτονές της, συνάδελφοί της, παλιοί συμφοιτητές και φίλοι της, συνδικαλιστές, φορείς της πόλης, σύντροφοι της από την ΚΟΕ από την Αθήνα, την Πάτρα, το Αγρίνιο, την Καβάλα και φυσικά από τη Θεσσαλονίκη. Σύντροφοι της από τη Νομαρχιακή Κίνηση Αριστερά!, τον ΣΥΡΙΖΑ, τον ΣΥΝ, το ΚΚΕ (μ-λ).
Στην εκκλησία, συνέχισε να συρρέει ο κόσμος μέχρι που δε χωρούσε άλλος στο προαύλιο. Εκεί δόθηκαν και οι «ύστατοι» χαιρετισμοί. Το μήνυμα της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ τόνιζε ότι «φτωχότερη είναι από σήμερα η Αριστερά. Με έντονη δράση σε ζητήματα τοπικής αυτοδιοίκησης συμμετείχε ενεργά στα κινήματα ενάντια στο νεοφιλευθερισμό και τον πόλεμο», ενώ σύμφωνα με το μήνυμα του Προέδρου του ΣΥΝ Αλ. Τσίπρα «η Μαριάννα, που τόσο πρόωρα έφυγε από κοντά μας, υπήρξε υπόδειγμα αγωνιστικής δράσης και παρέμβασης σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα» και της ΔΕΑ «τη γνωρίσαμε στο κίνημα με το ΕΚΦ, στις αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, στις αυτοδιοικητικές πρωτοβουλίες της Θεσσαλονίκης, στις προσπάθειες για την ενότητα της ριζοσπαστικής Αριστεράς». Ο Αλ. Αλαβάνου με μήνυμά του υπογράμμισε ότι «έφυγε άδικα και νωρίς, σε μια στιγμή που η αριστερά χρειάζεται πρόσωπα με την εντιμότητα, το ήθος, την αγωνιστικότητα και την προσφορά της», ενώ συλλυπητήρια έστειλε και η Αντικαπιταλιστική Πολιτική Ομάδα.
Το λόγο πήραν μέλος του Οδοντιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, από το ΚΚΕ(μ-λ) και το ΑΡΔΗΝ. Εκ μέρους του ΕΚΘ, η Δ. Χαραλαμπίδου τόνισε ότι η Μαριάννα «…με τη ζωή της και τη δράση της πρόσθεσε μόνο θετικά στοιχεία στο βιβλίο των κοινωνικών αγωνιστών, των πραγματικών επαναστατών που καθημερινά βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για την κοινωνική δικαιοσύνη, τη ζωή με αξιοπρέπεια, την αλληλεγγύη, την αγάπη για τον άνθρωπο, για τις μικρές και καθημερινές του ανάγκες.»,
Εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης : «Η Μαριάννα ήταν με τον κόσμο «των από κάτω», των φτωχών και των κατατρεγμένων. Ποτέ δεν έκανε βήμα πίσω απ’ αυτό στη σύντομη ζωή της.» Τη Μαριάννα χαρακτήριζε «το πείσμα, τη γενναιότητα και την περηφάνια, με τα οποία έδωσε και την τελευταία της μάχη, παραμένοντας όρθια μέχρι το τέλος, μεταφορικά και κυριολεκτικά.»
Εκ μέρους της Νομαρχιακής Κίνησης Αριστερά!, ο Γ. Θεοδωρόπουλος έκλεισε με μια υπόσχεση : «… θα συμβάλλουμε στο να γίνει ο ψίθυρος φωνή και η δυσαρέσκεια αντίσταση. Είμαστε περήφανοι που σε είχαμε επικεφαλή. Γεια σου Μαριάννα. Το χαμόγελο σου θα ζεσταίνει πάντα τις καρδιές μας.»
Τελευταίος, ο Π. Κουτσιανάς, εκ μέρους της ΚΟΕ Θεσσαλονίκης, απευθυνόμενος στη Μαριάννα : «Μας έδειξες τι σημαίνει να προσπαθεί κάποιος όχι μόνο να αλλάξει τον κόσμο αλλά να αλλάξει και τον εαυτό του. […] Μας έδειξες τι σημαίνει να βάζει κανείς τη συλλογικότητα και το συλλογικό συμφέρον πάνω απ’ το ατομικό. […] Σε αποχαιρετάμε δίνοντάς σου την υπόσχεση να προσπαθήσουμε να πιάσουμε το νήμα από ‘κει που το άφησες. […] Θα ζεις για πάντα στις καρδιές μας και στους αγώνες μας.».
Οι (απο)χαιρετισμοί έκλεισαν με τους στίχους «Αιώνες γονατισμένη από την πίκρα, η ψυχή του λαού, φτερούγες τώρα βγάζει κι ανεβαίνει, ποιος τη σταματάει, ποιος τη σταματάει» από την Μαρία Δημητριάδη.play
Η τελευταία πράξη ήταν να ριχθεί μια σημαία της ΚΟΕ πάνω της, ως σημάδι ότι θα είναι πάντα μαζί μας.
Τις επόμενες μέρες, η ΚΟΕ Θεσσαλονίκης θα κάνει το πολιτικό μνημόσυνο της Μαριάννας.
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟI ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΡΙΑΝΑ
Ανακοίνωση του Κ.Ο της Κ.Ο.Ε
Αποχαιρετώντας την Μαριάννα
Το Καθοδηγητικό Όργανο, όλα τα μέλη και στελέχη, και οι φίλοι της ΚΟΕ αποχαιρετάμε σήμερα την συντρόφισσα Μαριάννα Μπρεκάση και είναι μια στιγμή βαθύτατης λύπης, πένθους, απώλειας, αναμνήσεων, συγκίνησης.
Η Μαριάνα Μπρεκάση όπως δεκάδες χιλιάδες –ίσως και εκαντοντάδες χιλιάδες- νέων ανθρώπων εντάχθηκε στο αριστερό κίνημα την περίοδο της μεταπολίτευσης και αγωνίστηκε μέσα από τις γραμμές της ΠΠΣΠ και στη συνέχεια του ΚΚΕ(μ-λ).
Όμως στις δεκαετίες του 80 και του 90, όταν ήρθαν οι δύσκολες στιγμές και οι δύσκολες επιλογές, η συντρόφισσα Μαριάννα έκανε μια επιλογή, απλή στην ουσία αλλά όχι εύκολη στην εφαρμογή, να συνεχίσει να είναι παρούσα στο χώρο της κομμουνιστικής Αριστεράς μέσα από τις γραμμές της Α/συνέχεια και από το 2003 υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη και στέλεχος της ΚΟΕ. Με την δράση της και την στάση της κατόρθωσε να έχει κατοχυρωθεί στην συνείδηση και στην καρδιά χιλιάδων απλών ανθρώπων της Αριστεράς σαν μια σημαντική αγωνίστρια στο χώρο της αυτοδιοίκησης και σε όλα τα μικρά και μεγάλα ζητήματα που απασχόλησαν τους εργαζόμενους, την νεολαία, σε όλα τα εγχειρήματα της ριζοσπαστικής αριστεράς (Αριστερές Συσπειρώσεις, Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, ΣΥΡΙΖΑ).
Η Μαριάννα Μπρεκάση έκανε υπερβάσεις στην ζωή της. Απόδειξε ότι ένας απλός άνθρωπος, ένας συνηθισμένος άνθρωπος, όταν ενταχθεί σε μια συλλογικότητα, όταν αφιερωθεί να υπηρετήσει την λαϊκή υπόθεση, μπορεί να αναδειχθεί σε μια προσωπικότητα αναφοράς, να γίνει ένα αριστερό δημόσιο πρόσωπο, να εκφράσει με συνέπεια σε όλους τους χώρους τις λαϊκές ανάγκες και την αξιοπρέπεια της Αριστεράς. Αυτά τα βήματα και αυτές οι ατομικές υπερβάσεις δεν ήταν εύκολες, αλλά η Μαριάννα είχε μάθει να αγωνίζεται και να θέτει το συλλογικό πάνω από τις ατομικές δυσκολίες. Η συντρόφισσα Μαριάννα πάλεψε, αγωνίστηκε, στάθηκε όρθια, στάθηκε κοντά σε όλους όσους είχαν προβλήματα και αγωνίζονταν. Η αγάπη, η αλληλεγγύη, καθώς και η λύπη για τον χαμό της που δείχνουν χιλιάδες άνθρωποι που έμαθαν για το θάνατό της, είναι μια ορατή απόδειξη αυτής της κατοχύρωσης, αυτής της αναγνώρισης για την προσφορά της.
Η Μαριάννα Μπρεκάση με την στάση της αποτελεί ένα παράδειγμα διαφορετικό από τις συνηθισμένες πλέον καταστάσεις και τις αρνητικές συμπεριφορές που δείχνουν πολλά άλλα δημόσια πρόσωπα και στελέχη της Αριστεράς. Τον παραγοντισμό, τον καρριερισμό, τον κυνισμό, την «αναρρίχηση», σε τελική ανάλυση να μπαίνει το εγωϊστικό άτομο πάνω από τις ανάγκες του κινήματος, πάνω από τις ανάγκες και τους καημούς του απλού κόσμου, πάνω από τις ιδέες και τα οράματα της αριστεράς.
Η Μαριάννα Μπρεκάση αποτελεί ένα άλλο παράδειγμα: απλοί άνθρωποι της αριστεράς μπορούν να τα καταφέρουν πολύ καλύτερα, μπορούν να εκπροσωπήσουν και να εκφράσουν αιτήματα και ανάγκες με συνέπεια και ανυποχώρητα, μπορούν να αναδειχθούν και να κατοχυρωθούν βασισμένοι στην συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, στην διαρκή καλυτέρευση των ίδιων μέσα από την ένταξη σε ένα συλλογικό σχέδιο, στην καταπολέμηση ακόμα και τάσεων και ροπών που δημιουργούν οι δημόσιες εκπροσωπήσεις.
Η Μαριάννα Μπρεκάση είχε μια λύπη –γιατί είχε πλήρη διαύγεια σε όλη την δύσκολη μάχη που έδωσε τα τελευταία χρόνια- πως δεν βοηθά όσο πρέπει την προσπάθεια της ΚΟΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, πως έπρεπε να μπορεί να κάνει περισσότερα. Της έκανε καλό να μπορεί να προσφέρει παρόλο που πάντα υπήρχε φροντίδα να μην ταλαιπωρείται παραπάνω.
Στην μητέρα της κυρά Χρυσούλα, στους συγγενείς της, στους φίλους και τους συντρόφους της απευθύνουμε τα πιο ειλικρινή μας συλλυπητήρια.
Τώρα, που φεύγεις Μαριάννα, τώρα που γίνονται πιο ουσιαστικοί απολογισμοί, να ξέρεις ότι έδωσες πολλά. Πρόσφερες με την στάση σου όλα αυτά τα χρόνια πολλά στους απλούς ανθρώπους, στο κίνημα, στην αριστερά, στην ΚΟΕ.
Η ΚΟΕ σε αποχαιρετά, συνεχίζοντας με θέρμη και πείσμα όσα μαζί σχεδιάσαμε και αποφασίσαμε. Παντού σε όλη την Ελλάδα οι σημαίες της ΚΟΕ σε αποχαιρετούν και όλα τα μέλη σου υπόσχονται πως θα βγάλουν και άλλες Μαριάννες που θα συνεχίσουν με απλό τρόπο να αγωνίζονται έναν καλύτερο κόσμο απαλλαγμένο από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες, τα μέλη της ΚΟΕ από τη Θεσσαλονίκη αλλά κι απ’ όλη την Ελλάδα θέλουμε να σε αποχαιρετήσουμε λέγοντας δυο κουβέντες μόνο.
Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για τη Μαριάννα-αγωνίστρια, που για πάνω από 30 χρόνια μέσα από τις γραμμές της Κομμουνιστικής Αριστεράς πάλεψε με όλη την ψυχή για μια άλλη κοινωνία, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση.
Θα μπορούσαμε ακόμα να μιλήσουμε για τη Μαριάννα-άνθρωπο, έναν άνθρωπο απλό και σεμνό, με ευαισθησίες αλλά και αδυναμίες, όπως όλοι μας άλλωστε, που δεν έπαψε όμως ούτε στιγμή να είναι μαχητής σε μικρές και μεγάλες δυσκολίες, που δεν έπαψε ούτε στιγμή να στέκεται με ανθρωπιά και αλληλεγγύη σ’ όσους το είχαν ανάγκη.
Μαριάννα
Φεύγεις νωρίς. Ξέρουμε ότι είχες πολλά ακόμα να δώσεις στην ΚΟΕ, στην Αριστερά και στο κίνημα, στους ανθρώπους που αγάπησες. Ξέρουμε ότι ήθελες να δώσεις ακόμα περισσότερα κι αυτό σε βασάνιζε τον τελευταίο καιρό.
Σου λέμε λοιπόν ότι πέρα απ’ τη δράση σου μας αφήνεις κάτι ακόμα πιο πολύτιμο. Το παράδειγμά σου με τη στάση σου απέναντι στη ζωή. Με τη στάση σου αυτά τα τελευταίο δύσκολα χρόνια της αρρώστιας, μας έδειξες τι σημαίνει να αγωνίζεται κάποιος ως το τέλος παλικαρίσια, ακόμα κι αν ξέρει ότι το πιο πιθανό είναι να χάσει τη μάχη.
Μας έδειξες τι σημαίνει να προσπαθεί κάποιος όχι μόνο να αλλάξει τον κόσμο αλλά να αλλάξει και τον εαυτό του, ξεπερνώντας τις αδυναμίες του, για να γίνει ακόμη καλύτερος και πιο χρήσιμος για την κοινωνία, για το λαό, για τους καταπιεσμένους.
Μας έδειξες τι σημαίνει να βάζει κανείς τη συλλογικότητα και το συλλογικό συμφέρον πάνω απ’ το ατομικό.
Συντρόφισσα και φίλη Μαριάννα
Σε αποχαιρετάμε δίνοντάς σου την υπόσχεση να προσπαθήσουμε να πιάσουμε το νήμα από ‘κει που το άφησες. Να συνεχίσουμε τη μάχη με το ίδιο πείσμα, την ίδια αισιοδοξία, την ίδια αγάπη για τη ζωή και τους ανθρώπους.
