PFLP: Η θέση μας για την «εκεχειρία», την «ομαλότητα» και τα όπλα της αντίστασης,

Η ΚΟΕ αναδημοσιεύει παρακάτω την ανακοίνωση του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης για την αιματοβαμμένη "εκεχειρία" των Ισραηλινών φονιάδων. Αυτή η ανακοίνωση έχει σημασία γιατί ξεσκεπάζει το λησμονημένο γεγονός ότι "εκεχειρία" σημαίνει αναγνώριση και νομιμοποίηση της σιωνιστικής κατοχής.

Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης επιβεβαίωσε στις 18 του Γενάρη τη θέση του σχετικά με την αποκαλούμενη «εκεχειρία», δηλώνοντας πως εκτιμά με απόλυτο σεβασμό την απόφαση που πήραν οι αδελφοί και οι αδελφές μας στην αντίσταση, να κηρύξουν εκεχειρία μιας εβδομάδας με τον εχθρό, αλλά σήμερα που μοιραζόμαστε τη δήλωση νίκης με όλο το λαό μας, θέλουμε να επιβεβαιώσουμε πως απορρίπτουμε οποιαδήποτε εκεχειρία και οποιεσδήποτε πολιτικές αποκαλούμενης «ομαλότητας».

Έχουμε αντιταχθεί σταθερά στις πολιτικές «ομαλότητας» γιατί αποτελούν ευκαιρία και δικαιολογία ώστε το Ισραήλ να επιτίθεται στο λαό μας και να αυξάνει την πίεση που ασκεί στην αντίσταση με όλες τις δυνάμεις του εχθρικού στρατοπέδου, όχι μόνο με τις ισραηλινές στρατιωτικές επιθέσεις, αλλά και με τις πολιτικές πιέσεις και τις επιθέσεις από τα αραβικά καθεστώτα, την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις ΗΠΑ, και το αποκαλούμενο «Κουαρτέτο». Οι πολιτικές της «ομαλότητας» αποτελούν παγίδα για την αντίσταση που πρέπει πάντα να αποφεύγουμε δεδομένου ότι η ίδια η κατοχή είναι μία πράξη επίθεσης. Ο λαός μας, ως λαός που βρίσκεται υπό κατοχή, έχει το δικαίωμα να αντιστέκεται. Η αντίσταση μπορεί να παίρνει αποφάσεις τακτικής για τον τρόπο διεξαγωγής του αγώνα, δεν μπορούμε όμως ποτέ να επιτρέψουμε οι αποφάσεις αυτές να γίνουν όπλο στα χέρια των εχθρών μας.

Μονάδες των χερσαίων δυνάμεων του εχθρού παραμένουν στη Γάζα και ο αποκλεισμός δεν έχει αρθεί, ούτε έχουν ανοίξει τα συνοριακά περάσματα, ειδικά εκείνο της Ράφα. Ο εχθρός δεν δήλωσε τον τερματισμό του ναυτικού αποκλεισμού και οι εναέριες δυνάμεις του εξακολουθούν να εισβάλουν στους ουρανούς μας προσπαθώντας να σπείρουν τον φόβο και τον τρόμο στο λαό μας που έχει δώσει περισσότερους από 1300 μάρτυρες και περισσότερους από 5000 τραυματίες τις τελευταίες 3 εβδομάδες. Έχουν καταστραφεί περισσότερα από 4000 σπίτια, ολόκληρες γειτονιές και μεγάλο μέρος της αστικής υποδομής της Γάζας. Τα σύνορα παραμένουν κλειστά, όπως και όλα τα περάσματα, ειδικά εκείνο της Ράφα και οι προμήθειες που προορίζονται για το λαό μας περιμένουν να βρεθεί ασφαλές πέρασμα.

Ο εχθρός προσπαθεί να πετύχει με πολιτικά μέσα ότι απέτυχε να κάνει με στρατιωτικά μέσα. Παρά τις τακτικές καμένης γης και τη σφαγή του λαού μας, απέτυχε να εξαλείψει την αντίστασή μας και να τσακίσει την ακλόνητη στάση του λαού μας. Τώρα, προσπαθεί να καλύψει την αποτυχία του με την αμερικανοισραηλινή συμφωνία Livni-Rice, μια συμφωνία που δεν αξίζει καν το χαρτί στο οποίο γράφτηκε. Με τη δήλωσή του αυτή το Λαϊκό Μέτωπο ξεκαθαρίζει ότι ο λαός και η αντίστασή μας δεν θα παραιτηθούν από τα δικαιώματα και τα όπλα τους, και πως, στην πραγματικότητα, η τελευταία αυτή επίθεση το μόνο που κατάφερε είναι να ενισχύσει την αποφασιστικότητά μας να οικοδομήσουμε την αντίστασή μας και τις ικανότητες των δυνάμεών μας.

Η σύνοδος του Sharm el-Sheikh μεταξύ των ευρωπαίων και κάποιων αραβικών καθεστώτων, αποτελεί απειλή για όλους τους αραβικούς λαούς και σύμβολο μιας προσπάθειας να αναβιώσει η αποικιοκρατία στον αραβικό κόσμο. «Έλεγχος» στα σύνορα Αιγύπτου-Παλαιστίνης σημαίνει ανυπαρξία εθνικής κυριαρχίας στον Αραβικό κόσμο, στην Αίγυπτο και στη Γάζα, σημαίνει πως οι αποικιοκρατικές αυτές δυνάμεις και τα στρατεύματά τους επιστρέφουν στην περιοχή μας. Η κυριαρχία είναι ένα κρίσιμο ζήτημα. Είναι αυτό που διαφοροποιεί έναν ελεύθερο λαό και έθνος από ένα λαό που βρίσκεται κάτω από τη μπότα της αποικιοκρατίας και της κατοχής. Η χρήση του όρου «λαθρεμπόριο όπλων» είναι μια ακόμα μέθοδος μετατροπής του εθνικού μας σκοπού σε «ζήτημα ασφαλείας», μια προσπάθεια να κριθούν παράνομα τα όπλα της αντίστασης του κατεχόμενου λαού μας. Το δικαίωμα ενός λαού που βρίσκεται υπό κατοχή να αντιστέκεται με όλα τα μέσα και με ένοπλο αγώνα, είναι θεμελιώδες και απαραβίαστο, και δεν θα επιτρέψουμε το δικαίωμά μας αυτό να καταπατηθεί κάτω από το σύνθημα της «ασφάλειας» ή της «σταθερότητας».

Από την αρχή της ισραηλινής επίθεσης στις 27 του Δεκέμβρη, το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης βρέθηκε στο πεδίο της μάχης με τις αδελφές και τους αδελφούς όλων των αντιστασιακών οργανώσεων. Μοιραστήκαμε και συνεχίζουμε να μοιραζόμαστε το ψωμί και τις σφαίρες προκειμένου να πολεμήσουμε τον κοινό σιωνιστή εχθρό και αυτούς που τον υποστηρίζουν. Το Λαϊκό Μέτωπο ήταν το πρώτο που εκτόξευσε πυραύλους ενάντια στον εχθρό κατά τη διάρκεια αυτής της επίθεσης και θα είμαστε στις πρώτες γραμμές καταδιώκοντας τον εχθρό μέχρι να φύγει από κάθε εκατοστό της Λωρίδας της Γάζας.

Δόξα στους μάρτυρες!

Νίκη στην Αντίσταση!

Ζήτω ο Παλαιστινιακός λαός και το αραβικό έθνος!

Ζήτω ο διεθνής αγώνας και η αλληλεγγύη!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ PFLP

Maher Taher:

Ο ανοιχτός δρόμος είναι αυτός της ενότητας, της αντίστασης και των δικαιωμάτων μας

Ο σύντροφος Maher Taher, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του Λαϊκού Μετώπου για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, και ηγέτης του κλάδου του που βρίσκεται στην εξορία, δήλωσε σε συνέντευξή του στο Al Jazeera στις 15 του Γενάρη: «το Ισραήλ μπορεί να δολοφονήσει τους μάρτυρες της Γάζας, να σκοτώσει γυναίκες και παιδιά, να καταστρέψει με αμερικανικά αεροπλάνα και βόμβες συθέμελα τα κτίριά μας, αλλά δεν μπορεί και δεν θα καταστρέψει τη θέλησή μας να πολεμήσουμε, την αντίστασή μας και τη ζωή μας».