Θα ζεις για πάντα στις καρδιές μας και στους αγώνες μας.
Είναι δύσκολη η στιγμή του αποχαιρετισμού. Τα μέλη της νομαρχιακής κίνησης αριστερά αποχαιρετούμε τον άνθρωπο που ταυτίστηκε το όνομα του με την συλλογικότητα μας. Είμαι η Μαριαννά Μπρεκάση επικεφαλής της Νομαρχιακής Κίνησης Θεσσαλονίκης Αριστερά!. Το έλεγες με περηφάνια. Οραματιζόσουνα την αριστερά πρωταγωνίστρια και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Να γνωρίσουμε τα κινήματα πόλης, να δημιουργήσουμε κινήματα πόλης να συμβάλουμε στο να αποκτήσουν έκφραση και δύναμη οι από τα κάτω και δεν τα έλεγες μόνο αυτά αλλά και καθημερινά μοχθούσες να γίνουν πραγματικότητα. Βφλ, σκουπίδια, στρατόπεδα, παραλία Καλαμαριάς, ανοικτές συνελεύσεις Καλαμαριάς, Φαλήρου, Συκεών, ολυμπιακοί αγώνες, ευαθ, ελεύθεροι χώροι ,διάνα και ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς και ήσουνα παντού…Να είμαστε σε κάθε κινητοποίηση μέσα, να μάθουμε να ακούμε τον κόσμο να δημιουργήσουμε ένα σχήμα που να μπορεί να εκφράζεται ο ανένταχτος κόσμος αυτά μας έλεγες και για αυτά παλεύαμε. Και παραμονές των νομαρχιακών εκλογών του 2006 μας ανακοίνωσες ότι είσαι άρρωστη. Για το μόνο που στεναχωριέμαι είναι ότι δεν έχω δυνάμεις να κάνω αφισοκόλληση, αυτά τα λόγια σου θυμόμαστε από την ολομέλεια πριν τις εκλογές. Και τα τελευταία 4 χρόνια συνέχισες να είσαι στην πρώτη την γραμμή. Μας έδειξες έναν άλλο δρόμο Μαριάννα, δεν ξέρουμε αν θα τον δικαιώσουμε εμείς οι κάποιοι άλλοι αλλά εσύ τάχθηκες με σταθερότητα και αποφασιστικότητα με την αριστερά ενάντια στο ρεύμα. Είναι αυτό που είπε ένας σ. από άλλη συλλογικότητα ότι με την Μαριάννα μπορείς να διαφωνήσεις σε πολλά ζητήματα αλλά δεν μπορείς παρά να παραδεχτείς ότι είναι ένας άνθρωπος που περπατάει ίσια. Τα πολλά λόγια είναι περιττά όπως έλεγες. Σου υποσχόμαστε ότι θα συμβάλλουμε στο να γίνει ο ψίθυρος φωνή και η δυσαρέσκεια αντίσταση. Είμαστε περήφανοι που σε είχαμε επικεφαλή. Γεια σου Μαριάννα. Το χαμόγελο σου θα ζεσταίνει πάντα τις καρδιές μας.
Συγκεντρωθήκαμε σήμερα για να αποχαιρετίσουμε την αγαπημένη μας Μαριάνα, κορυφαίο στέλεχος της Αριστεράς στην πόλη και τον νομό Θεσσαλονίκης.
Σαν εκπρόσωπος του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης , αποχαιρετώ την Μαριάνα που με την ζωή της και την δράση της ,πρόσθεσε μόνο θετικά στοιχεία στο βιβλίο των κοινωνικών αγωνιστών , των πραγματικών επαναστατών που καθημερινά βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για την κοινωνική δικαιοσύνη, την ζωή με αξιοπρέπεια, την αλληλεγγύη, την αγάπη για τον άνθρωπο και τις μικρές και καθημερινές του ανάγκες .
Την Μαριάνα την γνωρίσαμε στους αγώνες των εργαζόμενων για τα προβλήματά τους. Την είχαμε καθημερινά μαζί μας στις μεγάλες κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα λιπάσματα, ενάντια στα κλεισίματα της Ζήμενς, του Ουράνιου Τόξου, στις κινητοποιήσεις μας για το ασφαλιστικό , για την ανεργία και τις διεκδικήσεις μας για καλύτερες συνθήκες ζωής και δουλειάς.
Η Μαριάνα που γνωρίσαμε ήταν αγωνίστρια ,από αυτούς που δεν ζητούν τίποτε για τον εαυτό τους, που δεν φιλοδοξούν τίποτε το ιδιωτικό, κάτι που στις μέρες μας είναι σπάνιο. Μοναδική της φιλοδοξία και καθημερινή της φροντίδα ήταν να είναι χρήσιμη, να πολεμήσει την κοινωνική αδικία .
Το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης εκφράζει στην μητέρα της Μαριάνας με θλίψη τα πιο βαθιά αισθήματα συμπαράστασης και στην μεγάλη οικογένειά της, την οργάνωση της ,την ΚΟΕ αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ: να συνεχίσουν την δράση της με μεγαλύτερη πίστη, για να έρθουν οι καλύτερες μέρες που η Αγαπημένη μας Μαριάνα ονειρεύτηκε.
Σε γνώρισα εκεί, στο κέντρο μεταναστών. Με εκείνα τα μεγάλα, αστραφτερά, αποφασιστικά σου μάτια πήρες απόφαση για όλους μας: Θα γινόμασταν εθελοντές οδοντίατροι! Το είπες τόσο αποφασιστικά που κανένας δε μπορούσε να σου φέρει αντίρρηση.
Δεν σε γνώριζα…
Σε συνάντησα σε εκείνη τη συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς, θυμάσαι; Εκεί μου είπες : Θα κατεβούμε στις εκλογές, θα δείξουμε ότι έχουμε δύναμη, ότι είμαστε πολλοί. Έτσι μας δόθηκε και εμάς η ευκαιρία να καταλάβουμε (όλοι εμείς, που νομίζαμε ότι ήμασταν μόνοι) ότι είμαστε πραγματικά πολλοί…
Δεν σε γνώριζα…
Ήρθα και σε βρήκα πριν ένα μήνα στο Θεαγένειο, τρέμοντας σχεδόν, νομίζοντας ότι θα συναντήσω το θάνατο και εσύ μου σύστησες τη ζωή, την αγαπημένη σου. Χωρίς να περιφρονείς το θάνατο έδινες μαθήματα ζωής. Δεν άφησες ούτε μια στιγμή που να μη προσπαθήσεις να τη γεμίσεις με όλα εκείνα τα πλούσια; Συναισθήματα που σε χαρακτήριζαν. Ούτε ακόμη και σ’ εκείνη, την πριν το τέλος στιγμή.
Αγαπημένη μου Μαριάννα
Θα είσαι παράδειγμα ζωής για μας. Σ’ ευχαριστούμε για την κληρονομιά σου ….
( Μ’ αυτά τα λόγια η Αγγελική Γκόνη αποχαιρέτησε την αγαπημένη μας σύντροφο, εκ μέρους της ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΟΔΟΝΤΙΑTΡΩΝ)
Η Μαριάννα Μπρεκάση έφυγε άδικα και νωρίς, σε μια στιγμή που η αριστερά χρειάζεται πρόσωπα με την εντιμότητα, το ήθος, την αγωνιστικότητα και την προσφορά της. Συμμετέχουμε όλοι όσοι την γνωρίσαμε στον βαθύ πόνο των οικείων και των συντρόφων της.
Σας εκφράζω την βαθιά μου θλίψη και την θερμή συμπαράσταση μου, για τον άδικο θάνατο της συντρόφισσας Μαριάννας. Στο λίγο χρόνο που πρόλαβα να την γνωρίσω, μπόρεσα να εκτιμήσω την αγωνιστικότητα της, την ανθρωπιά της και την αδιάλειπτη προσήλωση της στα ιδανικά που μας συνδέουν όλους μας. Η αγωνιστική της καρτερικότητα , τον τελευταίο χρόνο της δοκιμασίας της, με είχε βαθιά εντυπωσιάσει. Τέτοιες γυναίκες και τέτοιες αγωνίστριες, είναι κρίμα να φεύγουν τόσο γρήγορα, πάνω στην ωριμότητα της προσφοράς τους. Ας προσπαθήσουμε όλοι - ες να διδαχθούμε από τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας της και της ανιδιοτελούς προσφοράς της.
Εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ την αποχαιρετάμε με πολύ μεγάλη λύπη, γιατί υπήρξε σ’ όλη της τη συνειδητή ζωή, απ’ τα μαθητικά της χρόνια, ένας άνθρωπος γεμάτος φλόγα και αφοσίωση στα κοινά μας ιδανικά. Ήταν όμως πάντα και ένας άνθρωπος με βαθιά αξιοπρέπεια και ακεραιότητα.
Η Μαριάννα ήταν με τον κόσμο «των από κάτω», των φτωχών και των κατατρεγμένων. Ποτέ δεν έκανε βήμα πίσω απ’ αυτό στη σύντομη ζωή της.
Υποστήριξε τις ιδέες της με πάθος. Ήξερε όμως να αφήνει κι άλλες ιδέες ν’ ανθίζουν και ήξερε να βαδίζει μαζί με άλλους.
Ήταν απ’ αυτούς που διάλεξαν δύσκολο δρόμο, δεν έμειναν στα μισά. Έτσι κι αλλιώς είχε πάντα μια έμφυτη αντιπάθεια στους κόπρους των σαλονιών, γι’ αυτό προτιμούσε να οργώνει τις φτωχογειτονιές με τα μηνύματα της αλληλεγγύης, του αγώνα και της συλλογικότητας. Αυτό συνέχισε να κάνει και την τελευταία δύσκολη περίοδο, αυτή της αρρώστιας.
Γι’ αυτό ο κόσμος της Αριστεράς και των κινημάτων, ο κόσμος του εργάτη, την εκτιμούσε και την τίμησε επανειλημμένα.
Πολλοί απ’ αυτούς είδαν το πείσμα, τη γενναιότητα και την περηφάνια, με τα οποία έδωσε και την τελευταία της μάχη, παραμένοντας όρθια μέχρι το τέλος, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Αυτός ο κόσμος την τιμάει και σήμερα, έτσι όπως όφειλε να την τιμάει.
Θέλουμε να εκφράσουμε τη βαθιά μας οδύνη και τα συλλυπητήριά μας, που δεν είναι τυπικά αλλά ουσιαστικά, στη μητέρα της και τους δικούς της ανθρώπους. Θα ήθελα όμως να μου επιτρέψετε να πω και κάτι ακόμα.
Είμαστε εδώ και κάποιοι που γνωρίζαμε τη Μαριάννα πολλά χρόνια πριν.
Θέλω εντελώς αυθαίρετα να πάρω το δικαίωμα να αποχαιρετίσω εκ μέρους όλων αυτών τη Μαριάννα των φοιτητικών αγώνων και της γενιάς του 815.
Θυμόμαστε λοιπόν αυτό το ζωντανό, όμορφο, νέο κορίτσι που ήταν ΠΠΣΠ και μετά Συσπειρώσεις, να μιλάει με πάθος στο αμφιθέατρο της οδοντιατρικής, να μαλώνει με τους εκπροσώπους του καθηγητικού κατεστημένου της εποχής εκείνης, να ‘ρχεται στην πλατεία του χημείου λίγο πριν τη φοιτητική διαδήλωση. Τη θυμόμαστε στις παρέες και στα γλέντια της φοιτητικής μας ζωής, να γελάει με τον χαρακτηριστικό τρόπο που γελούσε. Τη βλέπουμε να κατεβαίνει τα τρία σκαλάκια της γνωστής ταβέρνας μ’ ένα τελευταίο τσιγάρο στο χέρι και να χάνεται μες στη νύχτα.
ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ Κ.Ο.ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ, ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΜΠΡΕΚΑΣΗ
Ο θάνατος της συντρόφισσας Μαριάννας Μπρεκάση, κάνει φτωχότερο τον ΣΥΡΙΖΑ και την Ριζοσπαστική Αριστερά. Η Μαριάννα, που τόσο πρόωρα έφυγε από κοντά μας, υπήρξε υπόδειγμα αγωνιστικής δράσης και παρέμβασης σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα. Η σκέψη της θα μας συνοδεύει πάντα, στους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη, αλληλεγγύη και δημοκρατικά δικαιώματα.
Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά της και στους συντρόφους της από την ΚΟΕ.
Προς: Το Κ.Ο. της Κ.Ο.Ε. Την Κ.Ο. Θεσσαλονίκης της Κ.Ο.Ε.
Εκ μέρους των μελών και των στελεχών της Κ.Ο. Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ(μ-λ) σας μεταφέρουμε τη βαθιά λύπη μας για το θάνατο της συντρόφισσας Μαριάννας Μπρεκάση με την οποία μας συνδέουν δεκαετίες κοινών κοινωνικών αγώνων. Αγωνιστικές παρουσίες και προσωπικές διαδρομές σαν αυτές της Μαριάννας αποτελούν σημείο αναφοράς για όλους μας.
Παρακαλούμε να μεταφέρετε τα συλλυπητήριά μας στους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Μαριάννας στην Κ.Ο.Ε., καθώς και στους οικείους της.
με θλίψη πληροφορηθήκαμε τον πρόωρο χαμό της συντρόφισσας Μαριάννας Μπρεκάση. Τη Μαριάννα τη γνωρίσαμε στο κίνημα με το ΕΚΦ, στις αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, στις αυτοδιοικητικές πρωτοβουλίες της Θεσσαλονίκης, στις προσπάθειες για την ενότητα της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια, σε σας και στην οικογένειά της.
Τη συντρόφισσα Μαριάννα γνωρίσαμε σε κοινούς αγώνες, κοινωνικούς και πολιτικούς, από τη δεκαετία του 1970 ακόμη. Στο Κοινωνικό Φόρουμ, στην αυτοδιοίκηση, στο αντιρατσιστικό κίνημα, στον ΣΥΡΙΖΑ. Την εκτίμησή μας, σήμερα διαδέχεται ειλικρινής λύπη για τον πρόωρο χαμό της. Εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στην οικογένειά της και την ΚΟΕ.