Και συνέχισε: «Λέω στους μάρτυρες πως αυτό που θέλει ο κατακτητής από αυτή τη μάχη είναι να μας αναγκάσει να παραδοθούμε, να αποδεχτούμε τον Οδικό Χάρτη, την Ανάπολη και τις αποφάσεις του Κουαρτέτου, και να αναγκάσει τον Παλαιστινιακό λαό σε πολιτικές παραχωρήσεις. Η απάντησή μας είναι η Παλαιστινιακή εθνική ενότητα σε μια πραγματική και στέρεη βάση, όχι στη βάση του Όσλο, της Ανάπολης, και της αμερικανικής και βρετανικής κυβέρνησης ως αναφορά. Αυτός ο δρόμος είναι κλειστός. Ο δρόμος που είναι ανοιχτός είναι εκείνος της εθνικής ενότητας στη βάση της αντίστασης, της σταθερότητας και της επιμονής για πλήρη δικαιώματα στο λαό μας».

Εκ μέρους του Λαϊκού Μετώπου ο σύντροφος Taher, ζήτησε ενιαία εθνική διοίκηση που να περιλαμβάνει όλες τις Παλαιστινιακές παρατάξεις, την Χαμάς, τη Φατάχ, το Λαϊκό Μέτωπο, την Ισλαμική Τζιχάντ και όλες τις παρατάξεις του λαού μας, και τόνισε πως εκείνοι που στηρίζονται σε πολιτικούς συμβιβασμούς με τους σιωνιστές δολοφόνους και εγκληματίες, πρέπει να επανεξετάσουν τις πολιτικές τους. Υπογράμμισε επίσης πως ο παλαιστινιακός λαός μετά από τόσες σφαγές και εγκλήματα δεν ανέχεται άλλο τέτοιους συμβιβασμούς.

Προειδοποίησε πως η συνεργασία ασφαλείας με τον κατακτητή πρέπει να τερματιστεί άμεσα, όπως και οι πολιτικές συλλήψεις και φυλακίσεις. Απαίτησε να σταματήσουν να συλλαμβάνονται τα παιδιά της αντίστασης στην Δυτική Όχθη, λέγοντας πως μια τέτοια συνεργασία ασφαλείας με τον εχθρό είναι εντελώς απαράδεκτη. Αντί για τέτοιες απαράδεκτες πολιτικές, μια ενιαία εθνική ηγεσία και ένα ξεκάθαρο πολιτικό πρόγραμμα είναι αυτό που μπορεί να ενώσει την ενέργεια του λαού μας που δεν υπέστειλε και ποτέ δεν θα υποστείλει τη σημαία του αγώνα, του λαού μας που δεν έχει παραδοθεί και δεν θα παραδοθεί ακόμα και μετά από τις 20ήμερες σφαγές στη Γάζα.

Συνεχίζοντας, ο σύντροφος Taher, ανέφερε πως η δολοφονία του Said Siyam, δεν θα βοηθήσει τους στόχους του εγκληματία κατακτητή. Το αίμα του προστίθεται στο αίμα του Γιασέρ Αραφάτ, του Abu Ali Mustafa, του Ahmad Yassin, του Ghassan Kanafani, του Fathi Shikaki, του Khalil al-Wazir και όλων των άλλων γενναίων μαρτύρων του λαού μας, στο αίμα των παιδιών, των ανδρών, των γυναικών και των ηλικιωμένων που έκαναν την υπέρτατη θυσία για την ελευθερία του παλαιστινιακού λαού. Όπως επανέλαβε, η απάντηση στις σφαγές και τις δολοφονίες είναι η αντίσταση και η σταθερότητα. Το αίμα των μαρτύρων δεν θα πάει χαμένο!

Προειδοποίησε πως τέτοιες δολοφονίες, αποτελούν προσπάθεια να πιεστεί ο λαός μας σε πολιτικές παραχωρήσεις υπό το πρίσμα της ισορροπίας δύναμης, και να εγκαταλείψει τα εθνικά μας δικαιώματα για ανεξαρτησία, επιστροφή, κυριαρχία και αυτοδιάθεση. Να εγκαταλείψει το δικαίωμά μας για ένα παλαιστινιακό κράτος με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ. Αυτό που θα συμβεί όμως είναι το αντίθετο, η ενότητα όλων των παρατάξεων στη βάση σταθερών πολιτικών πεποιθήσεων για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του λαού μας.

Αναφερόμενος στη φύση της Παλαιστινιακής Αρχής, ο σύντροφος Taher, επεσήμανε ότι τα μέλη του Νομοθετικού Συμβουλίου και η κυβέρνηση δεν μπορούν να βγουν από την Παλαιστίνη χωρίς την συγκατάθεση του Ισραήλ και πως η πρακτική των «διαπραγματεύσεων» που ακολουθεί η Παλαιστινιακή Αρχή μόνο ζημιά έχει κάνει στον Παλαιστινιακό σκοπό. Ζήτησε ενότητα στη βάση του κειμένου των φυλακισμένων για την εθνική συμφιλίωση που υποστηρίζει το δικαίωμα στην αντίσταση, τις Παλαιστινιακές εθνικές αρχές και την επαναοικοδόμηση της PLO με τη συμμετοχή όλων των εθνικών και Ισλαμικών δυνάμεων.

Σχετικά, τέλος, με την αιγυπτιακή πρωτοβουλία ο σύντροφος Taher, σημείωσε: «Η επίθεση και οι σφαγές πρέπει να σταματήσουν. Μετά την απόσυρση των στρατευμάτων από τη Γάζα, το άνοιγμα των συνοριακών περασμάτων και την άρση του αποκλεισμού μπορούμε να συζητήσουμε οποιοδήποτε ζήτημα, αλλά δεν μπορούμε και ούτε πρόκειται να παραιτηθούμε από το δικαίωμά μας στην αντίσταση». Όπως τόνισε, ο κατακτητής πιστεύει ότι μέσα από τον τρόμο που σπέρνει και τις σφαγές, μπορεί να σκοτώσει την αντίστασή μας. Όμως ο λαός μας δεν θα παραιτηθεί. Ο λαός μας πολεμά περισσότερα από 60 χρόνια τώρα και θα συνεχίσει να το κάνει μέχρι τη νίκη

Ο Ισραηλινός δημοσιογράφος Uri Avnery για τα εγκλήματα της πατρίδας του.

Πριν από 70 χρόνια περίπου, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ένα αποτρόπαιο έγκλημα διαπράχθηκε στην πόλη του Λένινγκραντ. Για περισσότερες από χίλιες μέρες, μία εξτρεμιστική οργάνωση με το όνομα «Ο Κόκκινος Στρατός» κράτησε εκατομμύρια κατοίκους της πόλης ως ομήρους και προκάλεσε τα αντίποινα του Γερμανικού στρατού στις πόλεις.

Οι Γερμανοί δεν είχαν άλλη εναλλακτική από το να βομβαρδίσουν τους αμάχους και να επιβάλουν έναν απόλυτο αποκλεισμό, που προκάλεσε το θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. Λίγο καιρό πριν, ένα παρόμοιο έγκλημα είχε διαπραχθεί στην Αγγλία. Η σπείρα του Τσώρτσιλ κρυβόταν ανάμεσα στον πληθυσμό του Λονδίνου, χρησιμοποιώντας εκατομμύρια αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες. Οι Γερμανοί ήταν αναγκασμένοι να στείλουν τη Λουφτβάφε και να μετατρέψουν την πόλη σε ερείπια. Το ονόμασαν «Αστραπή».
Αυτή θα ήταν η περιγραφή που θα εμφανιζόταν σήμερα στα ιστορικά βιβλία, αν οι Γερμανοί είχαν νικήσει στον πόλεμο.

Εξωφρενικό; Όχι περισσότερο από τις καθημερινές περιγραφές στα Ισραηλινά μέσα ενημέρωσης, που επαναλαμβάνονται διαρκώς: οι «τρομοκράτες» της Χαμάς χρησιμοποιούν τους κατοίκους της Γάζας ως «ομήρους» και εκμεταλλεύονται τις γυναίκες και τα παιδιά ως «ανθρώπινες ασπίδες», δεν αφήνουν στο Ισραήλ καμία εναλλακτική λύση εκτός από το να τους μαζικούς βομβαρδισμούς, στους οποίους, προς μεγάλη θλίψη του Ισραήλ, χιλιάδες γυναίκες, παιδιά και άοπλοι άνδρες σκοτώνονται και τραυματίζονται.

Σε αυτόν τον πόλεμο, όπως σε κάθε σύγχρονο πόλεμο, η προπαγάνδα παίζει βασικό ρόλο. Σχεδόν όλα τα μέσα ενημέρωσης του Δυτικού κόσμου αρχικά επαναλάμβαναν την επίσημη προπαγάνδα του Ισραήλ. Αγνόησαν σχεδόν εξ ολοκλήρου την παλαιστινιακή πλευρά της υπόθεσης, για να μην αναφέρω τις καθημερινές διαδηλώσεις των Ισραηλινών ειρηνιστών.
Η επιχειρηματολογία της Ισραηλινής κυβέρνησης («Το κράτος οφείλει να προστατεύσει τους πολίτες του ενάντια στους πυραύλους Κασάμ») έγινε αποδεκτή ως απόλυτη αλήθεια. Η όψη εκ των έσω, ότι δηλαδή οι πύραυλοι ήταν τα αντίποινα για τον αποκλεισμό που έχει εξαθλιώσει ενάμισι εκατομμύριο αμάχους της Λωρίδας της Γάζας, δεν αναφέρθηκε καν.

Μόνο όταν οι τρομερές σκηνές από τη Γάζα άρχισαν να εμφανίζονται στις οθόνες του δυτικού κόσμου άρχισε η κοινή γνώμη να αλλάζει σταδιακά.
Ο πόλεμος – κάθε πόλεμος – είναι ένα κατασκεύασμα ψεμάτων. Είτε το ονομάσουν προπαγάνδα είτε ψυχολογικό πόλεμο, όλοι αποδέχονται πως είναι σωστό να λες ψέματα για τη χώρα σου. Οποιοσδήποτε λέει την αλήθεια διατρέχει τον κίνδυνο να τον ονομάσουν προδότη. Το πρόβλημα είναι ότι η προπαγάνδα είναι πιο πειστική για τον ίδιο τον προπαγανδιστή. Και αν πείσουμε τους εαυτούς μας ότι ένα ψέμα είναι η αλήθεια και ότι η παραποίηση είναι η πραγματικότητα, τότε δε μπορούμε πλέον να λάβουμε λογικές αποφάσεις.

Παραποίηση

Ένα παράδειγμα αυτής της διαδικασίας είναι η πιο σοκαριστική θηριωδία αυτού του πολέμου: ο βομβαρδισμός του σχολείου του ΟΗΕ στη Φακούρα, στον καταυλισμό προσφύγων της Τζαμπαλίγια. Αμέσως αφού το γεγονός έγινε γνωστό σε όλο τον κόσμο, ο στρατός «αποκάλυψε» ότι μαχητές της Χαμάς έριχναν βλήματα από ένα σημείο κοντά στη είσοδο του σχολείου. Ως απόδειξη κυκλοφόρησαν μία αεροφωτογραφία που πράγματι έδειχνε το σχολείο και το σημείο. Μα μετά από μικρό χρονικό διάστημα ο επίσημος ψεύτης του στρατού χρειάστηκε να παραδεχτεί πως η φωτογραφία ήταν πάνω από έτους. Εν συντομία: μία παραποίηση.

Αργότερα, ο επίσημος ψεύτης ισχυρίσθηκε πως «οι στρατιώτες μας δέχθηκαν πυρά μέσα από το σχολείο». Μόλις μια μέρα μετά, ο στρατός παραδέχτηκε στο προσωπικό του ΟΗΕ ότι και αυτό ήταν ψέμα. Κανείς δεν είχε πυροβολήσει μέσα από το σχολείο, δεν υπήρχαν μαχητές της Χαμάς μέσα στο σχολείο, παρά μόνο τρομοκρατημένοι πρόσφυγες.
Αλλά η παραδοχή τους δεν έκανε σχεδόν καμία διαφορά πλέον. Μέχρι τότε, το Ισραηλινό κοινό είχε πεισθεί απολύτως πως «είχαν δεχθεί πυρά μέσα απ’ το σχολείο» και οι εκφωνητές της τηλεόρασης το διατύπωναν ως απόλυτο γεγονός.

Οπότε πήγε μαζί με τις άλλες θηριωδίες. Κάθε βρέφος μεταμορφώνεται, με το θάνατό του, σε ένα «τρομοκράτη» της Χαμάς. Κάθε βομβαρδισμένο τζαμί ακαριαία μετατρέπεται σε βάση της Χαμάς, κάθε πολυκατοικία μετατρέπεται σε κρυψώνα όπλων, κάθε σχολείο σε βάση οργάνωσης τρομοκρατίας, κάθε κυβερνητικό κτίριο σε «σύμβολο της κυριαρχίας της Χαμάς». Έτσι, ο Ισραηλινός στρατός διατήρησε την αγνότητά του, ως ο «πιο ηθικός στρατός στον κόσμο».

Η αλήθεια είναι πως οι θηριωδίες είναι ένα άμεσο αποτέλεσμα του σχεδιασμού του πολέμου. Αυτό αντανακλά την προσωπικότητα του Εχούντ Μπαράκ, ενός άνδρα του οποίου η σκέψη και οι πράξει είναι ξεκάθαρα στοιχεία για αυτό που ονομάζεται «ηθική παράνοια», μία κοινωνιοπαθή διαταραχή.

Ο αληθινός σκοπός (πέρα από το να κερδίσει έδρες στις ερχόμενες εκλογές) είναι να τερματίσει την κυριαρχία της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας. Στη φαντασία των σχεδιαστών, η Χαμάς είναι ένας εισβολέας που έλαβε την κυριαρχία σε μία ξένη χώρα. Η πραγματικότητα, όμως, είναι τελείως διαφορετική. Μία πρώτη προτεραιότητα των σχεδιαστών του πολέμου ήταν να ελαχιστοποιήσουν τις απώλειες σε στρατιώτες, γνωρίζοντας πως η διάθεση ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού που είναι υπέρ του πολέμου θα άλλαζε αν εμφανίζονταν στοιχεία για τέτοιες απώλειες. Αυτό συνέβη στο Λίβανο στον Πρώτο και στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτή η σκέψη έπαιξε ένα πολύ σημαντικό ρόλο διότι ολόκληρος ο πόλεμος είναι τμήμα της προεκλογικής εκστρατείας. Οι σχεδιαστές του πίστεψαν ότι θα μπορούσαν να αποτρέψουν τον κόσμο από το να δει τις εικόνες του, με το να απαγορεύσουν τη δημοσιογραφική κάλυψη με τη βία. Αλλά σε ένα σύγχρονο πόλεμο, μία τόσο στείρα κατασκευασμένη οπτική δεν μπορεί να αποκλείσει εντελώς όλους τους άλλους – οι κάμερες είναι μέσα στη Λωρίδα της Γάζας, μέσα στην κόλαση, και δεν μπορούν να ελεγχθούν. Το Αλ Τζαζίρα μεταδίδει τις εικόνες ολόκληρη την ημέρα και φτάνει σε κάθε σπίτι.

Εκατοντάδες εκατομμύρια Αράβων από τη Μαυριτανία μέχρι το Ιράκ, πάνω από ένα δισεκατομμύριο Μουσουλμάνοι από τη Νιγηρία ως την Ινδονησία, βλέπουν αυτές τις εικόνες και φρίττουν. Αυτό έχει σημαντικές επιδράσεις στον πόλεμο. Πολλοί από αυτούς που βλέπουν τις εικόνες, θεωρούν τους ηγέτες της Αιγύπτου, της Ιορδανίας και της Παλαιστινιακής Αρχής ως συνεργούς του Ισραήλ στην πραγματοποίηση αυτών των θηριωδιών ενάντια στους Παλαιστίνιους αδερφούς τους.

Αν όταν ο πόλεμος τελειώσει η Χαμάς ακόμα υφίσταται, αιματοβαμμένη μα αήττητη, στο πρόσωπο του ισχυρού Ισραηλινού στρατού θα φαίνεται σαν φανταστική νίκη, μία νίκη του πνεύματος ενάντια στην ύλη. Αυτό που θα εντυπωθεί στις συνειδήσεις του κόσμου θα είναι η εικόνα του Ισραήλ ως ένα αιματοβαμμένου τέρατος, έτοιμου ανά πάσα στιγμή να διαπράξει εγκλήματα πολέμου και ανίκανου να σεβαστεί κανένα ηθικό φραγμό. Αυτό θα έχει τρομερές συνέπειες για το μακροπρόθεσμο μέλλον μας, για τη θέση μας στον κόσμο και για τις πιθανότητές μας να επιτύχουμε ειρήνη και ευταξία.

Σε τελική ανάλυση, αυτός ο πόλεμος είναι ένα έγκλημα ενάντια και στους Ισραηλινούς, ένα έγκλημα ενάντια στο Κράτος του Ισραήλ.


Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Information Clearing House.

ΒΙΝΤΕΟ ΦΡΙΚΗ, ΓΑΖΑ 1/1/2009

Γκίλαντ Ατζμον

Δημοσιεύτηκε στο 7 της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας , μια επί της ουσίας τοποθέτηση ενός Ισραηλινού που αξίζει να διαβαστεί και να διαθωθεί , σε αντίθεση με τις μπούρδες διαφόρων δήθεν προοδευτικών διαννοουμένων τύπου Άμος Οζ , Νταβίντ Γκρόσμαν κλπ που μας λανσάρει η ευρωπαϊκή αριστερά εδώ και χρόνια.