Μύνημα του Δικτύου για τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα
Το Δίκτυο για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα εκφράζει τα πιο θερμά του συλλυπητήρια στην Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδος για τον πρόωρο χαμό της συντρόφισσας Μαριάνας Μπρεκάση. Από την εποχή της ΠΠΣΠ και των Αριστερών Συσπειρώσεων μέχρι και τους πρόσφατους αγώνες κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και υπέρ μιας αριστερής ριζοσπαστικής ανασύνθεσης η συντρόφισσα Μαριάνα ξεχώριζε για την παθιασμένη και ολοκληρωτική στράτευσή της στο κίνημα , μαζί με τον κόσμο των από κάτω, για την υλοποίηση του οράματος του συνολικού κοινωνικού μετασχηματισμού αλλά ταυτόχρονα και για τις μικρές καθημερινές νίκες στα εργασιακά, τα σπουδαστικά και αυτοδιοικητικά μέτωπα. Δίδαξε συντροφικότητα, ήθος ,συνέπεια, ανιδιοτέλεια, αγωνιστικό πείσμα αλλά και σεβασμό στη διαφορετική άποψη. Μαριάνα θα μας λείπεις πολύ στις επόμενες μάχες
Όταν τον περασμένο Μάρτη ανακοινώθηκε η απόφαση για την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ, αρκετοί συμπολίτες μας, εξέφρασαν την ανησυχία τους και την συμπαράσταση τους παράλληλα, στις κινητοποιήσεις μας. Σίγουρα ο αγώνας μας θα ήταν πολύ αδύναμος χωρίς την υποστήριξη των ενεργών πολιτών της πόλης μας, οι οποίοι όχι μόνο στήριξαν αλλά και μας έμαθαν τρόπους οργάνωσης και αντίδρασης, τρόπους ώστε το «θέμα του νερού», να απλωθεί σε όλη την πόλη. Ένας από αυτούς τους ανθρώπους ήταν και η Μαριάννα Μπρεκάση. Για την ακρίβεια ήταν η πρώτη που μας προσέγγισε, επικοινώνησε μαζί μας για να συναντηθούμε και να συζητήσουμε για την ιδιωτικοποίηση. Ήταν απόγευμα γύρω στις έξι, ήρθε με τον Κώστα και τον Φίλιππο, και αρχίσαμε την κουβέντα. Μια γυναίκα, πολύ χαμηλών τόνων, με ήρεμη φωνή , βαθύ βλέμμα, και που στην εμφάνιση της τίποτε δεν πρόδιδε την δύναμη που έκρυβε μέσα της. Μας έβαλε σε άλλα μονοπάτια, μας γνώρισε και σε άλλους αγωνιστές, μας έβγαλε από την κλειστή ατομικότητα του χώρου μας, μας έκανε να αισθανόμαστε ότι δεν είμαστε μόνοι. Η βοήθεια της στους αγώνες μας ήταν καταλυτική.
Έφυγε πρόωρα από κοντά μας η σ. .Μαριάννα Μπρεκάση στέλεχος της ΚΟΕ και σημαντική αγωνιστική προσωπικότητα της αριστεράς, ιδιαίτερα για την ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Θεσσαλονίκη.
Η σ. Μπρεκάση από τα μαθητικά της χρόνια, βρέθηκε στις γραμμές της ΠΜΣΠ και της ΠΠΣΠ αργότερα, υπήρξε σημαντικό στέλεχος της Α/ συνέχεια και της ΚΟΕ στη συνέχεια.
Με το αγωνιστικό ταξικό της ήθος, απόχτησε κύρος ανάμεσα στην αριστερά του νομού Θεσ/κης, γεγονός που αποτυπώθηκε και με τους 20000 ψήφους του νομαρχιακού συνδυασμού ‘’Αριστερά’’ στις εκλογές του 2002 και την ιδιαίτερη απήχηση της προσωπικότητάς της , στη δύσκολη για την αριστερά Β’ Θεσσαλονίκης, σαν υποψήφια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.
Τα τελευταία 4 χρόνια δίνοντας σκληρή μάχη με τον καρκίνο, ήταν πάντα παρούσα μέχρι τη τελευταία στιγμή που ήρθε το πρόωρο τέλος, στα 50 της χρόνια.
Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στους δικούς της ανθρώπους και την Οργάνωσή της και την αποχαιρετούμε σαν μια αληθινή αγωνίστρια.
Με την Μαριάνα ανταμώσαμε πρώτη φορά στα πεδία των φοιτητικών αγώνων, την δεκαετία των μεγάλων προσδοκιών, την δεκαετία του ’70. Δεν το περίμενα ότι θα την αποχαιρετούσα έτσι. Η Μαριάνα ανήκε σε μια γενιά, αυτή της μεταπολίτευσης, που σπίλωσε στην διαδρομή της την σύγχρονη ιστορία του τόπου με την μετάλλαξη της και την προδοσία της επαγγελίας για κοινωνική δικαιοσύνη. Στον ορυμαγδό αυτό των καιρών η Μαριάνα ήταν πάντα αριστερή των βιωμάτων κι όχι των αξιωμάτων, ένας άνθρωπος καθαρός και σεμνός, με μια σεμνότητα που ξέρουν μόνο όσοι έταξαν τον εαυτό του να υπηρετούν τον λαό. Οι ρήτορες πια περισσεύουν κι οι αγωνιστές λιγοστεύουν, κι από την σκοπιά αυτή οι μέρες μας είναι φτωχότερες χωρίς αυτήν. Αυτήν την πολύτιμη κληρονομιά, την μνήμη του παραδείγματος της, μένει σε μας να τιμήσουμε.
Αν θα’θελα κάτι να της πω τώρα, αυτό είναι οι στίχοι του Βάρναλη, γι «αυτούς που μείναν άνθρωποι στων αγριμιών τα χρόνια». Στίχοι που γράφηκαν γι ανθρώπους σαν κι εσένα Μαριάνα. Καλό σου ταξίδι.
Σ΄ ευχαριστώ που για τελευταία φορά μου επιτρέπεις να σε προσφωνήσω «φίλη», αν και θα ‘θελα να συνεχίσω να σου το λέω διά ζώσης, όπως γινόταν τόσα χρόνια. Δεν έχω να προσθέσω κάτι περισσότερο από αυτά που ειπώθηκαν πάνω από τη σορό σου, στο προαύλιο της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, στην Καλαμαριά, κοντά στο πατρικό σου σπίτι, εκεί όπου θα συντηρεί τη μνήμη σου η μητέρα σου. Ευτυχώς, όπως φάνηκε και όπως ακούστηκε από τα λόγια των συντρόφων σου, που σε ξεπροβόδισαν, θα υπάρξουν κι άλλοι πολλοί που θα τραγουδήσουν για την «οργή του λαού», όπως στο «Φουέντε Οβεχούνα» και όπως το έκανε η ραγισμένη φωνή ενός συναγωνιστή σου. Θα συντηρηθεί έτσι όχι μόνον η μνήμη σου, αλλά και το παράδειγμά σου, η αγωνία των αγώνων σου, το ρίγος της έννοιας σου για τον διπλανό. Θα παραμείνεις «παράδειγμα», όπως πολύ σωστά σε ονόμασε η Αγγελική Γκόνη, συνοδοιπόρος στις διεκδικήσεις της παράταξης «Ριζοσπαστική Συνεργασία Οδοντιάτρων», σκληρή στις θέσεις σου, που γινόσουν ο πιο έντιμος και αλληλέγγυος συνεργάτης, όταν επρόκειτο για κοινούς αγώνες, όπως μαρτύρησαν οι υπόλοιποι ομιλητές και κυρίως ο Γιώργος Θεοδωρόπουλος, που τόσο φρόντισε τα τόσο δύσκολα πρακτικά ζητήματα των τελευταίων ημερών της ζωής σου. Τότε, που σύσσωμη η ΚΟΕ άλλαζε βάρδιες με θρησκευτική ευλάβεια και στρατιωτική πειθαρχία στο προσκέφαλό σου, τόσο που οι γύρω να αναρωτηθούν : «Πρόκειται για άτομα κάποιας θρησκευτικής αίρεσης;». Μόνον όσοι σε γνώρισαν καλά, όπως ο Θοδωρής Φέστας, που μίλησε εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ (πέρα από τις επιστολές που έστειλαν ο Αλέξης Τσίπρας και ο Αλέκος Αλαβάνος) και αναφέρθηκε στο «όμορφο κορίτσι των φοιτητικών χρόνων, που ήταν μπροστά σε κάθε αγώνα και δίπλα σε κάθε συμφοιτητή της, να το βλέπει να κατεβαίνει τα σκαλιά της ταβέρνας κάνοντας το τελευταίο του τσιγάρο», μπορούν να καταλάβουν το χρέος που υπαγόρευσε αυτήν τη θρησκευτική ευλάβεια.
Ένα τέτοιο χρέος είχα κι εγώ απέναντί σου, που δυστυχώς δεν πρόλαβα να το ξεπληρώσω εν ζωή. Έναν καφέ με τη φίλη μας τη Δώρα, όπου θα σου λέγαμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ», γιατί πράγματι αποτελούσες «παράδειγμα». Για μένα, που σε ήξερα από λίγο πιο παλιά, από τα φοιτητικά χρόνια, ένα ακόμη ευχαριστώ γιατί φώτιζες καθημερινά τη λέξη «συνέπεια». Η μόνη ίσως από τους φίλους και τους συμφοιτητές μου εκείνων των ετών…
Έφυγε από τη ζωή η αγωνίστρια συντρόφισσα, Μαριάννα Μπρεκάση. Αγωνίστρια από τα φοιτητικά της χρόνια, όταν πρωτοστατούσε, από τις γραμμές της ΠΠΣΠ, στους αγώνες της νεολαίας της μεταπολίτευσης. Αγωνίστρια μετέπειτα, από τις γραμμές της Α/συνέχεια και της ΚΟΕ, σε όλους τους μικρούς και μεγάλους αγώνες της ελληνικής κοινωνίας. Αγωνίστρια ως επικεφαλής της Νομαρχιακής Κίνησης Αριστερά! από το 2002, στα τοπικά ζητήματα της ιδιαίτερης πατρίδας της, της Θεσσαλονίκης όπου μεγάλωσε και έζησε όλη της τη ζωή. Αγωνίστρια, τα τελευταία 3 χρόνια από τις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ, παλεύοντας για μια άλλη Αριστερά. Αγωνίστρια ακόμη και στα τελευταία 4 δύσκολα χρόνια, παλεύοντας πρόσωπο με πρόσωπο με την επάρατη νόσο, χωρίς ποτέ να το βάζει κάτω.
Η Μαριάννα δεν παραιτήθηκε ούτε επαναπαύθηκε ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές. Διαρκώς πάλευε να αλλάζει τον εαυτό της και να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων με μοναδικό σκοπό να ανατρέψει τη δύσκολη κατάσταση για τους «από κάτω».
Η Μαριάννα αποτελεί παράδειγμα για όσους ήταν κοντά της και ειδικά για την ΚΟΕ Θεσσαλονίκης κι ας έφυγε νωρίς. Για αυτό το λόγο, μία δέσμευση έχουμε να κάνουμε : να συνεχίσουμε αυτό που άφησε στη μέση. Αυτό θα ήθελε και η Μαριάννα.
Η κηδεία θα γίνει την Τετάρτη 13 Γενάρη, στις 13:00 στον Άγιο Ιωάννη Καλαμαριάς. Η ταφή θα ακολουθήσει στα κοιμητήρια της Κρήνης.
Ομιλία της Μαριάννας σε εκδήλωση στην λέσχη Aντίπερα Όχθη 17/10/2008 με αφορμή το θέμα της Siemens.
"...Στις 19 του Σεπτέμβρη για μένα ήταν μια κρίσιμη μέρα. Εκείνη τη μέρα εγχειριζόμουνα. Γι αυτό δεν ήμουν στο πλευρό σας. Δεν έχω χάσει αγώνα και απεργιακή κινητοποίηση από το 1996 που σας περιέγραψα που να μην είμαι δίπλα στους εργαζόμενους που είναι σε κινητοποίηση. Όταν ξύπνησα και άκουσα ότι η Siemens βρίσκεται σε κατάληψη και σε απεργιακό αγώνα, εμένα προσωπικά όχι μόνο με συγκίνησε αλλά μου έδωσε πολύ μεγάλο κουράγιο και για τον προσωπικό μου αγώνα σε σχέση με την υγεία μου. Όταν ερχόμουν την άνοιξη δεν το περίμενα ότι θα βρεθείτε στους δρόμους και αυτό με συγκίνησε πάρα πολύ και μούδωσε και μένα κουράγιο. Άρα η νίκη μας είναι αυτή: Η συμμετοχή μας σε αυτό τον αγώνα. Είναι βασικό και πρέπει να το κρατήσουμε. Και για τα παιδιά μας ακριβώς για αυτή την αξιοπρέπεια τη ρημάδα, την οποία μας την έχουν στερήσει…"
Βιογραφικό της Μαριάννας Μπρεκάση
Η Mαριάννα Mπρεκάση γεννήθηκε τον Δεκέμβρη του 1960 στη Θεσσαλονίκη. Καταγόταν από εργατική οικογένεια και εργαζόταν ως οδοντίατρος.
Από τα τέλη της δεκαετίας του ‘70, ως μαθήτρια και μετά ως φοιτήτρια, συμμετείχε σε όλους τους νεολαιίστικους αγώνες εκείνων των χρόνων. Υπήρξε μέλος της ΠΠΣΠ, των Αριστερών Συσπειρώσεων αργότερα και του ΔΣ του συλλόγου φοιτητών της Οδοντιατρικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Ήταν επικεφαλής της Νομαρχιακής Κίνησης Θεσσαλονίκης «Αριστερά!» από την ίδρυσή της και συμμετείχε, ως υποψήφια νομάρχης, στις εκλογές του 2002 και του 2006. Ήταν στέλεχος της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας και του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Πέρα από την έντονη δράση της για τα ζητήματα της τοπικής αυτοδιοίκησης και για τα προβλήματα στις συνοικίες του νομού και της πόλης, συμμετείχε δραστήρια στο κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και τον πόλεμο. Ήταν μέλος του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ από την ίδρυσή του. Συμμετείχε στα κινήματα για την υπεράσπιση των ελεύθερων χώρων, του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας. Ήταν μέλος της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών και των προσφύγων. Ήταν παρούσα σε όλους τους μικρούς και μεγάλους αγώνες των εργαζομένων, των αγροτών και της νεολαίας του νομού με ενεργή συμπαράσταση και δράση. Τα τελευταία χρόνια πρωτοστάτησε τόσο κεντρικά όσο και τοπικά στις πρωτοβουλίες για την ενότητα της Αριστεράς.
Συνελεύση – Συζητήση για τη νέα εφημερίδα θα γίνει στην Θεσσαλονίκη, Πέμπτη 17 Δεκέμβρη, στις 19:00, ΕΔΟΘ Πρ. Κορομηλα 51, 4ος όροφος
Κάτι γεννιέται το Γενάρη για την υπόθεση της Αριστεράς
Νέα εποχή, νέες ιδέες, νέα εφημερίδα
Έρχεται η "ενωτική Αριστερά"
Νέα εποχή, εποχή οικονομικής και κοινωνικής κρίσης και αρχή του τέλους της ιδεολογίας του "τέλους της ιστορίας". Νέα εποχή κρίσης αξιών, πολιτικής, διεθνών σχέσεων. Νέα εποχή κρίσης και απονομιμοποίησης του νεοφιλελευθερισμού.
Νέες ιδέες, που θα λειτουργήσουν σαν οξυγόνο για τον και από τον προοδευτικό κόσμο. Νέες ιδέες αφηρημένες, αλλά και εργαλεία πειθούς και αποδεικτικού λόγου, νέες προωθητικές ιδέες για την αλλαγή της λαϊκής συνείδησης, της ιδεολογίας του λαού. Νέες ιδέες στον πολιτισμό, στη μόρφωση, στην αισθητική που διψάμε.
Νέα εφημερίδα – πρόκληση, πρόσκληση, στοίχημα. Νέα εφημερίδα που υπερβαίνει ιστορικούς χώρους και αντιπαραθέσεις που έβλαψαν, κοιτώντας τα αναγκαία, το μέλλον. Νέα εφημερίδα που φιλοδοξεί να γράφεται από όλη την αριστερά, που θέλει να μυρίσει τον ανθό των διεθνών κινημάτων, να διαβάσει τις ιδέες των αριστερών ανθρώπων ανά τον κόσμο, να αναδείξει τις αποτελεσματικές και νέες αντισυστημικές πρακτικές της αριστεράς χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς.
Στα τέλη Γενάρη ξεκινά μια νέα τολμηρή προσπάθεια με την έκδοση μιας νέας εβδομαδιαίας εφημερίδας για την Αριστερά που ενώνεται, ενώνει και αγωνίζεται. Για να αλλάξουν τα πράγματα, για μια Αριστερά που μαθαίνει να συζητά, να αντιπαρατίθεται, να ενώνεται, να αναγνωρίζει τους εχθρούς της.
Το ταξίδι της εβδομαδιαίας εφημερίδας "ενωτική Αριστερά" ξεκινά στις 30 Ιανουαρίου. Αναζητήστε τη κάθε Σάββατο στα περίπτερα.
Το ΠΑΣΟΚ και ο Γ. Παπανδρέου πέρυσι άναβαν κεράκια στη μνήμη του Αλέξανδρου. Φέτος ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν από θέση εξουσίας την νεολαία που αγωνίζεται. Η ΝΔ πέρυσι έπνιγε στα χημικά και στο ξύλο τις διαδηλώσεις, αφού νωρίτερα η αστυνομική ασυδοσία έριχνε έναν 16χρονο νεκρό. Φέτος με τον νέο της αρχηγό θεωρεί ότι δεν είχε όσο αυστηρή στάση έπρεπε απέναντι στην οργή της νεολαίας. Το ΚΚΕ πέρυσι κατήγγειλε την εξέγερση και οραματίστηκε μια «πραγματική λαϊκή εξέγερση που δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι». Φέτος απέχει από τις διαδηλώσεις και κάνει «μέτωπο» με τον εαυτό του.
Γιατί να Κατέβουμε στο Δρόμο στις 6 και 7 Δεκέμβρη;
Διαδήλωση Μνήμης: Δεν ξεχνάμε ότι ένας 16χρονος σκοτώθηκε χωρίς λόγο. Δεν ξεχνάμε ότι το γεγονός δεν ήταν μεμονωμένο, αλλά κρίκος σε μια μεγάλη αλυσίδα. Δεν ξεχνάμε το κύμα οργής και αγανάκτησης, την κραυγή απελπισίας και απόγνωσης, την έκρηξη νεότερων και μεγαλύτερων. Δεν ξεχνάμε ότι αυτή την έκρηξη η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ πήγαν να την ταυτίσουν με τις σπασμένες βιτρίνες. Δεν ξεχνάμε το φόβο που προκαλέσαμε στο κατεστημένο σε όλη την Ευρώπη, όταν κατεβαίναμε κατά χιλιάδες στο δρόμο.
Διαδήλωση Άρνησης: Ενός κόσμου κι ενός συστήματος γεμάτου σαπίλα και υποκρισία. Που τάχα ακούει τη νεολαία με συμπάθεια και κατανόηση. Που όμως την επόμενη μέρα μας ξαναφορτώνει τα προβλήματά του. Μας κάνει τη γενιά που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη. Είναι άρνηση των αδιεξόδων και της απόγνωσης. Άρνηση της επιβίωσης. Άρνηση του να ζεις για να δουλεύεις. Άρνηση του χρόνου που δεν είναι ελεύθερος. Άρνηση των χώρων που εμπορευματοποιούνται. Άρνηση της ζωής που είναι βουλιαγμένη στο νάρκωμα, στην κατανάλωση, στην αδιαφορία και στην απομόνωση.
Διαδήλωση Ενότητας: Ο Δεκέμβρης πέρυσι μας ένωσε όλους. Μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενους, νέους και μεγαλύτερους, από διαφορετικές περιοχές και κοινωνίες. Μας ένωσε σε ένα ποτάμι οργής και αγανάκτησης για την ευκολία με την οποία αφαιρείται μια ζωή. Ένωσε πολύ διαφορετικό κόσμο, με διαφορετικά προβλήματα που όμως είδαμε μια κοινή αιτία: Ότι πυροβολούν τη γενιά μας με αδιέξοδα. Ότι έχουμε απέναντί μας μια εξουσία κι ένα κράτος που μοιράζει σφαίρες στη νεολαία και δισεκατομμύρια στις τράπεζες. Ο δρόμος είναι στην ενότητά μας, όχι στον κατακερματισμό μας.
Διαδήλωση Ταυτότητας: Γιατί έχουμε ανάγκη ένα ισχυρό, μαχητικό ρεύμα της αριστεράς στην κοινωνία που να δίνει αγώνες και μάχες καθημερινά. Να συγκροτεί ένα ρεύμα αλλαγής παντού. Δίπλα και μέσα στην νεολαία που πνίγεται από τα αδιέξοδα του συστήματος, δίπλα και μέσα στον εργαζόμενο κόσμο που πληρώνει ακριβά την κρίση, δίπλα και μέσα στους «συνηθισμένους ανθρώπους». Αυτή είναι η ταυτότητα και η φυσιογνωμία μιας σύγχρονης, χρήσιμης και ζωντανής αριστεράς.
Διαδήλωση Συνείδησης: Ακόμη κι αν μας λένε ότι δεν ξέρουμε τι θέλουμε, ξέρουμε τι δεν θέλουμε. Και μπορούμε σιγά σιγά, να κατακτάμε μια νέα γνώση και νέα συνείδηση. Αυτή η γενιά, ακόμη κι αν δεν το συνειδητοποιεί, φωνάζει ότι τέλειωσε μια ολόκληρη εποχή. Στην αρχή με τυχαίες εκρήξεις ενάντια στο σύστημα, αλλά στη συνέχεια με συλλογικότητα και με οργάνωση. Για μια νεολαία, ούτε απολίτικη, αλλά ούτε φυλακισμένη στα όρια του παρελθόντος. Μπορούμε να φτιάξουμε μια νέα συνείδηση που να ανταποκρίνεται στη νέα εποχή.
Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΕΝΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
1. Στην εκλογική αναμέτρηση της 4ης Οκτωβρίου καταγράφτηκε η κατάρρευση της κυβέρνησης Καραμανλή. Ο κόσμος ψήφισε εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής και στράφηκε σε άλλες λύσεις προσδοκώντας ανακούφιση. Ήταν πολύ περισσότερο μια ψήφος καταδίκης και πολύ λιγότερο μια θετική ψήφος στο ΠΑΣΟΚ. Μεγάλο τμήμα της κοινωνίας διάλεξε το μικρότερο κακό, το μη χείρον βέλτιστο, ή το καλύτερο από τα δύο χειρότερα κόμματα εξουσίας. Παρά τη θριαμβευτική φαντασμαγορία που στήθηκε γύρω από τη νίκη του ΠΑΣΟΚ, οι ψηφοφόροι που το επέλεξαν είναι ελάχιστα περισσότεροι από όσους το επέλεξαν το 2000 ή το 2004, σε τότε συνθήκες μεγάλης φθοράς ή ήττας του ΠΑΣΟΚ. Η συντριβή της ΝΔ είναι αυτή που διευρύνει την νίκη του ΠΑΣΟΚ. Η πρωτοφανής αποτυχία της ΝΔ να συγκρατήσει το «μεσαίο χώρο» από τη μια, και η δραματική υποχώρηση της αριστεράς από την άλλη, είναι οι δύο καθοριστικοί παράγοντες της νίκης του Γ.Π. και όχι η ικανότητα του ΠΑΣΟΚ να συγκροτήσει ρεύμα προσδοκιών και αλλαγών.
2. Παρά τη μικρή μείωση του συνολικού ποσοστού του δικομματισμού, ο τελευταίος ούτε τέλειωσε, ούτε νικήθηκε, ούτε έστω μπλοκαρίστηκε. Η πολύ μικρή εκλογική του απονομιμοποίηση, βρίσκεται σε αντίθεση με την πλατιά καθημερινή, επαναλαμβανόμενη και διαρκή απονομιμοποίησή του στην κοινωνία, και ειδικά στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα (εργατική τάξη, αγρότες, μικροαστικά στρώματα, εργαζόμενοι). Είχαμε στην πραγματικότητα μια εναλλαγή, με αλλαγή κυβέρνησης, αλλά όχι αλλαγή πολιτικής. Η συντριβή της ΝΔ καλύπτει την αντοχή του δικομματισμού με την παράδοση της εξουσίας στο ΠΑΣΟΚ. Τα δύο όμοια κόμματα του νεοφιλελευθερισμού με τις όμοιες ή συμπληρωματικές πολιτικές, ολοκλήρωσαν μια ομαλή εναλλαγή, ακόμη κι αν ο ένας από τους δύο μπαίνει σε κρίση ηγεσίας. Το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του αισθάνεται ασφάλεια.
3. Το ΠΑΣΟΚ και ο Γ.Π. στηρίχτηκαν παντοιοτρόπως από όλες τις δυνάμεις του συστήματος, σε αντίθεση με τον Κ. Καραμανλή που αναλώθηκε και βρέθηκε εντελώς μόνος του. Ο Γ.Π. αναδείχτηκε σήμερα, αφού είχε υποδειχτεί πριν χρόνια από τον υπερατλαντικό παράγοντα. Δεν ήταν καθόλου διπλωματική η άμεση πρόσκληση του Ομπάμα στον Γ.Π. Το στρατόπεδο των «προθύμων» αυξάνεται όταν στην περιοχή πάνε να «λυθούν» προβλήματα όπως το Κυπριακό, το Μακεδονικό, τα ελληνοτουρκικά, αλλά κυρίως όταν βρισκόμαστε στην πορεία εξέλιξης της γεωπολιτικής αντιπαράθεσης ΗΠΑ - Ρωσίας με κεντρικό σημείο τον άξονα Ευρασία - Ιράν. Οι δρόμοι της ενέργειας είναι οι δρόμοι του πολέμου και της αντιπαράθεσης με πολλούς εμπλεκόμενους. Το ΠΑΣΟΚ υποστηρίχτηκε - αλλά όχι με το ρεύμα, ούτε με την ανοχή ή την αντοχή του λαού - όπως επί Ανδρέα Παπανδρέου το 1981. Επιλέχτηκε από το λαό που έχει λιγοστές ελπίδες και προσδοκίες, αλλά μεγάλο θυμό προς τη ΝΔ. Θα βρεθεί και το ΠΑΣΟΚ άμεσα μπροστά στα μεγάλα προβλήματα της κρίσης, των γεωπολιτικών συγκρούσεων, της απονομιμοποίησης του δικομματισμού. Εκεί θα κριθεί και η σταθερότητα και ικανότητα του δικομματισμού στο σύνολό του.
4. Η Αριστερά αθροιζόμενη στο σύνολό της έπεσε. Σε καιρούς ευνοϊκούς, σε κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες όπου τα κενά του αστικού συστήματος, της πολιτικής και των συμμαχιών της αστικής τάξης ήταν όχι απλά φανερά, αλλά βοούσαν με την αδυναμία και τα αδιέξοδά τους. Η Αριστερά δεν κατάφερε να αναδειχτεί σε ανεξάρτητο και δυναμικό παράγοντα. Αλλού, (Γερμανία, Πορτογαλία) κατάφερε περισσότερα. Το ΚΚΕ έχασε την ευκαιρία να μονοπωλήσει τον χώρο της αριστεράς αλλά και την ευκαιρία να αποδείξει ότι τα αντι-ενωτικά, νοικοκυραίικα, παραδοσιακά δογματικά χαρακτηριστικά του, είναι δυνατόν να εγκλωβίζουν διαρκώς μάζες, δίνοντάς του καλά ποσοστά.
5. Το ΛΑΟΣ κατόρθωσε να βρεθεί πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ, να είναι τέταρτο κόμμα και να διεκδικεί μεγάλο μερίδιο από την πίτα της ΝΔ. Είναι σίγουρα ανησυχητικό για τις λαϊκές γειτονιές της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, του Πειραιά, να αναπτύσσεται κοινωνικά και εκλογικά το ΛΑΟΣ αλλά και καθαρές φασιστικές οργανώσεις, πατώντας στο δεδομένο ότι ο κόσμος της εργασίας έχει μείνει τραγικά μόνος του.