Βέβαια για όσους θυμούνται η Αριστερά! στο τ.168/19-03-05 είχε αναφερθεί στην στάση του με την ευκαιρία της συναυλίας του στην Ελλάδα τότε.

«Να επιστρέψουμε στους Παλαιστίνιους την πατρίδα που τους κλέψαμε»

Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ (kusteni@enet.gr)

Γεννήθηκε στο Ισραήλ, υπηρέτησε στο στρατό, πολέμησε στις αρχές της δεκαετίας του '80 στον πόλεμο με τον Λίβανο. Κι όμως, σήμερα, χάρη στις απόψεις του αποτελεί κόκκινο πανί για τους απανταχού συμπατριώτες του. Σπούδασε φιλοσοφία, άρχισε να διδάσκει, αλλά κατέληξε ένας από τους πιο δημοφιλείς και τολμηρούς τζαζίστες της γενιάς του. Αγαπά την παραδοσιακή μουσική και τους ήχους της Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής, της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά συχνά βουτά σε ηλεκτρονικά μονοπάτια. Παίζει όλα τα είδη σαξόφωνου αλλά πειραματίζεται με το κλαρινέτο, το ζουρνά και το φλάουτο.

Αυτός είναι ο διάσημος μουσικός της τζαζ, συγγραφέας και ακτιβιστής Γκίλαντ Ατζμον που το Σάββατο θα πάρει μέρος στην ολοήμερη γιορτή της τζαζ στο Μέγαρο Μουσικής. Ενας δημιουργός γεμάτος αντιθέσεις. Κυρίως, όμως, είναι εκείνος που κάθε του λέξη, κίνηση, πρωτοβουλία προκαλεί την οργή της κυβέρνησης του Ισραήλ.

Ελεύθερος στοχαστής

Εδώ και χρόνια ο Ατζμον αυτοεξορίστηκε στο Λονδίνο. Δηλώνει την αμέριστη υποστήριξή του στην παλαιστινιακή πλευρά, έχει επανειλημμένα προκαλέσει με τις αντι-σιωνιστικές του απόψεις, έχει επιτεθεί στους συμπατριώτες του διανοούμενους -όπως τον συγγγραφέα Αμος Οζ. Οσο, δε, για το συγκρότημά του, το βάφτισε «The Orient House», παραπέμποντας στην Παλαιστινιακή Αρχή της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Στο παρελθόν τον έχουμε ακούσει στο «Χαφ Νόουτ», ενώ στα ελληνικά κυκλοφορεί το βιβλίο του «Οδηγός για μπερδεμένους» (εκδόσεις «Εξάντας»). Στο Μέγαρο θα παρουσιάσει αποσπάσματα κυρίως από το τελευταίο του άλμπουμ με τίτλο «Refuge», στο οποίο άλλη μια φορά «μπλέκει» την τζαζ με την έθνικ. Σε όλα τα υπόλοιπα είναι πολύ πιο ξεκάθαρος και σαφής:

-Ξεκινήσατε σπουδάζοντας φιλοσοφία. Στη μουσική πώς και αποφασίσατε να αφιερωθείτε;

«Οταν διαπίστωσα ότι το επάγγελμα του "ακαδημαϊκού" περιορίζεται να διδάσκεις τους νέους τα κείμενα που έγραψαν κάποτε άλλοι, συνειδητοποίησα ότι δεν είναι καθόλου δημιουργική δουλειά. Ετσι αποφάσισα να ασχοληθώ με τη μουσική, να γράφω και να φιλοσοφώ για τον εαυτό μου και να ψάχνω το νόημα της ζωής όποτε έχω ελεύθερο χρόνο. Και πράγματι νιώθω υπέροχα με την απόφασή μου. Είμαι ένας ελεύθερος στοχαστής».

-Αυτές τις μέρες ο παλαιστινιακός λαός δοκιμάζεται πολύ σκληρά από τις ισραηλινές επιχειρήσεις. Πώς νιώθετε;

«Νιώθω ρημαγμένος και καθόλου έκπληκτος. Γνωρίζετε ότι υποστηρίζω κάθε μορφή αντίστασης από μέρους των Παλαιστινίων. Αλλωστε, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου οι πολιτικές πρωτοβουλίες του Ισραήλ ήταν καταδικασμένες να οδηγούν πάντα σε τραγικές συνέπειες. Ο στόχος του σιωνισμού ήταν να εξασφαλίσει έναν πολιτισμένο τρόπο ζωής για τους εβραίους. Αλλά απέτυχε παταγωδώς. Η βιαιότητα με την οποία αντιδρά το Ισραήλ αγγίζει τα όρια της κτηνωδίας, αφού οδηγεί σε πολιτικές ξεκληρίσματος. Τάσσομαι στο πλευρό των Παλαιστινίων με όλη μου την καρδιά. Ονειρεύομαι ένα παλαιστινιακό κράτος μεταξύ της Μεσογείου και του Ιορδάνη ποταμού. Η ισραηλινή βαρβαρότητα αποδεικνύει ότι δεν χωρά εβραϊκό κράτος ούτε στην Παλαιστίνη ούτε πουθενά αλλού. Και ο λόγος είναι απλός: μια ταυτότητα η οποία στηρίζεται στην αντίληψη του "εκλεκτού" και στη φυλετική υπεροχή θέτει τον εαυτό της και το περιβάλλον της σε κίνδυνο».

-Και η τέχνη τι ρόλο μπορεί να παίξει τέτοιες στιγμές;

«Ο ρόλος της μουσικής όπως και των τεχνών είναι να αντιτίθενται στις μόδες και να αναζητούν την αυθεντική ομορφιά. Και η ομορφιά είναι που γεμίζει αρετή το ανθρώπινο γένος. Υπό το φως της ομορφιάς η ισραηλινή επιθετικότητα και η αμερικανική βαρβαρότητα μπορεί να καμφθούν».

-Πόσο δύσκολο ήταν για σας να εγκαταλείψετε τη γενέτειρά σας;

«Δεν ήταν και τόσο περίπλοκο. Στο κάτω κάτω ο εβραϊκός εποικισμός στην Παλαιστίνη είναι φαινόμενο των τελευταίων ετών. Υπάρχει ελάχιστη αυθεντικότητα στην ισραηλινή κουλτούρα. Οταν ένας Ισραηλινός επιμένει να είναι αυθεντικός τρώει χούμους και ορκίζεται στα αραβικά. Ετσι λοιπόν, όπως οποιοσδήποτε άλλος Ισραηλινός, δεν ήμουν στην πραγματικότητα μέλος της περιοχής. Η Παλαιστίνη είναι μια χώρα, ενώ το Ισραήλ είναι κράτος. Οταν μου λείπει η πατρίδα μου, δηλαδή η χώρα, πηγαίνω σε ένα παλαιστινιακό ή σε ένα λιβανέζικο εστιατόριο. Εναλλακτικά μπορώ να ορκιστώ στα παιδιά μου σε μια γλώσσα που στην πραγματικότητα δεν μιλώ: τα αραβικά».

-Τελικά, έχετε πρόβλημα με την εβραϊκή σας ταυτότητα ή την έχετε αρνηθεί;

«Κανένα πρόβλημα δεν έχω, γιατί έχω αρνηθεί και την εβραϊκή και την ισραηλινή μου ταυτότητα. Θεωρώ τον εαυτό μου έναν πρώην εβραίο, έναν πρώην Ισραηλινό. Υποθέτω ότι έχω εβραϊκά και ισραηλινά ίχνη στη συμπεριφορά μου, αλλά σκοπός μου είναι να τα πολεμήσω ένα προς ένα. Πολεμώ τον Ισραηλινό μέσα μου. Συγχρόνως, όμως, πρέπει να πω ότι δεν έχω πρόβλημα με τους εβραίους. Ισα ίσα που με περιβάλλουν ορισμένοι εξαίρετοι. Κάποιοι μού μοιάζουν: είναι περήφανοι που μισούν μια πλευρά τους. Κάποιοι άλλοι είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι που αγωνίζονται να αντεπεξέλθουν στο οικονομικό κραχ. Ομως, έχω αρκετά προβλήματα με την εβραϊκή πολιτική ταυτότητα. Είναι ρατσιστικά προσαναντολισμένη και προφανώς απεχθάνομαι κάθε μορφή ρατσιστικής πολιτικής».