6. Οι Οικολόγοι - Πράσινοι επιχείρησαν να ριζώσουν και να έχουν λόγο την επόμενη περίοδο. Η μη είσοδος στη Βουλή δεν αποκλείει να έχουν ρόλο καταλύτη σε αυριανές συγκολλήσεις ή κινήσεις που θα δίνουν δεύτερες ευκαιρίες στον δικομματισμό.
7. Η επόμενη μέρα για την κοινωνία και τη χώρα θα είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Οι συνέπειες της κρίσης θα είναι μεγαλύτερες και πιο ραγδαίες. Η κρίση του χρέους, αλλά και οι χρεοκοπίες τομέων της ελληνικής οικονομίας, θα οδηγήσουν σε πρωτοφανή διεύρυνση της ανεργίας, της φτώχειας, των λουκέτων, της ανασφάλειας και θα χτυπήσουν βαριά την όποια ευημερία έχει απομείνει σε μεσαία και μικροαστικά στρώματα.
8. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέγραψε ποσοστό που, αν σκεφτούμε τις εξελίξεις μετά τις ευρωεκλογές μπορεί να θεωρηθεί νίκη, αν συγκριθεί με τις εκλογές του 2007 μπορεί να θεωρηθεί μικρή πτώση - υποχώρηση, αν συγκριθεί με τις ευρωεκλογές μπορεί να θεωρηθεί σταθεροποίηση.
Για εμάς είναι ένα καλό αποτέλεσμα που δείχνει:
Την ανάγκη για ενωτική - ριζοσπαστική αριστερά.
Την εμμονή και επιμονή του κόσμου της αριστεράς που βοήθησε και ψήφισε (αν και πολλοί με θυμό, τσαντίλα, δυσπιστία) τον ΣΥΡΙΖΑ.
Τη δουλειά που έχει γίνει από το 2007 και γέμισε με ελπίδα και προσδοκία τον κόσμο, που έχει δημιουργήσει βάθος και ποιότητα και δεν τερματίζει εύκολα με ορισμένες ασχήμιες.
Την κινηματική και κοινοβουλευτική αντιπολίτευση που λειτούργησε και για να ψαλιδιστεί - καταρρεύσει η ΝΔ, αλλά και για να πρωταγωνιστήσει επί δύο χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ.
Ταυτόχρονα δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε τα παρακάτω:
Η στρατηγική και η τακτική μας ήταν αμυντική, στόχευσε στην επιβίωση και όχι σε μια ανεξάρτητη γραμμή που να χτυπάει το παιχνίδι. Το «αλλάζουμε το τοπίο» του 2007, έγινε «3% και μία ψήφο» το 2009. Πρόκειται για πολιτική υποχώρηση και υποστολή φιλοδοξιών - στόχων.
Ο πλουραλισμός και η συλλογικότητα (στην όποια φτωχή κλίμακα είχε κατακτηθεί μετά τις πανελλαδικές συσκέψεις) πήγε περίπατο. Είχαμε μια άκρως αρχηγική καμπάνια και το γνωστό «ΣΥΝ πάρτα όλα». Αυτό εκφράστηκε καταθλιπτικά και στα ΜΜΕ και στην κοινοβουλευτική ομάδα που εκλέχτηκε.
Οι εκλογές στη Γερμανία και στην Πορτογαλία έδειξαν άλλα ποσοστά για την Αριστερά. Δυστυχώς στην Ελλάδα -που ήταν και παραμένει ευαίσθητος κρίκος- οι εκλογές ανέδειξαν ανεπάρκειες και αδυναμίες. Από την άποψη αυτή, χάθηκε μια ευκαιρία: Να δείξουμε ότι στην εποχή της κρίσης, στο χώρο της Ευρώπης χτίζεται -αναπτυσσόμενη διαρκώς- μια ενωτική, επικίνδυνη αριστερά.
Η αριστερά στέκεται εκτεθειμένη και ανοχύρωτη στην αποπολιτικοποίηση, στην παντοκρατορία των μέσων, στην υποκατάσταση της πολιτικής από την επικοινωνία. Αντίβαρο θα ήταν οι πολιτικές αιχμές και στόχοι (πχ η αφαίρεση της αυτοδυναμίας του δικομματισμού), η πιο πολιτική συμπεριφορά της.
9. Σίγουρα ο κόσμος που ψήφισε και απαιτεί τον ΣΥΡΙΖΑ είναι η κοινή μας βάση, η ελπίδα, η δύναμη, μα πάνω από όλα η δυνατότητα να αλλάξουν τα πράγματα στην αριστερά, στη χώρα και στην κοινωνία. Αυτός ο κόσμος χρειάζεται να ακούσει πολλά συγχαρητήρια, αλλά κυρίως πρέπει να αντιμετωπιστεί ισότιμα, πολιτικά, και όχι απλά συναισθηματικά, επικοινωνιακά ή οργανωτικίστικα. Οι διαδικασίες της Πανελλαδικής Σύσκεψης πρέπει να επιλύσουν το πολιτικό και οργανωτικό ζήτημα του ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει: (α) Να εκπονήσουμε και να αποφασίσουμε τον πολιτικό μας ρόλο και του στόχους στο νέο πολιτικό και κυβερνητικό πλαίσιο, να προσδιορίσουμε τη σχέση μας με την δοκιμαζόμενη κοινωνία και τον λαό της κρίσης, να προσανατολιστούμε στο γεωπολιτικό σκηνικό. (β) Να αποφασίσουμε για τους όρους και τους κανόνες λειτουργίας της κοινοβουλευτικής ομάδας και των συλλογικών οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ. Να προχωρήσουμε σε συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, στον ΣΥΡΙΖΑ με μέλη και με τρόπους απόφασης και δράσης. Να αποφασίσουμε για τον μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ σε ενεργό - ενιαίο πολιτικό οργανισμό, με συνισταμένες δυνάμεις, με ρεύματα, με κομματικές συγκροτήσεις, που όμως θα δημιουργούν ένα πρόσωπο για τον ΣΥΡΙΖΑ. Μπορούμε άμεσα να αντλήσουμε γνώση και εμπειρία από το παράδειγμα του Μπλόκ της Αριστεράς στην Πορτογαλία.
10. Η ΚΟΕ αισθάνεται την ανάγκη να χαιρετίσει όλους ανεξαιρέτως τους συντρόφους, του συναγωνιστές, τους Συριζίτες και Συριζίτισσες που πάλεψαν και πέτυχαν -σε αντίξοες συνθήκες- αυτό το καλό εκλογικό αποτέλεσμα. Είναι στιγμή που πρέπει να σκεφτούμε πολύπλευρα, πολιτικά, όχι συναισθηματικά, πολύ αυτοκριτικά. Είναι στιγμή που πρέπει να υπηρετήσουμε ένα πολιτικό και οργανωτικό βήμα του ΣΥΡΙΖΑ για να έχουμε μια αριστερά ισχυρή στα κινήματα και στο λαό. Οι δυνάμεις της ΚΟΕ ήταν παρούσες στην εκλογική μάχη. Τα μέλη και τα στελέχη της, παρόλο που έχουν πληγωθεί από τις ευρωεκλογές και όχι μόνο, δούλεψαν για το καλό του εγχειρήματος, άλλα με θυμό, άλλα με δυσκολίες, άλλα με όρεξη, για την αριστερά που θα είναι πάντα χρήσιμη για το λαό και τη νεολαία, για την αριστερά που θα ενώνει, θα αντιστέκεται και θα μεγαλώνει. Είμαστε εδώ με όλους τους Συριζίτες και τις Συριζίτισσες, για να δώσουμε μια νέα ώθηση στο εγχείρημα, για να μην χάσουμε άλλες ευκαιρίες, για να αλλάξουν τα πράγματα στην αριστερά και στην κοινωνία.
Την Παρασκευή, 25 Σεπτέμβρη, στις 19:30 στην Αντίπερα Όχθη (Βενιζέλου με Ιουστινιανού 11, 2ος ορ.) θα διεξαχθεί πολιτική συζήτηση - εκδήλωση παρουσίασης των υποψηφίων της ΚΟΕ στην Α' Θεσσαλονίκης Νίκο Κυριακίδη και Γιώργο Θεοδωρόπουλο και στη Β' Θεσσαλονίκης Φίλιππο Πολατσίδη. Την κουβέντα θα προλογίσει η Μαριάννα Μπρεκάση.
Μετά την εκδήλωση, θα ακολουθήσει ζωντανή μουσική με ποτό.
Από τον περασμένο Δεκέμβρη ζούμε μια συντονισμένη προσπάθεια των δυνάμεων του συστήματος να χτυπηθεί με κάθε τρόπο ο ΣΥΡΙΖΑ, ακριβώς γιατί έβλεπαν σ' αυτόν μια δυναμική -που ξεκίνησε το 2007 και έφτασε να απειλεί το δικομματικό σύστημα το 2008- που μπορούσε να αναταράξει τα ήρεμα νερά του πολιτικού συστήματος, να αφυπνίσει συνειδήσεις, να βρεθεί δίπλα και μαζί με τους εργαζόμενους και τη νεολαία στους αγώνες που θα ξετυλίγονται. Έβλεπαν έναν εν δυνάμει επικίνδυνο αντίπαλο, μια εν δυνάμει πραγματική ριζοσπαστική αριστερά, μια νέα ανεξάρτητη πολιτική δύναμη με δυνατότητα ανατροπής του πολιτικού σκηνικού.
Σ' αυτή τη συστηματική προσπάθεια χτυπήματος του ΣΥΡΙΖΑ βοήθησε η από τα μέσα υπονόμευσή του από δυνάμεις του ΣΥΝ που είτε υπέσκαπταν και αναιρούσαν τα αριστερά του χαρακτηριστικά, είτε κινούνταν σε μια επικοινωνιακή -επί της ουσίας απολίτικη- κατεύθυνση. Αυτή η διπλή επίθεση αφού οδήγησε στο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, συνεχίστηκε με μεγαλύτερη ένταση μέχρι σήμερα. Αν δεν ανακοπεί, οδηγεί σε πορεία ουσιαστικής διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή. Στην κοινωνία υπάρχει μεγάλη δυσαρέσκεια και οργή, υπάρχουν πολλά και άλυτα από τους διαχειριστές του συστήματος προβλήματα, σχεδιάζεται πόλεμος ενάντια στους εργαζόμενους και τη νεολαία με τις διαρθρωτικές αλλαγές, και τις κυβερνήσεις που θα σκαρώσουν. Σε αυτή τη στιγμή είναι αναγκαία η παρουσία και δράση μιας ενωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, και ακόμη περισσότερο υπάρχουν οι όροι για μία μεγάλη αντισυστημική ριζοσπαστική αριστερά που θα βάζει τη σφραγίδα της στις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις.
Η απόφαση του ΣΥΝ αποτελεί μια πρόταση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του ΣΥΝ, και η υιοθέτησή της στις 6/9/2009 από την πλειοψηφία των συνιστωσών, πισωγυρίζει ακόμα περισσότερο τον ΣΥΡΙΖΑ, γυρνώντας τον στην εποχή Κωνσταντόπουλου.
Η απόφαση αυτή συνιστά χειρισμό (τόσο της υγιούς βάσης του ΣΥΝ, όσο και του ΣΥΡΙΖΑ) κι όχι υποχώρηση ή ενωτική διάθεση από πλευράς του ΣΥΝ, γιατί δεν διασφαλίζεται το αριστερό ριζοσπαστικό πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ ούτε στη γραμμή και τα συνθήματα, ούτε στη δημόσια εκπροσώπηση, ούτε πολύ περισσότερο στην κατάρτιση των ψηφοδελτίων και στην κοινοβουλευτική ομάδα -αν προκύψει τέτοια. Γιατί δεν απαντάει στις ανησυχίες και τον προβληματισμό του κόσμου και των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ που αναρωτιούνται γιατί να συμβάλουν στην ανάδειξη βουλευτών που υιοθετούν και ψηφίζουν δεξιές θέσεις ή που δηλώνουν πως είναι ανοιχτοί σε συνεργασίες με το ΠΑΣΟΚ (νωπές ακόμα οι δηλώσεις Φιλίνη-Ψαριανού). Γιατί σ' αυτή την πρόταση δεν υπάρχει τίποτα που έστω να προσπαθεί να δεσμεύσει πολιτικά τους «συνήθεις ύποπτους» για τα κεντροαριστερά σενάρια και τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ είτε με «μεταγραφές» τους προς αυτό, είτε ψηφίζοντας επίμαχα νομοσχέδια. Πράξεις που στο άμεσο μέλλον θα χρωματίσουν και στιγματίσουν όχι μόνο τους ίδιους αλλά και το ίδιο το εγχείρημα.
Η αποδοχή της πρότασης του ΣΥΝ ψαλίδισε για άλλη μια φορά τη δυνατότητα να υπάρξει ο πραγματικός ΣΥΡΙΖΑ και όχι το κακέκτυπο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε η θεωρούμενη «υποχώρηση» του ΣΥΝ (που έγινε ακριβώς γιατί δεν «έβγαιναν τα κουκιά», αλλά και για να κατευναστούν οι αντιδράσεις της βάσης του) έχει ημερομηνία λήξης στις 4/10 είτε μπει στη Βουλή με μια κοινοβουλευτική ομάδα μάλλον αποκλειστικά του ΣΥΝ και επικεφαλής τον πρόεδρό του, είτε δεν μπει οπότε θα αναζητηθούν άλλα σωσίβια (πχ. Οικολόγοι Πράσινοι) για το μέλλον.
Θεωρούμε ότι η αποδοχή της πρότασης του ΣΥΝ από την πλειοψηφία των συνιστωσών σημαίνει ότι χάθηκε μια σημαντική ευκαιρία για να βγει ο ΣΥΡΙΖΑ απ' αυτή τη δύσκολη κατάσταση και να προχωρήσει με έναν πραγματικό αριστερό ριζοσπαστικό προσανατολισμό. Χάθηκε μια σημαντική ευκαιρία να ξανακερδηθεί ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ που έχει απογοητευτεί, χάθηκε το συγκριτικό πλεονέκτημα να περιορίσουμε το ΚΚΕ να μην μονοπωλεί το χώρο της αριστεράς, χάσαμε τη δυνατότητα απεύθυνσης στην «άλλη αριστερά», αλλά και -πολύ πιο σημαντικό- χάσαμε τη δυνατότητα όχι απλά να μην βοηθήσουμε στην αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ, αλλά να δημιουργήσουμε τουλάχιστον ευήκοα ακροατήρια στον αντιδεξιό ή και αντιδικομματικά δυσαρεστημένο κόσμο. Χάσαμε μια ευκαιρία να αλλάξουμε τα πράγματα στην αριστερά, να έχουμε μια ενότητα στη βάση της υπηρέτησης των λαϊκών αγώνων και συμφερόντων κι όχι μια καρικατούρα ενότητας στη βάση της υπηρέτησης των εκλογικών αναγκών του ΣΥΝ.