-Υπηρετήσατε τη στρατιωτική σας θητεία το 1982, την εποχή του πολέμου στον Λίβανο. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;

«Υπό μία έννοια ήμουν τυχερός που ήμουν εκεί. Τότε συνειδητοποίησα πως όλα όσα υποστήριζαν οι σιωνιστές δεν ήταν παρά μια φάρσα βασισμένη σε ψέματα και παραπλάνηση. Στον πόλεμο αυτό ξεκίνησα ένα προσωπικό ταξίδι, συνειδητοποιώντας την άμεση ευθύνη μου απέναντι στο παλαιστινιακό λαό και το παλαιστινιακό ζήτημα. Συνειδητοποίησα πως είχα πολύ λίγα κοινά με το εβραϊκό εθνικό σχέδιο».

-Γιατί υποστηρίζετε τον παλαιστινιακό λαό;

«Γιατί όλα είναι, καθαρά, ένα δικό μου λάθος. Είναι δική μου η ευθύνη να φέρω τους Παλαιστίνιους πίσω στην πατρίδα τους και στα σπίτια που τους έκλεψε ο παππούς μου, ο πατέρας μου και, δυστυχώς, εγώ».

-Ποια είναι η δική σας ιδανική λύση γι' αυτή την αέναη διαμάχη;

«Αποφεύγω με κάθε τρόπο τη συζήτηση περί επίλυσης του προβλήματος. Ωστόσο, πρέπει να παραδεχτώ πως παρακολουθώντας την ισραηλινή βαρβαρότητα στην περιοχή γίνεται μέσα μου απόλυτα σαφές ότι δεν υπάρχει χώρος για οποιαδήποτε εβραϊκή εθνική οντότητα στην περιοχή ή οπουδήποτε αλλού. Το ισραηλινό κράτος έχει καταφέρει να αποδείξει κατηγορηματικά πως το "αγαπώ τους γείτονές μου" απέχει πολύ από το να αποτελεί μια ισραηλινή συλλογική αξία».

-Μιλώντας πάντα τόσο ανοιχτά, δεν φοβηθήκατε ποτέ για τη ζωή σας;

«Εχω δεχτεί όλα αυτά τα χρόνια αρκετές απειλές, αλλά χωρίς ποτέ να συμβεί κάτι. Αλλωστε, τι κάνω; Υποστηρίζω τους Παλαιστίνιους που έχουν σφαγιαστεί και λιμοκτονούν. Θα ήταν εξαιρετικά αξιοθρήνητο εκ μέρους μου το να υπολογίζω τον εαυτό μου και να παραπονιέμαι για τους κινδύνους. Κάνω αυτό που πιστεύω. Και δεν διστάζω να πω την αλήθεια».

-Συνήθως ανταποκρίνεστε στις προκλήσεις ή απλώς τις αγνοείτε;

«Θα μπορούσα να ανταποκριθώ σε μια πρόκληση που έχει επιχειρηματολογία. Ωστόσο, αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ούτε ένας σιωνιστής ή ψευδοσιωνιστής που θα τόλμαγε να με αντιμετωπίσει σε μια ανοιχτή αντιπαράθεση».

-Καθώς πολλοί σάς κριτικάρουν, εσείς θα συνεχίσετε να εκφράζετε τις απόψεις σας;

«Στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο πολλοί και όλοι τους κατά κάποιο τρόπο λειτουργούν σε φυλετικά βασισμένους εβραϊκούς πολιτικούς πυρήνες. Πιστεύω ότι κάθε ιδέα ή σκέψη πρέπει να είναι ανοιχτή στην κριτική. Ετσι, είμαι ανοιχτός και θέλω να βλέπω το έργο μου να αποδομείται, ακόμα και να συντρίβεται. Ωστόσο, δεν έχω συναντήσει ακόμα καμία ουσιαστική κριτική με επιχειρήματα για τη σκέψη και τα κείμενά μου. Αντιθέτως, αυτό που βλέπω είναι μια ωμή και χυδαία προσπάθεια να με κάνουν να σιωπήσω με ψέματα και συκοφαντίες. Είμαι πολύ ευχαριστημένος, ακόμα και περήφανος, που οι ιδέες μου κυκλοφορούν ευρέως και μεταφράζονται σε πολλές γλώσσες, ανάμεσά τους και στην ελληνική. Πιστεύω ότι αυτό δεν θα αλλάξει όσο καταφέρνω να μιλάω με την καρδιά μου και να αποφεύγω να εμπλέκομαι σε πολιτικά σώματα και ιδρύματα. Εχω δύο μυστικά: Πρώτον, αντιθέτως με τους υπόλοιπους σχολιαστές του ζητήματος περιορίζω τον εαυτό μου στην γραπτή κριτική και στην αποδόμηση των ηθικών και ανθρωπιστικών ζητημάτων. Είναι πολύ εύκολο να καταστρέψεις έναν πολιτικό αλλά είναι πιθανώς αδύνατον να φιμώσεις έναν ουμανιστή. Δεύτερον, μπορώ να έχω χιούμορ».

-Πώς σας φάνηκε η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα;

«Δεν μπορώ να πω ότι κρατάω την αναπνοή μου. Ο άνθρωπος περιτριγυρίζεται από μερικούς φανατικούς σιωνιστές. Προσωπάρχης του είναι ο Ραμ Εμάνουελ, που στο παρελθόν είχε υπηρετήσει στον ισραηλινό στρατό και υπάρχουν υποψίες ότι είναι ισραηλινός πράκτορας. Ελπίζω ότι αργά ή γρήγορα ο Ομπάμα θα ξυπνήσει».

Το «σύγχρονο κακό»

-Σας έχω ακούσει να μιλάτε για το «σύγχρονο κακό». Ποιους εννοείτε;

«Το "σύγχρονο κακό" είναι ένα διανοουμενίστικο σύστημα που μας οδηγεί στο "βασίλειο του ανέκφραστου". Δηλαδή στη σιωπή. Θέλουμε να φωνάξουμε και κάτι πάντα μας περιορίζει, λέγοντας ότι η φωνή δεν συνάδει με την ηθική. "Σύγχρονο κακό" είναι η συνεχής κακοποίηση του παλαιστινιακού λαού μέσα από εθνοκαθάρσεις. Δύο εκατομμύρια εξαθλιωμένοι άνθρωποι απομονωμένοι, που πεινάνε, βομβαρδίζονται και ο πλανήτης δεν λέει κουβέντα. Και δεν φταίει μόνο το Ισραήλ γι' αυτή την κατάσταση. Είναι ο παγκόσμιος εβραϊσμός που υποστηρίζει θεσμικά το Ισραήλ. Είναι και οι διάφοροι Γούλφοβιτς που μας οδήγησαν στο Ιράκ και μετέτρεψαν την Αμερική και τη Βρετανία σε δύναμη πυρός για το Ισραήλ.

» Είναι επίσης όλος ο δυτικός κόσμος που δεν μπορεί να ορθώσει ανάστημα, παρ' όλο που παρακολουθεί τη Γάζα να γίνεται σκόνη. Γενικότερα το "σύγχρονο κακό" καταλύει κάθε δικαίωμα κριτικής. Απλώς παρακολουθούμε: το οικονομικό κραχ, την κατάρρευση της Λίμαν Μπράδερς, τον Γκρίνσπαν να "παραμυθιάζει" τους μικρομεσαίους Αμερικανούς, την απάτη των 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων... Είμαστε κατεστραμμένοι άνθρωποι και φοβόμαστε ακόμα και να ψιθυρίσουμε την παντοδυναμία των σιωνιστών. Στο όνομα της ορθότητας απέχουμε από την αλήθεια. Και το χειρότερο; Οι διαπιστώσεις μας μας ωθούν στη σιωπή. Αυτολογοκρινόμαστε από το φόβο μήπως και δεχτούμε τις επιπτώσεις. Γινόμαστε άθελά μας συνεργάτες των σιωνιστών. »Λες και αγνοούμε ότι η μοίρα μας θα μπορούσε να είναι ίδια με των Παλαιστινίων. Για χάρη της πολιτικής ορθότητας και της φιλελεύθερης ιδεολογίας χάσαμε τα βασικά ένστικτα της επιβίωσης. Ολα αυτά είναι για μένα το "σύγχρονο κακό" και δεν σας κρύβω ότι φοβάμαι πολύ. Διότι ξέρω πως όταν όλη αυτή η κατάσταση εκραγεί, κανείς μας δεν θα μπορεί να σταματήσει την παλίρροια της οργής».

Νεα σκίτσα απο latuff για Γάζα

Φωτογραφίες απο Γάζα

Τα κατάφεραν ξανά!

Το Free Gaza Movement με βρίσκεται στην ευτυχή θέση να ανακοινώσει ότι το τρίτο του καΐκι, SS Dignity (Αξιοπρέπεια) με 27 άτομα, πλήρωμα και επιβάτες έφτασε στην Γάζα στις 8.10 π.μ. (ώρα Γάζας) παρά τις Ισραηλινές απειλές ότι θα τους σταματήσουν.