Κατανοούμε απόλυτα τους φόβους, τις ανησυχίες, τις αρνήσεις και τα ερωτηματικά που έχουν σύντροφοι, φίλοι και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο για τα κεντροαριστερά σενάρια και τη στάση απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, όσο και για τη διάλυση του εγχειρήματος. Γιατί μπορεί να αποφύγαμε τη διάσπαση, αλλά δεν έχουμε αποφύγει τη διάλυση όχι απλά του εγχειρήματος, αλλά και της ιδέας για μια ενωτική αντισυστημική και μεγάλη αριστερά.
Σε κάθε περίπτωση, το ζήτημα του προσανατολισμού και του χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ θα ξανατεθεί την επομένη των εκλογών. Μια αριστερά ανύπαρκτη μπροστά στις εξαιρετικά σημαντικές εξελίξεις είναι κίνδυνος ορατός. Και εδώ προτείνουμε τη διεξαγωγή πανελλαδικής σύσκεψης στις 19-20 Οκτώβρη όπου να συζητηθούν τα ζητήματα του εκλογικού αποτελέσματος, του πολιτικού πλαισίου και της κατεύθυνσης του ΣΥΡΙΖΑ, παράλληλα με αυτά της οργανωτικής λειτουργίας και συγκρότησης.
Επειδή η μέχρι τώρα αντιπαράθεση (και ιδιαίτερα με τα ειδικά μέσα που αυτή διεξάγεται) έχει οδηγήσει στον εγκλεισμό στα κομματικά τείχη κι όχι στην αναζήτηση μιας αναγεννητικής προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑ,
επειδή έχει διαμορφωθεί μια «κοινή γνώμη» ότι το πρόβλημα είναι οι καρέκλες και τα πρόσωπα (Αλαβάνος-Τσίπρας),
επειδή έχουν κατατάξει άτομα και συνιστώσες σε «στρατόπεδα» κλείνοντας μάτια κι αυτιά δημιουργώντας μια σφαλερή απολίτικη οπαδοποίηση,
επειδή ούτε θέλουμε ούτε είναι σωστό να βοηθήσουμε κι εμείς στο να οδηγηθεί ο κόσμος στο σεχταρισμό, στην ιδιώτευση, στο περιθώριο,
επειδή πρέπει να παραμείνουμε παρόντες στις αυριανές δύσκολες μάχες,
επειδή αναμένουμε και επιζητούμε την πιο δημοκρατική, πλατιά και ουσιαστική συζήτηση και συνάντηση με τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ και με την ανεξάρτητη από το δικομματισμό και το σύστημα αριστερά, και τέλος
επειδή δεν χαρίζουμε σε επαγγελματίες, μηχανισμούς και προσωπικές φιλοδοξίες, ένα εγχείρημα που γέννησε ελπίδες και άνοιξε προοπτικές στον κόσμο της αριστεράς,
παραμένουμε ενεργοί σ' αυτό και θα παλέψουμε να συνεχίσει όχι όπως πριν.
Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος, προφυλακισμένος από τις 22 Δεκεμβρίου 2008 με βάση μεταγενέστερες και έωλες καταθέσεις ανδρών των ΜΑΤ, σε απεργία πείνας από τις 10 Ιουλίου, κινδυνεύει. Χρησιμοποιεί το τελευταίο όπλο του, τη ζωή του, για να φωνάξει την αθωότητά του απέναντι σε ένα καθεστώς που τον χρησιμοποιεί «παραδειγματικά» για να εκδικηθεί τον επάρατο Δεκέμβρη. Κυβέρνηση, δικαιοσύνη και λοιποί θεσμοί καταρρακώνουν και τα τελευταία προσχήματα του κράτους δικαίου, επιβάλλουν παράταση της προφυλάκισής του για άλλους 6 μήνες, κωφεύουν απέναντι στις μαρτυρίες που υπογραμμίζουν την αθωότητά του, ακόμη και στις εκκλήσεις δεκάδων πολιτικών και κοινωνικών οργανώσεων και φορέων. Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας ζητά από τους «υπεύθυνους», έστω και τώρα, που η ζωή του Θ. Ηλιόπουλου κινδυνεύει πλέον σοβαρά, να προχωρήσουν στην άμεση απελευθέρωσή του, και στην απόσυρση των κατασκευασμένων κατηγοριών εναντίον του! Οποιαδήποτε άλλη «λύση» και μεθόδευση τους καθιστά συνενόχους. Η ΚΟΕ καλεί τους εργαζόμενους και τη νεολαία να πάρουν μέρος στις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης με τον Θ. Ηλιόπουλο, μεταξύ άλλων στην Αθήνα σήμερα Πέμπτη στις 7 το απόγευμα στα Προπύλαια.
Μπορούμε και δικαιούμαστε να ζήσουμε αλλιώς! Είναι τεράστιες οι ευθύνες της επικίνδυνης, ανεύθυνης και ανίκανης κυβέρνησης Καραμανλή για τη μεγάλη περιβαλλοντική καταστροφή της χώρας μας - για δεύτερη φορά τα τελευταία δύο χρόνια. Η ελληνική κοινωνία βιώνει με πολλούς τρόπους, οικονομικούς και περιβαλλοντικούς, το αδιέξοδο της πολιτικής που ακολουθήθηκε από όλες τις κυβερνήσεις τις τελευταίες δεκαετίες. Ο νεοφιλελευθερισμός καίει το περιβάλλον, όπως «καίει» τις λαϊκές κατακτήσεις, το 8ωρο, τους μισθούς, τη σταθερή και αξιοπρεπή απασχόληση, τα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα, το δημόσιο πλούτο. Οι δύο πτέρυγες του δικομματισμού, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, με πρόθυμο συμπαραστάτη το ΛΑΟΣ, εφάρμοσαν ένα μοντέλο που «καίει» το μέλλον, καταστρέφει τη ζωή. Είναι υπόλογοι απέναντι στον ελληνικό λαό, τις μελλοντικές γενιές, το περιβάλλον, όλοι αυτοί που με νόμους και πολιτικές οικοπεδοποίησαν αφού έκαψαν την Πεντέλη και την Πάρνηθα, νομιμοποίησαν βίλες - αναψυκτήρια στον Υμηττό, ψήφισαν το δασοκτόνο νόμο 3208/03, διέλυσαν τους μηχανισμούς δασοπροστασίας, ευτέλισαν τους συμβασιούχους δασοπυροσβέστες, όλοι αυτοί που σχεδιάζουν τους νέους αυτοκινητόδρομους στον Υμηττό και την Τεχνόπολη στην Πάρνηθα, που επιτρέπουν ιδιωτική, συνεταιριστική ή εκκλησιαστική ιδιοκτησία σε δάση. Αφού έφτιαξαν μια Αθήνα-τέρας, θέλουν να τη διπλασιάσουν με το νέο Ρυθμιστικό, τσιμεντοποιούν τους δημόσιους χώρους και επί 35 χρόνια δεν «μπόρεσαν» να κάνουν δασολόγιο, κλείνοντας το μάτι ή «χαϊδεύοντας τα αυτιά» σε καταπατητές, οικοπεδοφάγους, εργολάβους. Σήμερα είναι η στιγμή της καταγγελίας της κυβέρνησης Καραμανλή αλλά και συνολικά του εμπρηστικού ανίκανου και διεφθαρμένου συστήματος του δικομματισμού και του νεοφιλελευθερισμού. Δεν είναι στιγμή μιας δήθεν «εθνικής ομοψυχίας» ή της δήθεν «εποικοδομητικής συζήτησης» σε ένα τραπέζι των αρχηγών κομμάτων, δηλαδή, συζήτηση με μια κυβέρνηση που υλοποιεί μια περιβαλλοντοκτόνα και αντικοινωνική πολιτική και με μια αντιπολίτευση (ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ) που δεν κάνει καμία ουσιώδη κριτική στην κυβέρνηση. Είναι στιγμή καταγγελίας, αποδοκιμασίας, είναι στιγμή κινητοποίησης και άρσης της ασυλίας που έχει η παραπέουσα κυβέρνηση Καραμανλή και της «εκλεκτής» παρέας του... Είναι στιγμή απαίτησης να αρθούν όλοι οι νόμοι που ψήφισαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και οι οποίοι οδηγούν στην επανάληψη των διαρκών εγκλημάτων σε βάρος της ζωής και του περιβάλλοντος. Σήμερα ο θυμός της κοινωνίας για το δεύτερο μετά το 2007 πύρινο ολοκαύτωμα πρέπει να εκφραστεί δυνατά και αυθεντικά. Να φύγει η κυβέρνηση που μας μαυρίζει τη ζωή. Να μπει φραγμός στις πολιτικές που μας μαυρίζουν τη ζωή. Μπορούμε και δικαιούμαστε να ζήσουμε αλλιώς! Αυτό είναι το κύριο και το βασικό ετούτη την στιγμή. Αυτός είναι ο ρόλος που πρέπει να διαδραματίσει η Αριστερά. Σʼ αυτήν την κατεύθυνση η ΚΟΕ απευθύνει έκκληση στα κόμματα της Αριστεράς, στις συλλογικότητες των ενεργών πολιτών, στους κοινωνικούς φορείς, σε όλους τους προοδευτικούς πολίτες να κινητοποιηθούν άμεσα, μαχητικά, ενωτικά και αποφασιστικά. Αθήνα, 26/8/2009 Γραφείο Τύπου ΚΟΕ
Μετά τη μεγάλη επιτυχία του περσινού φεστιβάλ -με τη συμμετοχή αγωνιστών και οργανώσεων από 22 χώρες και την παρουσία χιλιάδων ανθρώπων- η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (ΚΟΕ) διοργανώνει τη 2η Διεθνή Συνάντηση Κινημάτων Resistance 2009. Στις 26, 27, 28 Ιούνη στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και με κεντρικό σύνθημα «ή εμείς ή αυτοί». Στο περιβάλλον της κρίσης, συζητάμε για τις εξεγέρσεις και τους αγώνες, το μοναδικό δρόμο για να σταματήσει η ολοκληρωτική επίθεση στους λαούς, τον εργαζόμενο κόσμο, τη φύση. Σε μια περίοδο που ο καπιταλισμός δε μπορεί να δώσει καμιά ελπίδα και προοπτική, η Αριστερά στην Ευρώπη ενώνεται, συντονίζει τα βήματά της, στέκεται αντίπαλος. Τον Δεκέμβρη χιλιάδες νέοι άνθρωποι έδωσαν ένα ηχηρό μήνυμα αλλά και μια υπόσχεση: Οι ανάγκες μας θα βγουν στο προσκήνιο! Στο Resistance 2009 και για τρεις μέρες, ο κόσμος των κινημάτων οργανώνεται απέναντι στον κόσμο της βαρβαρότητας, του πολέμου, του κεφαλαίου.
Στο φεστιβάλ θα συμμετέχουν αντιπροσωπείες από: Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Χώρα των Βάσκων, Πορτογαλία, Τουρκία, Αργεντινή, Αϊτή, Κούβα, Βενεζουέλα, Λίβανο, Παλαιστίνη, Βουλγαρία, Γεωργία, Ουκρανία κ.ά.
Αναλυτικά το πρόγραμμα έχει ως εξής:
Παρασκευή 26 Ιουνίου
Συζητήσεις
"Παλαιστίνη και Μέση Ανατολή"
Με τη συμμετοχή, μεταξύ άλλων, εκπροσώπου του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP).
"Κινήματα και εξεγέρσεις της νεολαίας σε όλη την Ευρώπη"
Με τη συμμετοχή φοιτητών από το ιταλικό "ανώμαλο κύμα", από τις γαλλικές καταλήψεις Πανεπιστημίων, από τη νεολαία της Χώρας των Βάσκων, από το φοιτητικό κίνημα της Καταλονίας, από το γερμανικό κίνημα νεολαίας.
Συναυλίες
Fanfare Ciocărlia
Οι Ρουμάνοι Fanfare Ciocărlia είναι μία από τις πιο δραστήριες και παραγωγικές μπάντες πνευστών στα Βαλκάνια αυτή τη στιγμή, έχοντας κυκλοφορήσει 5 album και ένα DVD με την ιστορία της μπάντας. Η πολυβραβευμένη 11μελής μπάντα κέρδισε, μεταξύ άλλων, και το βραβείο του BBC για το καλύτερο έθνικ συγκρότημα το 2006 - και έχει ήδη επιβεβαιώσει τη συμμετοχή της στο Resistance Festival 2009. Οι Fanfare Ciocărlia έρχονται στην Αθήνα για να ξεσηκώσουν για ακόμα μια φορά το συναυλιακό κοινό με τους ξέφρενους ρυθμούς τους. www.fanfare-ciocarlia.com
Σάββατο 27 Ιουνίου
Συζητήσεις
"Η Λατινική Αμερική στο σταυροδρόμι: Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;"
Με τη συμμετοχή εκπροσώπων κινημάτων από την Αργεντινή, την Αϊτή, τη Βενεζουέλα.
"Η Προοπτική της Αριστεράς στην Ευρώπη"
Με τη συμμετοχή ομιλητών από το γαλλικό NPA (Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα), το πορτογαλικό Bloco de Esquerda (Μπλόκο της Αριστεράς), τη γερμανική Die Linke (Αριστερά), τον Αλέκο Αλαβάνο από τον ΣΥΡΙΖΑ, κ.ά.