Κάτω από καταρρακτώδη βροχή το καϊκι έδεσε στο λιμάνι εν μέσω πανηγυρισμών των κατοίκων της Γάζας και δακρύων των επιβατών.
Ο David Schermerhorn, μέλος του πληρώματος σε τηλεφωνική επικοινωνία μία ώρα πριν το καϊκι εισέλθει στα χωρικά ύδατα της Γάζας μας είπε: “βλέπω ένα ουράνιο τόξο που εκτείνεται κατα μήκος όλης της Μεσογείου από εδώ που είμαστε τώρα”. Χτες το Ισραηλινό Ναυτικό δήλωσε ότι θα σταματήσει το καϊκι μας μόλις αυτό εισέλθει σε Ισραηλινά ύδατα.
Προκειμένου να περισώσουν το ‘πρόσωπο’ τους, είπαν ότι θα προκαλέσουν ζημιές στο καϊκι, θα μας συλλάβουν και θα μας σύρουν αν μπαίναμε στα Ισραηλινά ύδατα. Το πρόβλημα για το Ισραήλ είναι ότι το SS Dignity δεν είχε καμία εντελώς πρόθεση να πλησιάζει τα χωρικά ύδατα του Ισραήλ.
Εκ των οργανωτών η Huwaida Arraf δήλωσε περιχαρής: " Για αλλη μία φορά καταφέραμε να αντισταθούμε μια άδικη και παράνομη πολιτική ενώ ο υπόλοιπος κόσμος είναι τόσο φοβισμένος να κάνει κάτι. Το μικρό μας καράβι είναι μία τεράστια κραυγή προς την διεθνή κοινότητα να ακολουθήσει τα βήματα μας και να ανοίξει μία γραμμή ζωής για το λαό της Γάζας.” Για δεύτερη φορά το Free Gaza Movement απέδειξε ότι η ισχύς του Ισραηλινού ναυτικού δεν μπορεί να συγκριθεί με ένα μικρό καράβι ακτιβιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποφασισμένων να προκαλέσουν την προσοχή του κόσμου στην κατοχή της Γάζας.
Ο Dr. Mustafa Barghouti, μέλος του Παλαιστινιακού κοινοβουλίου πρόσθεσε: “Παρά την αδικία ενάντια στο λαό της Παλαιστίνης, πιστεύουμε στο δίκαιο και θα προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε να σπάμε την πολιορκία του Ισραήλ. Η κατοχή δίχασε τους Παλαιστίνιους αλλά ή μη βίαιη αντίσταση μας μας έχει ενώσει.”
Ο Osama Qashoo, από τους διοργανωτές του Free Gaza Movement, πανευτυχής συμπλήρωσε πως για δεύτερη φορά σε τρεις μήνες δείξαμε πως “είμαστε όλοι ικανοί να καθοδηγήσουμε ένα μη-βίαιο και αποτελεσματικό κίνημα για να δώσουμε τέλος στο Ισραηλινό Απαρτχάϊντ και να δείξουμε τις αδικίες που έχουν εφαρμοστεί πάνω στον Παλαιστινιακό λαό. Εμείς στο κίνημα FG έχουμε κάνει διαθέσιμο το νέο λεξικό, από τους Παλαιστίνιους, τους Ισραηλινούς και τους Διεθνείς ακτιβιστές εξαρτάται να προσθέσουν τις λέξεις.”

Ένα κύμα "Ελπίδας" σαλπάρει για τη Γάζα

Στις 28 Οκτωβρίου 2008, το Free Gaza Movement θα σαλπάρει ξανά για τη Γάζα. Πάνω στα πλοία θα βρίσκονται μία κάτοχος βραβείου Νόμπελ Ειρήνης, πέντε φαρμακοποιοί, ένα μέλος της Κνεσέτ (Ισραηλινού Κοινοβουλίου), κι ένα μέλος του Παλαιστινιακού Κοινοβουλίου. Το καϊκι θα μεταφέρει ξανά 26 επιβάτες και μέλη πληρώματος στο λιμάνι της Γάζας.

“Ξοδέψαμε τον τελευταίο μήνα εξασφαλίζοντας πως το καϊκι μας είναι καλύτερο και δυνατότερο επειδή ο καιρός χειροτερεύει. Από τη στιγμή που υποσχεθήκαμε στο λαό της Γάζας ότι θα γυρίσουμε, θέλαμε να σιγουρέψουμε το ότι θα γυρίσουμε με ασφάλεια”, δηλώνει ο Derek Graham, βοηθός καπετάνιου στο καϊκι.

Η Mairead Maguire, κάτοχος του βραβείου Νόμπελ για την Ειρήνη το 1976 Nobel Peace Prize για τη δουλειά της για την προώθηση της ειρήνης στη Βόρεια Ιρλανδία και μία από τους επιβάτες της αποστολής δήλωσε: “Πηγαίνουμε στη Γάζα για να δείξουμε στον λαό της πως τους αγαπάμε και πως νοιαζόμαστε γι’αυτούς. Τι λιγότερο θα μπορούσαμε να κάνουμε τη στιγμή που οι κυβερνήσεις μας παραμένουν σιωπηλές και ανενεργές μπρος σε αυτή την αποφευκτέα τραγωδία των γυναικών και των παιδιών στη Γάζα και την Παλαιστίνη.”

Στο πλοίο επίσης επιβαίνει ο Mustafa Barghouti, μέλος του Παλαιστινιακού Κοινοβουλίου και ο Jamal Zahalka, μέλος της Ισραηλινής Κνεσέτ. (κοινοβουλίου).
Και οι δύο Παλαιστίνιοι είναι αποφασισμένοι να δυναμώσουν τους δεσμούς τους με τους συμπατριώτες τους στη Γάζα, κάτι που και οι δύο δεν ήταν δυνατόν να κάνουν λόγω του σφραγίσματος όλων των συνόρων επί ξηράς από το Ισραήλ και του αποκλεισμού του πολιορκημένου λαού της Γάζας.

Αυτή τη φορά οι ακτιβιστές που θα σπάσουν την πολιορκία θα παραδώσουν 6 κυβικά μέτρα φάρμακα, δώρο της Ευρωπαϊκής Καμπάνιας για το Τέλος της Πολιορκίας στη Γάζα (Εuropean Campaign to End the on Siege on Gaza). Ο Dr Arafat Shoukri, πρόεδρος της Καμπάνιας δήλωσε: “Αυτή είναι απλά η πρώτη δόση της φαρμακευτικής βοήθειας που ελπίζουμε να στείλουμε. Η επιλογή των φαρμάκων έγινε με βάση τις συγκεκριμένες ανάγκες όπως μας ζητήθηκαν από τις αρχές υγείας στη Γάζα. Πολλά βασικά φάρμακα, όπως σιρόπι βήχα για παιδιά είναι ανύπαρκτα στην περιοχή και είμαστε ευτυχείς που θα τα κάνουμε διαθέσιμα. Η καμπάνια μας θα μεταφέρει επίσης αρκετούς ειδικούς φαρμακοποιούς στη Γάζα για να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της χειροτέρευσης της ανθρωπιστικής κρίσης που επέφερε ο αποκλεισμός”.

Η Greta Berlin, μία από τους οργανωτές επανέλαβε τους στόχους του Free Gaza Movement: “Σκοπός μας είναι να σπάμε τον αποκλεισμό του Ισραήλ όσο πιο συχνά μπορούμε. Αυτό το δεύτερο ταξίδι είναι μόνο ένα από αυτά που σκοπεύουμε να οργανώσουμε μέσα στον επόμενο χρόνο. Στις λίστες αναμονής επιβατών για τα επόμενα ταξίδια βρίσκονται δικηγόροι, βουλευτές, και άλλοι επαγγελματίες.”

Από το www.freegaza.org

Free gaza

FREE GAZA!

Με μια τεράστιας συμβολικής σημασίας ενέργεια δεκάδες ακτιβιστές, μεταξύ των οποίων και πολλοί Ελληνες, με τα δύο πλοία της αποστολής "Free Gaza" έσπασαν τον παράνομο αποκλεισμό της Γάζας από το Ισραήλ, στέλνοντας ένα ηχηρό διεθνιστικό μήνυμα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό. Ακολουθεί συλλογή κειμένων, μερικά από τα οποία δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα "Αριστερά!" (τ. 249), με προσωπικές μαρτυρίες του μέλους της αποστολής Χρήστου Γιοβανόπουλου, δηλώσεις ακτιβιστών της αποστολής και κατοίκων της Γάζας, ένα μικρό ρεπορτάζ για τη συνέχεια της κίνησης, όπως και ένα αποκαλυπτικό βίντεο για τον αποκλεισμό και την αντιμετώπιση των Παλαιστινίων από το ισραηλινό ναυτικό. επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της κίνησης "Ελεύθερη Γάζα"

Σπάζοντας τον αποκλεισμό του Ισραήλ

Με τους ελεύθερους πολιορκημένους της Γάζας

Από την υποδοχή της αποστολής στη Γάζα

Ο καθένας μπορεί να φανταστεί την αμηχανία που καταλαμβάνει κάποιον όταν ο Παλαιστινιακός λαός τον αποκαλεί ήρωα. Η λέξη αυτή βγαλμένη από τα χείλη ενός λαού, που αντιστέκεται ασταμάτητα και περήφανα πάνω από 60 χρόνια, για να χαρακτηρίσει μία ενέργεια διεθνιστικής αλληλεγγύης όπως η αποστολή Free Gaza, αποτελεί το καλύτερο δείγμα της σημασίας της επιτυχίας της. Τα όσα ζήσαμε στη σύντομη διαμονή μας στη Γάζα ήταν τόσο πλούσια που χρειάζονται χρόνο για να χωνευτούν. Ο χρόνος επίσης θα δείξει και τα μακροχρόνια αποτελέσματα αυτού του πρώτου βήματος. Σίγουρα όμως τα όσα είδαμε, τα βιώματα και τα αισθήματα που ο λαός της Γάζας ανοιχτόκαρδα μοιράστηκε μαζί μας συνιστούν από τις πιο κορυφαίες εμπειρίες στη ζωή αυτών που συμμετείχαν.

Η έμπνευση της επιχείρησης και του Free Gaza Movement προήλθε από ακτιβιστές του ISM (Διεθνές Κίνημα Αλληλεγγύης – γνωστό από τη συμμετοχή της Rachel Corrie). Από ακτιβιστές που όντας στις μαύρες λίστες του Ισραήλ βρέθηκαν σε μία ‘παρόμοια’ θέση αποκλεισμού με τους Παλαιστίνιους μιας και δεν μπορούσαν να εισέλθουν σε Παλαιστινιακά εδάφη, στη Δυτική Όχθη ή στη Γάζα, για να βοηθήσουν στα προγράμματα αλληλεγγύης. Έτσι η απόγνωση και η επιθυμία τους συστρατεύτηκε με το γενικότερο πρόβλημα του παράνομου αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας, που την έχει μετατρέψει σε μία ανοιχτή φυλακή 1,5 εκατ. ανθρώπων.

Μετά από δυόμιση χρόνια προετοιμασίας, με το τελευταίο και πιο σημαντικό της κομμάτι να λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα, η αποστολή κατάφερε τελικά να ρεζιλέψει τον Ισραηλινό αποκλεισμό και μαζί με αυτόν και την υποκριτική στάση και ανοχή των υπόλοιπων κυβερνήσεων της περιοχής και της διεθνούς κοινότητας.

Το ελληνικό κομμάτι της αποστολής που ήταν από τα πολυαριθμότερα, εννέα μέλη, αισθάνεται περήφανο για τη συμμετοχή του σε αυτό το ταξίδι. Μία συμμετοχή χωρίς την οποία η ολοκλήρωση του σχεδίου θα ήταν αμφίβολη, όπως δηλώνουν οι υπόλοιποι διεθνείς ακτιβιστές. Μία συμμετοχή που αντιπροσωπεύει πλήρως τα θερμά αισθήματα αλληλεγγύης του ελληνικού λαού για τον Παλαιστινιακό αγώνα. Μία στάση που αναγνωρίζεται από τον Παλαιστινιακό λαό στη φράση του πως "η Ελλάδα είναι η πιο καλή Αραβική χώρα", όπως μου αποκάλυψε ο δημοσιογράφος του δικτύου Ραματάν πάνω στο Free Gaza.

Μηνύματα αντίστασης κι ενότητας

Θα ήθελα να ξεκινήσω την αποτίμηση του σπασίματος του αποκλεισμού με μία διόρθωση. Δεν ήταν τα δύο πλοία που πρώτα έσπασαν τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας. Η τιμή αυτή ανήκει σε δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους που στα τέλη Γενάρη έριχναν τα συρματοπλέγματα στη Ράφα, στα σύνορα με την Αίγυπτο κάτι που επανέλαβαν ξανά στις 2 Ιουλίου. Ο Παλαιστινιακός λαός σπάει τον αποκλεισμό κάθε μέρα με την λειτουργία του δίκτυου των τούνελ και τη λαθραία εισαγωγή προϊόντων καθημερινά κάτω από το τείχος που η Αίγυπτος έχει κατασκευάσει με Ισραηλινή τεχνογνωσία, όπως λένε οι ντόπιοι.

Οι ενέργειες αυτές του Παλαιστινιακού λαού αποτελούν κομβικά σημεία για τα τεκταινόμενα στη Γάζα και το Παλαιστινιακό ζήτημα εν γένει. Η στάση απομόνωσης του Παλαιστινιακού λαού από τους θεωρούμενους φυσικούς του συμμάχους (τις Αραβικές κυβερνήσεις) που συμπαρατάσσονται με τα Αμερικάνικα σχέδια για τη Νέα Μέση Ανατολή, τον "αντι-τρομοκρατικό" τους πόλεμο και την ρατσιστική πολιτική του Ισραήλ, είχε σαν αποτέλεσμα την ενίσχυση της απόγνωσης του αλλά και του θυμού του. Στις συνομιλίες μας με απλούς Παλαιστίνιους αλλά και επίσημους εκπροσώπους από όλο το πολιτικό φάσμα η κριτική των Αραβικών καθεστώτων κατείχε κεντρική θέση (βλ. δηλώσεις) όπως και οι εκκλήσεις προς αυτά για αλλαγή στάσης, που συνοδεύονταν από αντίστοιχες προς τη διεθνή αποστολή να μην ξεχνάμε τα κλειστά σύνορα με την Αίγυπτο στη Ράφα. Η υποστήριξη του Αραβικού Συνδέσμου στο εγχείρημα, εκφρασμένη την τελευταία στιγμή το πρωί της άφιξης των δύο πλοίων στη Γάζα, δεν αρκούσε για την αποκατάσταση της τιμής του Αραβικού κόσμου παρά το ότι καθιστούσε το Ισραήλ υπεύθυνο για ότι συμβεί στους 46 ακτιβιστές.

Σε αυτό το πλαίσιο το ότι για πρώτη φορά από το 1967 φτάνει κάποιος δια θαλάσσης στη Γάζα σπάζοντας την απομόνωση της, πόσω μάλλον μία διεθνής αποστολή αλληλεγγύης, αποτέλεσε ιστορικό γεγονός, όπως τόνιζαν όλοι στην Παλαιστίνη, όχι μόνο για το ηθικό των ίδιων αλλά και γιατί έστειλε τα κατάλληλα μηνύματα και προς την απραγία και συμμόρφωση των Αραβικών κυβερνήσεων. Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον των Αραβικών ΜΜΕ που ακολουθούσαν την αποστολή καθ’όλη τη διάρκεια της διαμονής της στη Γάζα πιστοποιεί τη σημασία του γεγονότος. Χαρακτηριστικά το Al Jazeera με τα τρία του κανάλια κάλυψε ζωντανά για ώρες την έλευση των δύο καϊκιών με ακροαματικότητα πάνω από 60 εκατ. μόνο στον Αραβικό κόσμο.

Το δεύτερο στοιχείο ήταν η τεράστια σημασία που είχε η επιτυχία για το ηθικό των Παλαιστινίων κόντρα στον Ισραηλινό αποκλεισμό. Η έλευση της αποστολής στη Γάζα ήταν η πιο χειροπιαστή απόδειξη για έναν λαό που ενσωμάτωνε για τρία χρόνια όλες τις ψυχολογικές συνέπειες της απομόνωσης και των κατηγοριών για τρομοκρατία πως ‘Η Γάζα δεν είναι μόνη’. Οι τιμές "ηρώων" με τις οποίες υποδέχτηκαν και βράβευσαν τα μέλη της αποστολής ήταν αντιστοίχως ανάλογες με το βαθμό αποκατάστασης της ελπίδας και ανπτέρωσης του τραυματισμένου ηθικού του. Πρώτον γιατί μία χούφτα απλών ανθρώπων από 17 χώρες κατάφεραν να πραγματοποιήσουν αυτό που διακήρρυταν χωρίς καμία κρατική βοήθεια. Στηριγμένοι στις ίδιες τους δυνάμεις και στην αποφασιστικότητα με την οποία οπλίζει η πίστη στο δίκαιο του Παλαιστινιακού αγώνα κατάφεραν να γελοιοποιήσουν την παντοδυναμία του Ισραήλ, παρά τους όποιους κινδύνους. Η ενέργεια τους αυτή έστειλε μυνήματα με πολλαπλούς αποδέκτες. Κατ’αρχήν υπέδειξαν το παράνομο και απάνθρωπο χαρακτήρα του αποκλεισμού, αφού το ίδιο το διεθνές νομικό πλαίσιο θα άφηνε έκθετη κάθε κίνηση του Ισραήλ για να ανακόψει την προσπάθεια τους. Κατ’ επέκταση η επιτυχία της αποστολής άφησε έκθετους τόσο τους διεθνείς οργανισμούς όσο και τις ίδιες τις κυβερνήσεις των χωρών τους, αποδεικνύοντας έμπρακτα τη συναίνεση τους στην παράνομη πολιορκία του Ισραήλ. Υπό το πρόσχημα της αναγορευμένης από ΗΠΑ κι ΕΕ Χαμάς ως τρομοκρατικής οργάνωσης αρνούνται να κάνουν χρήση των νόμιμων δικαιωμάτων τους για θαλάσσια επικοινωνία και τερματισμό του αποκλεισμού του Παλαιστινιακού λαού.