Συναυλίες
Dead Prez
Οι Dead Prez είναι ένα από τα πιο γνωστά hip-hop και συνάμα πολιτικοποιημένα συγκροτήματα παγκοσμίως. Έρχονται από τις ΗΠΑ, με στίχους που εστιάζουν σε μια πληθώρα κοινωνικών ζητημάτων όπως είναι η επανάσταση, ο ρατσισμός, η αστυνομία, ο καπιταλισμός, η εκπαίδευση, οι θρησκείες και ο έλεγχος από τα ΜΜΕ. Στις 27 Ιουνίου ετοιμάζονται να κάνουν μια εκρηκτική εμφάνιση, που θα θυμόμαστε όλοι για καιρό. www.deadprez.com
Κυριακή 28 Ιουνίου
Συζητήσεις
"Η Ανατολική Ευρώπη στην καρδιά της κρίσης και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών"
Με συμμετοχές κινημάτων από την Ουκρανία, τη Βουλγαρία, τη Γεωργία και άλλες χώρες.
"Ο καπιταλισμός και η κρίση του: Ή εμείς ή αυτοί"
Με τη συμμετοχή ελλήνων και ξένων διανοουμένων, μεταξύ των οποίων οι Κ. Βεργόπουλος, Ε. Μπιτσάκης.
Συναυλίες
Χαΐνηδες
Οι Χαΐνηδες είναι ένα μουσικό σχήμα που στις ζωντανές του εμφανίσεις ενώνει την Ανατολή με τη Δύση, σιγοτραγουδάει την παράδοση και τη χρησιμοποιεί σαν γέφυρα για να ενώσει το χθες με το σήμερα, και κραυγάζει το τραγούδι της ατομικής και συλλογικής ελευθερίας. Μουσικές και στίχοι για να ανοίξει μια χαραμάδα φως. www.xainides.gr
Επειδή ορισμένα από όσα υποστηρίξαμε στη Συνέντευξη Τύπου που δώσαμε στις 11/6/09 αποδόθηκαν μονομερώς, θέλουμε να τονίσουμε ότι δεν θεωρούμε υπεύθυνη την Ανανεωτική Πτέρυγα για το εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά συνολικά τον Συνασπισμό και τον τρόπο που αντιμετώπισε, διαχειρίστηκε, εξέφρασε και διεύθυνε την προεκλογική μάχη. Ακόμα, υπάρχουν ευθύνες για το πώς αντιμετώπισε η ηγεσία του ΣΥΝ τόσο τον πόλεμο που γινόταν στον ΣΥΡΙΖΑ, όσο και τη συνολική εκπροσώπησή του στα ΜΜΕ, καθώς και την εφαρμογή των αποφάσεων των συνδιασκέψεων του ΣΥΡΙΖΑ.
Στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ πάντα μιλούσαμε για ισοτιμία ανάμεσα στα μέρη του και δεν είχαμε συνομολογήσει «δύο δικαιώματα του ΣΥΝ» μέσα στα πλαίσιά του. Ως «δύο δικαιώματα του ΣΥΝ» εννοούνται ότι α) στην ονομασία του θα υπάρχει το συνθετικό Συνασπισμός και β) ότι ο εκάστοτε επικεφαλής του Συνασπισμού τίθεται και επικεφαλής του συνδυασμού στην εκλογική μάχη του ΣΥΡΙΖΑ. Και μάλιστα τα «δύο αυτά δικαιώματα του ΣΥΝ» να «τηρούνται με ευλάβεια». Και απλά ο ΣΥΝ να τηρεί την υποχρέωση να «εξαντλεί κάθε δυνατότητα για να διασφαλίζουμε την πλουραλιστική εκπροσώπηση στις αιρετές θέσεις». Αυτές οι πρόσφατες αναφορές δεν ταιριάζουν σε συνεργασία αριστερών δυνάμεων, δεν συνεπάγονται ισότιμη σχέση και συλλογική απόφαση για το τι κάθε φορά κρίνεται πιο αναγκαίο και καλό. Αυτό δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ, είναι ΣΥΝ και κάποιοι συνεργαζόμενοι μαζί του, είναι ΣΥΝ/Σύριζα. Τέτοια συμφωνία δεν υπάρχει. Όποιος ανατρέξει σε αρχεία και αποφάσεις δεν θα βρει κάτι τέτοιο.
Θέλουμε να θυμίσουμε για άλλη μια φορά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι συνεργασία αριστερών δυνάμεων και όχι μια παράταξη της «ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς». Οι δύο τελευταίοι όροι χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον στην προεκλογική περίοδο και δεν αποδίδουν σωστά το εύρος και το βάθος του εγχειρήματος.
Επειδή όντως υπάρχει κούραση από την επανάληψη ίδιων κατά βάση καταστάσεων (που στις σημερινές συνθήκες είναι και παραλυτικές και διαλυτικές), δεν φτάνει να αναφέρεται γενικόλογα η ανάγκη ρήξεων και τομών για τη επίλυση δομικών προβλημάτων του ΣΥΡΙΖΑ. Μας ενδιαφέρουν συγκεκριμένες προτάσεις για τη λειτουργία, τη δομή, την οργάνωση και φυσικά την πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο αν γίνει κάτι τέτοιο θα πιστοποιηθεί ότι γίνεται μια αυτοκριτική στην πράξη κι όχι η επανάληψη της γνωστής πεπατημένης...
Στις 3 και 4 Απρίλη που θα διεξαχθεί στο Στρασβούργο η πανηγυρική σύνοδος για τα 60α γενέθλια του ΝΑΤΟ, τα αντιπολεμικά κινήματα σε ολόκληρη την Ευρώπη θα βροντοφωνάξουν πως «60 χρόνια ΝΑΤΟ είναι αρκετά».
Γιατί οι λαοί γνωρίζουν καλά πως το ΝΑΤΟ μιλά για «ειρήνη» και σκορπά πόλεμο, μιλά για «δημοκρατία» και στηρίζει χούντες και αυταρχικά καθεστώτα, μιλά για «ασφάλεια» και φέρνει καταστολή, στρατιωτικοποίηση περισσότερη αταξία και ανασφάλεια. Οι λαοί δεν ξεγελιούνται. Γνωρίζουν πως το ΝΑΤΟ, μαζί με την ΕΕ, το ΔΝΤ και τους άλλους στρατιωτικούς και οικονομικούς χωροφύλακες, εξυπηρετεί την παγκόσμια κυριαρχία των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων με προεξάρχουσες τις ΗΠΑ. Μέσα στο περιβάλλον της παγκόσμιας κρίσης, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται και οδηγούν όλο και συχνότερα στον πόλεμο. Υπερεξοπλισμοί, πυρηνικά, αντιπυραυλική ασπίδα και ενεργειακά περάσματα. Κατοχή σε Ιράκ και Αφγανιστάν, σφαγή στην Παλαιστίνη, νέες απειλές ενάντια σε χώρες και λαούς. Εντάσεις σε Βαλκάνια και Καύκασο, νέος κύκλος οξύνσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης, περικύκλωση της Ρωσίας, βλέψεις στην Αφρική, είναι μερικά από τα μέτωπα στα οποία το ΝΑΤΟ ετοιμάζεται να γράψει νέες «λαμπρές» σελίδες τρομοκρατίας.
Ο λαός μας γνωρίζει καλά τι σημαίνει για την Ελλάδα, η πρόσδεση της στο άρμα του ΝΑΤΟ. Αναγνωρίζει τη σφραγίδα του σε όλες τις μαύρες σελίδες της μεταπολεμικής μας ιστορίας. Οργίζεται για τη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο. Διαδηλώνει μαζικά κάθε φορά που οι συνένοχες ελληνικές κυβερνήσεις στο όνομα των «συμμαχικών υποχρεώσεων» σέρνουν τη χώρα μας στους αμερικανοΝΑΤΟϊκούς πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς. Γνωρίζει ότι ενώ καλούμαστε άλλη μια φορά να πληρώσουμε οι συνήθεις ύποπτοι - οι εργαζόμενοι - την κρίση, θα βρεθεί περίσσευμα πολλών δις για να δοθεί σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς και αποστολές που ουδέ μία σχέση δεν έχουν με την εθνική κυριαρχία. Η υποτέλεια στο ΝΑΤΟ έχει και αυτήν την πλευρά, κρίσιμη για την περίοδο που διανύουμε...
Έξω η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ
Να διαλυθεί η πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ
Έξω οι βάσεις. Να κλείσουν τώρα οι βάσεις και τα στρατηγεία σε Τίρναβο, Σούδα, Άκτιο.
Καμιά συμμετοχή στους πολέμους των ιμπεριαλιστών
Μείωση των στρατιωτικών εξοπλισμών - λεφτά για τις κοινωνικές ανάγκες
Να γυρίσουν όλοι οι Έλληνες στρατιώτες που βρίσκονται εκτός συνόρων
1. Καλούμε όλο το λαό, φορείς, συλλόγους, κόμματα και κινήσεις της αριστεράς, επιτροπές ειρήνης, αντιμπεριαλιστικές και δημοκρατικές οργανώσεις, κοινωνικά φόρουμ της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Στερεάς Ελλάδας, της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας και της Θράκης σε μαζική διαδήλωση - αποκλεισμό του ΝΑΤΟϊκού στρατηγείου στον Τίρναβο το Σάββατο 4 Απριλίου.
2.Καλούμε το λαό, όλους τους φορείς, συλλόγους, σωματεία και κοινωνικές οργανώσεις της δυτικής Ελλάδος και όλες τις δυνάμεις της αριστεράς: Σε μαζική παρουσία σε αντιΝΑΤΟϊκή-αντιβασική διαδήλωση στις 4 του Απρίλη, με συγκέντρωση και συμβολικό αποκλεισμό στις 11:00 πμ της βάσης του Ακτίου και διαδήλωση στο κέντρο της Πρέβεζας στη 13:00 μμ (ξεκινάμε από πλατεία Ανδρούτσου).
3.Καλούμε το δημοκρατικό λαό, όλους τους φορείς, συλλόγους, σωματεία και κοινωνικές οργανώσεις της Κρήτης και όλες τις δυνάμεις της αριστεράς: Σε μαζική παρουσία σε αντιΝΑΤΟϊκή-αντιβασική διαδήλωση στις 4 του Απρίλη, με συγκέντρωση στις 12:00 το μεσημέρι, στην πλατεία Αγοράς στα Χανιά και έπειτα με μηχανοκίνητη πορεία στη βάση της Σούδας. Σύσκεψη στο Εργατικό Κέντρο Χανίων την Τετάρτη 18/3 στις 19:00 για τη διοργάνωση της παραπάνω κινητοποίησης.
Ανακοίνωση της ΚΟΕ για τη στάση των κομμουνιστών απέναντι στις αστικές κυβερνήσεις, 19/02/2009
Οι κομμουνιστές απέναντι στις αστικές κυβερνήσεις
Στην εξέγερση του Δεκέμβρη κυρίαρχο αίτημα ήταν «να φύγει η κυβέρνηση». Σθεναρή αντίσταση στο αίτημα αυτό πρόβαλλαν η ΝΔ, τα ΜΜΕ, το ΛΑΟΣ και το …ΚΚΕ.
Αν για τους υπόλοιπους ήταν και είναι λογικό να στηρίζουν μια κυνική, βαθιά αντιλαϊκή κυβέρνηση που με την πολιτική της γέννησε τη δολοφονία του 16χρονου Αλέξη.. Αν για το ΠΑΣΟΚ ήταν και είναι λογικό να μην παλεύει για την πτώση μιας κυβέρνησης που έχει όμοια πολιτική με τη δικιά του και εκτελεί το έργο που και το ΠΑΣΟΚ θα εκτελούσε, αλλά να αναμένει την εξουσία ως ώριμο φρούτο…
Για το ΚΚΕ τίθεται το ερώτημα: γιατί δεν επεδίωξε την πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή;
«Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει, όσο πιο γρήγορα φύγει τόσο καλύτερα για τον τόπο» κραυγάζουν όπου βρεθούν και όπου σταθούν τα στελέχη του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ …Αποκρύπτοντας συνειδητά από το λαό ότι το πρόβλημα δεν έχει να κάνει με το ποιο κόμμα κυβερνά, αλλά ποια τάξη εξουσιάζει. Ότι το πρόβλημα δεν είναι απλώς η ΝΔ, αλλά το μεγάλο κεφάλαιο καθ' υπαγόρευση του οποίου ασκείται η συγκεκριμένη πολιτική, όπως ασκούνταν χτες επί ΠΑΣΟΚ και όσο αυτό υπάρχει θα ασκείται απ' όποια πολιτική δύναμη κι αν βρίσκεται στην κυβέρνηση».
Ριζοσπάστης 12/10/2008
Θα μπορούσε ένας ανυπόμονος μικροαστός να συμφωνήσει με τα παραπάνω. Από πότε όμως οι κομμουνιστές αδιαφορούν για την ανατροπή των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών; Από πότε στο όνομα του μεγάλου στόχου (της κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη), οι επιμέρους στόχοι, οι επιμέρους πολιτικές ανατροπές, οι επιμέρους κατακτήσεις καταδικάζονται ως αποπροσανατολιστικές;
Ισχύει ή όχι ότι μια πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή κάτω από το βάρος της παλλαϊκής κατακραυγής για την πολιτική των σκανδάλων, της πλουτοκρατίας, της δολοφονίας, θα εμπόδιζε (έστω πρόσκαιρα), θα καθυστερούσε, θα ενοχλούσε την απρόσκοπτη εφαρμογή των επιδιώξεων της άρχουσας τάξης;
Ισχύει ή όχι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ λέει «Να φύγει η ΝΔ, να μην ξαναγυρίσει το ΠΑΣΟΚ – Μόνη λύση η Αριστερά και τα κινήματα», και όχι όπως συκοφαντικά υποστηρίζει ο Ριζοσπάστης «βάζει στόχο να πέσει η κυβέρνηση της ΝΔ για να έρθει το ΠΑΣΟΚ» (21/12/2008)
Ισχύει ή όχι ότι αν μια κυβέρνηση πέσει υπό το βάρος των κινητοποιήσεων του λαϊκού κινήματος, η επόμενη κυβέρνηση, ακόμη κι αν έχει τις αντιλαϊκότερες προθέσεις θα αναγκαστεί να είναι πιο προσεκτική, ίσως θα αναγκαστεί να φοβάται τη λαϊκή οργή;
Ισχύει ή όχι ότι αν ο αγανακτισμένος, πεινασμένος, καταπιεζόμενος λαός ρίξει μια κυβέρνηση, θα έχει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, θα αποκτήσει αυτοπεποίθηση, θα ξεπεράσει πιο εύκολα το δηλητήριο του «δεν γίνεται τίποτα, δεν μας υπολογίζουν»;
Ισχύει ή όχι ότι οι μεγαλύτερες πολιτικές και κοινωνικές ανατροπές οικοδομήθηκαν με παρακαταθήκη δεκάδες προηγούμενες μεγάλες μάχες, εκατοντάδες μικρότερες, χιλιάδες καθημερινούς αγώνες και κινητοποιήσεις; Ισχύει ή όχι ότι ανατροπές κυβερνήσεων ήταν αναγκαίος αλλά όχι ικανός όρος για συνολικότερες πολιτικές ανατροπές;
Αντί άλλης απάντησης παραθέτουμε τι έλεγε το ΚΚΕ όταν δεν ήταν κυβέρνηση η ΝΔ:
«Είναι θετικό ότι το αίτημα να πέσει η κυβέρνηση από τη λαϊκή απαίτηση και να γίνουν εκλογές, υιοθετείται τελικά, έστω με μισόλογα, από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης… Ο λαός πρέπει να απαιτήσει την παραίτηση της κυβέρνησης. Είναι ο μόνος υπεύθυνος και αρμόδιος να δώσει ένα πραγματικό νόημα στο σύνθημα "ΦΥΓΕΤΕ!"».
Δηλώσεις Αλέκας Παπαρήγα στις 26/2/1999 ενάντια στην κυβέρνηση Σημίτη με αφορμή την παράδοση Οτσαλάν.
Για ποιον αλήθεια λόγο η σωστή απαίτηση να φύγει η αντιλαϊκή κυβέρνηση Σημίτη όταν παρέδιδε τον Οτσαλάν πριν δέκα χρόνια, αντικαταστάθηκε από την άρνηση να πέσει η κυβέρνηση, όταν κυβέρνηση είναι η ΝΔ; Για ποιο λόγο η σωστή πολεμική στο ένα κόμμα της άρχουσας τάξης μεταλλάσσεται σε έμμεση στήριξη στο άλλο κόμμα της άρχουσας τάξης;
Συμπλήρωνε τότε (1999) η Α.Παπαρήγα:
«Η παραίτηση της κυβέρνησης, σαν λαϊκή απαίτηση, δεν πρέπει να είναι το τέλος, αλλά μόνο η αρχή. Εμείς δε θέλουμε τις εκλογές μόνο για να ανακατευτούν τα χαρτιά της τράπουλας, αλλά για να αρχίσει μια πορεία του λαού που βάζει εμπόδια, που βάζει τρικλοποδιές στην πολιτική της ΟΝΕ και του "νέου δόγματος του ΝΑΤΟ". Να αρχίσει μια πορεία που ο λαός παρεμποδίζει τα αντιλαϊκά μέτρα και τους ψευτοεθνικούς στόχους, με ένα και μόνο σκοπό: Να συγκεντρώσει τη δύναμη εκείνη, που τελικά θα γείρει την πλάστιγγα στην άλλη μεριά, στη μεριά των συμφερόντων του λαού και μόνο του λαού».
Για ποιο λόγο τα ίδια ακριβώς δεν ισχύουν σήμερα; Η σημερινή συμπεριφορά του ΚΚΕ δεν αποτελεί έμμεση αλλά ξεκάθαρη στάση υποστήριξης της σημερινής κυβέρνησης;
H ΚΟΕ παρευρέθηκε στη συγκέντρωση οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς στο Σπόρτινγκ (31/1/2009), αλλά δυστυχώς δεν της δόθηκε η δυνατότητα να παρέμβει. Δημοσιεύουμε τα σημεία της παρέμβασης που δεν έγινε:
1. Η συγκέντρωση αυτή γίνεται σε μια ιδιαίτερη στιγμή αγώνων και αντιστάσεων. Η ανασύνθεση και η ανασυγκρότηση της Αριστεράς έχει να κερδίσει από το αν οι διεργασίες της θα γίνονται σε ένα περιβάλλον αγώνων και κινητοποιήσεων παρά σε ένα άγονο περιβάλλον, όπου το κύριο ενδιαφέρον θα είναι στραμμένο σε εκλογικές αναμετρήσεις και καταγραφές. Παρά το πείσμα και την αντίθεση ορισμένων επιτελείων, η ενωτική και αντισεχταριστική διάθεση κερδίζει έδαφος μέσα στον κόσμο.
2. Πρέπει να εκτιμήσουμε σωστά τη φύση και το χαρακτήρα των σύγχρονων αντιστάσεων. Πρέπει να εκτιμήσουμε με ακρίβεια το συσχετισμό δύναμης.
Υπάρχει κοινωνικό υποκείμενο που να απαιτεί ανατροπή και πολιτικό υποκείμενο ώριμο, μαζικό και επαναστατικό; Θέτουν μήπως το ζήτημα της ανατροπής του συστήματος, θέτουν ένα σαφή αντικαπιταλιστικό στόχο; Εάν ήταν έτσι, τα καθήκοντα, οι επιλογές και οι ιεραρχήσεις της Αριστεράς θα έπρεπε όντως να είναι διαφορετικά από αυτά που έχει π.χ. η ΚΟΕ, η οποία σ’ αυτήν την περίπτωση θα όφειλε να κάνει την αυτοκριτική της. Μήπως όμως είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα η εκτίμηση ότι οι σύγχρονοι αγώνες θέτουν το ζήτημα της ανάπτυξης αντιστάσεων στην κρίση και στοχεύουν στην ανατροπή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών; Μήπως, έτσι, αναδεικνύουν με επιτακτικότητα την ανάγκη-προϋπόθεση να αποκτήσει η Αριστερά κοινωνική γείωση και να ξανακερδίσει τη χαμένη αξιοπιστία της μέσα από μεγάλες αλλαγές συνηθειών, αντιλήψεων και πρακτικών; Κι αν αυτό ισχύει, έχει ή δεν έχει νόημα η επιλογή της ΚΟΕ για στήριξη ενός εγχειρήματος σαν αυτό του ΣΥΡΙΖΑ και η πάλη μέσα και έξω από αυτό για την επιτυχία της ανασύνθεσης της Αριστεράς;
3. Σήμερα είναι αναγκαία μια στρατηγική, μια τακτική και ένα σχέδιο για την ανασυγκρότηση και ανασύνθεση της Αριστεράς με υπέρβαση των σημερινών υποκειμένων της, στο πλαίσιο οικοδόμησης της κομμουνιστικής Αριστεράς. Αυτό υποστηρίζει και προσπαθεί να υπηρετήσει η ΚΟΕ. Δηλαδή μια μετωπική λογική που λειτουργεί σαν μοχλός κινημάτων και αντιστάσεων όσων πλήττονται και θέλουν να αγωνιστούν, σαν μοχλός κοινωνικών μετώπων που θα υπολογίζονται από τον ταξικό αντίπαλο, και βεβαίως σαν πολιτικό μέτωπο και έκφραση αυτής της διεργασίας σε κεντρικό επίπεδο. Κρίσιμο σημείο αυτής της στρατηγικής-τακτικής είναι η έμφαση σε ολόκληρο το σχεδιασμό και τις πλευρές που αυτός καλύπτει, και όχι η υπαγωγή του σε εκλογικές σκοπιμότητες και εκλογικές ομπρέλες.
4. Το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ –που τόση πολεμική του ασκήθηκε από τους διοργανωτές– κατόρθωσε μέχρι σήμερα να εκφράζει μια αντισεχταριστική, ενωτική, ριζοσπαστική και κινηματική διακήρυξη και πράξη. Οι βασικές του συνιστώσες (ΣΥΝ και ΚΟΕ για παράδειγμα) έμπρακτα έχουν δείξει μια υπέρβαση χαρακτηριστικών που είχαν ένα προηγούμενο διάστημα, γεγονός που ωφέλησε ουσιαστικά το όλο εγχείρημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μέσα στους αγώνες, τους εκφράζει και τους υποστηρίζει και σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, και συσπειρώνει γύρω του ένα αξιόλογο δυναμικό σε ολόκληρη τη χώρα. Το νέο στην πολιτική ζωή του τόπου είναι ακριβώς η ύπαρξη και το περπάτημα αυτού του εγχειρήματος, που η εμβέλειά του έχει ξεπεράσει τα στάνταρ της πάλαι ποτέ «ανανεωτικής Aριστεράς», δεν παρουσιάζει τη σήψη και αποσύνθεση άλλων τμημάτων της ευρωπαϊκής Aριστεράς, και συγκεντρώνει τη δριμεία επίθεση κέντρων του αστισμού – ιδιαίτερα εξαιτίας της κινηματικής του στάσης. Όλα αυτά ζητούν μια ερμηνεία την οποία δεν επιχειρούν οι διοργανωτές, αρκούμενοι σε επιθέσεις. Όλα αυτά δεν μπορούν να ακυρώνονται ή να διαστρεβλώνονται στο όνομα της καθαρότητας, του υποκειμενισμού, του ετεροκαθορισμού. Και εξηγούμεθα: Η πρωτοβουλία του Σπόρτινγκ προσπαθεί σε μικρογραφία να «αντιγράψει» το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, όσο αφορά το ενωτικό και κινηματικό. Ταυτόχρονα, η πρωτοβουλία κουκουλώνει τις εγγενείς ελλείψεις που έχει μέσω της απογείωσης από την πραγματικότητα, του βερμπαλισμού, των άδικων επιθέσεων στο ΣΥΡΙΖΑ, που καταλήγουν σε μια αντιενωτική και ουσιαστικά σεχταριστική στάση.
5. Πολλά θα κριθούν από το πόσο κόσμο θα εμπλέξουμε στη διαδικασία της ανασύνθεσης της Αριστεράς, σε ποια κατεύθυνση και προσανατολισμό. Με την έννοια αυτή, μια ευρύτερη συνάντηση –και όχι απόκλιση– των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, μια αριστερή διεύρυνση ενός εγχειρήματος σαν αυτό του ΣΥΡΙΖΑ, θα ήταν κάτι που θα άλλαζε παραπέρα τον πολιτικό χάρτη της χώρας, θα άλλαζε τα πράγματα στην Αριστερά, θα καθιστούσε τις ριζοσπαστικές δυνάμεις της Αριστεράς ιδιαίτερα χρήσιμες, θα άνοιγε νέους δρόμους. Οι 3 αριστερές σε μια χώρα, και μάλιστα πολυδιασπασμένες και ανταγωνιζόμενες μεταξύ τους, δεν δείχνουν κατάσταση πνευμάτων και σχέδιο που να συμβαδίζει με την ανάγκη να αλλάξουν οι συσχετισμοί. Μάλλον δείχνουν απουσία πολιτικής γραμμής, στρατηγικής και τακτικής, σχεδιασμού.
6. Μόλις πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε πλατιά στη Γαλλία μια κοινή ενωτική διακήρυξη. Την υπογράφουν κόμματα, οργανώσεις και κινήσεις από όλο το φάσμα της Αριστεράς, μέχρι και ελευθεριακοί-αντιεξουσιαστές. Η διακήρυξη αυτή κλείνει ως εξής: «Οι απεργίες και διαδηλώσεις όπως αυτή της 29ης Γενάρη εκφράζουν την οργή και διευρύνουν τους αγώνες. Μια παλλαϊκή απάντηση επείγει. Δεσμευόμαστε να θέσουμε όλες μας τις δυνάμεις υπέρ της σύγκλισης των αγώνων ενάντια στις απολύσεις, την ακρίβεια, την ανεργία και τις προσωρινές μορφές απασχόλησης, και υπέρ της υπεράσπισης και διεύρυνσης των δημόσιων υπηρεσιών. Ήρθε η ώρα!» Προχτές έγινε αυτή η μεγάλη απεργία στην Γαλλία. Τρία εκατομμύρια άνθρωποι πήραν μέρος στις διαδηλώσεις. Εμείς συμφωνούμε με τη διακήρυξη και τη γραμμή που αποπνέει. Και στην Ελλάδα θα ήταν χρήσιμες τέτοιες πρωτοβουλίες, και όχι οι ξεχωριστές συγκεντρώσεις για κάθε θέμα και ο διαχωρισμός στο όνομα της καθαρότητας των στόχων [βλέπε ολόκληρη την ενωτική διακήρυξη στην εφημερίδα Αριστερά! τ. 260].
7. Σε κάθε περίπτωση, επιμένουμε πως πρέπει να βρεθούν κανάλια και δρόμοι συντονισμού και κοινής πορείας σε μια κατεύθυνση ρεαλιστική, κοινωνικά γειωμένη, ανατρεπτική και χρήσιμη για την κοινωνία, μακριά από σεχταρισμούς και παγίδες της μικροπολιτικής. Η όσμωση της Αριστεράς δεν κάνει κακό. Αντίθετα, στις σημερινές συνθήκες, και ιδιαίτερα μέσα στην κρίση, παίζει θετικό ρόλο. Συναντηθήκαμε ήδη σε διάφορα μέτωπα και κινητοποιήσεις. Δεν θα ήταν λοιπόν καθόλου αφύσικο να καταγραφεί μια ενότητα και μια αντιπαράθεση – όχι όμως με όρους οπαδικούς, αλλά ουσιαστικά πολιτικούς.
Η κυβέρνηση βάζει χειροπέδες στην κοινωνία που αγωνίζεται. Ο Μάριος Ζ. μιλά αποκλειστικά στο «Δρόμο» μέσα από τις φυλακές Κορυδαλλού και αποκαλύπτει πώς στήθηκε η σκευωρία της αστυνομίας.
1. Στην εκλογική αναμέτρηση της 4ης Οκτωβρίου καταγράφτηκε η κατάρρευση της κυβέρνησης Καραμανλή. Ο κόσμος ψήφισε εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής και στράφηκε σε άλλες λύσεις προσδοκώντας ανακούφιση. Ήταν πολύ περισσότερο μια ψήφος καταδίκης και πολύ λιγότερο μια θετική ψήφος στο ΠΑΣΟΚ. Μεγάλο τμήμα της κοινωνίας διάλεξε το μικρότερο κακό, το μη χείρον βέλτιστο, ή το καλύτερο από τα δύο χειρότερα κόμματα εξουσίας.