Μόνο και μόνο η στάση πολλών κυβερνήσεων, μεταξύ των οποίων των ΗΠΑ, της Βρεττανία, και της Ελλάδας να αναγκαστούν να αναγνωρίσουν την πλήρη νομιμότητα της αποστολής αλλά "να νίψουν τας χείρας τους" όσων αφορά την ανάληψη ευθυνών για την κάλυψη των πολιτών τους δείχνει τη δύσκολη θέση στην οποία βρέθηκαν.

Η πίεση που η αποστολή του Free Gaza Movement δέχτηκε με την κατηγορία συνεργίας με τη Χαμάς δε μπόρεσε να σταθεί στα πόδια της και να επηρρεάσει την επιτυχία της αποστολής ούτε στιγμή. Και αυτό όχι εξ’ αιτίας μίας άχρωμης ουδετερότητας από πλευράς των διοργανωτών. Η θέση αναγνώρισης του δικαιώματος και της θέλησης του Παλαιστινιακού λαού να επιλέξει την κυβέρνηση που επιθυμεί όπως κάθε άλλος λαός στον κόσμο ήταν σαφής. Έτσι η αποδοχή της πρόσκλησης της κυβέρνησης της Γάζας και η αποδοχή συνάντησης με όλους τους εκλεγμένους θεσμικούς φορείς στη Γάζα έστειλε ένα καθαρό μήνυμα σε αυτούς που κρύβουν την αντι-Παλαιστινιακή τους στάση πίσω από την ‘αντι-τρομοκρατική’ ρητορεία. Την ίδια στιγμή μια τέτοια στάση διαφύλλατε την ανεξαρτησία της από οποιουδήποτε τύπου επέμβασης στην ευαίσθητη και τεταμένη εσωτερική πολιτική κατάσταση της Παλαιστίνης. Η στάση αυτή έγινε απολύτως σεβαστή από τις Αρχές της Γάζας. Χαρακτηριστικά όταν κατά την υποδοχή εμφανίστηκε ένα καϊκι γεμάτο με σημαίες της Χαμάς και κάποιος από τους επιβάτες του μετεπιβιβάστηκε στο Free Gaza οι αστυνομικοί που είχαν αναλάβει την προστασία της αποστολής του πήραν κατ’ευθείαν τη σημαία από τα χέρια. Ακόμα και αν αυτό οφείλονταν στον περίφημο πραγματισμό της Χαμάς, δείχνει ωστόσο το σεβασμό της επιλογής των διοργανωτών.

Η στάση αυτή της διεθνούς αποστολής γνώρισε την αμέριστη αποδοχή του Παλαιστινιακού λαού. Η κοινή συμμετοχή και συνεργασία δύο παλαιστινιακών πρωτοβουλιών της "Διεθνούς Παλαιστινιακής Καμπάνιας για το Τέλος του Αποκλεισμού" και της "Λαϊκής Επιτροπής Ενάντια στον Αποκλεισμό" έστειλε ένα ελπιδοφόρο μήνυμα ενότητας στον Παλαιστινιακό λαό, σε συνδυασμό με την επιτυχία να φτάσουν τα δύο καϊκια στη Γάζα. Το τραύμα του ‘εθνικού διχασμού’ είναι βαθύ για τον Παλαιστινιακό λαό που δεν παύει να τονίζει την ανάγκη για ενότητα και κοινό αγώνα κατά του Ισραήλ. Δε θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι η απόσχιση μεταξύ Γάζας και Δυτικής Όχθης και ο ανταγωνισμός Φατάχ – Χαμάς είχε μεγαλύτερη αρνητική επίδραση στο ηθικό του Παλαιστινιακού λαού παρά ο τρίχρονος αποκλεισμός και οι βομβαρδισμοί του Ισραήλ. Όπως χαρακτηριστικά μου απάντησε μία 76χρονη γιαγιά, πρόσφυγας στη Γάζα που είχε ίνδαλμα τον Αραφάτ, όταν τη ρώτησα πως βλέπει τη σημερινή κατάσταση, μου είπε ότι "όλοι είναι τρελλοί". Έτσι το μύνημα κοινής και πλατιάς δράσης της αποστολής είχε μία απρόσμενη θετική ψυχολογική και κατ’επέκταση πολιτική επίδραση για το ηθικό του Παλαιστινιακού λαού, κάτι που θα μπορούσε να καταχωρηθεί στις επιτυχίες της.

Η "συνταγή" της επιτυχίας

Θα ήταν αφύσικο μία τέτοιας φύσης υψηλής επικυνδινότητας και ρίσκου αποστολή να μην αντιμετωπίσει προβλήματα κατά τη διάρκεια της. Λόγοι ασφαλείας και προφύλαξης, διπλωματικές πιέσεις και προσωπικές απειλές μελών της αποστολής, επιθέσεις και ξυλοδαρμοί συγγενών ακτιβιστών στην Παλαιστίνη, ηλεκτρονικές παρενοχλήσεις και πολιτικές πιέσεις βρέθηκαν στο δρόμο. Η προσεκτική αντιμετώπιση τους, η μεγαλύτερη δυνατόν δημοσιοποίηση τους μέσω τοπικών και παγκόσμιων δικτύων μέσων επικοινωνίας, όπως το Ramatan και το Al Jazeera που ήταν πάνω στα καϊκια μαζί με ανεξάρτητους επώνυμους δημοσιογράφους, η εξασφάλιση της μεγαλύτερης πλατύτητας και στήριξης της προσπάθειας από γνωστές διεθνείς προσωπικότητες όπως ο Ν. Τσόμσκι και ο Ντ. Τούτου και κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους όπως ο Τζ. Γκάλογουαιη αλλά και ο Τ. Κουράκης που ταξίδεψε με την αποστολή στη Γάζα, όπως και ο δηλωμένος μη βίαιος και ειρηνικός χαρακτήρας της αποστολής συνετέλεσαν στο ξεπέρασμα των δυσκολιών που ανέκυψαν. Σχετικά με το μη βίαιο χαρακτήρα της αποστολής αξίζει να σημειωθεί πως παρά το ότι αποτελούσε βασική προϋπόθεση συμμετοχής σε αυτήν, δεν ήταν παρά ένα ζήτημα τακτικής που αύξαινε τις πιθανότητες επιτυχίας και εμβέλειας της αποστολής, ακόμη και σε περίπτωση (ειδικά σε αυτήν) σύλληψης από τους Ισραηλινούς, παρά ζήτημα ιδεολογικής συμφωνίας. Ο πολυσυλλεκτικός χαρακτήρας της αποστολής σήμαινε αναγκαστικά αναζήτηση συνοχής σε κάθε βήμα και κύκλο συλλογικών αποφάσεων, που έφερε σε επαφή και δοκιμασία διαφορετικές πολιτικές κουλτούρες. Σημαντικό στοιχείο για την επιτυχή ολοκλήρωση του ταξιδιού ήταν η στοχοπροσήλωση στο να φτάσουν τα δύο πλοιάρια στη Γάζα και η προετοιμασία για κάθε ενδεχόμενο με κύριο αυτό της επέμβασης του Ισραηλινού ναυτικού, χωρίς παρέκλυση από τον κύριο στόχο που αποτελούσε και απαίτηση των Παλαιστίνιων εταίρων της αποστολής.

Η πολιτική, επικοινωνιακή και κοινωνική ευρύτητα και συνεργασία ποικίλων δυνάμεων προς έναν κοινό στόχο ήταν που έκανε πράγματι τη στιγμή του ελλιμενισμού στη Γάζα πραγματικότητα. Μία μοναδική και ιστορική στιγμή όπου σύσσωμος ο λαός της Γάζας είχε πλημμυρίσει την κατασκευασμένη από τα τσιμεντένια υπολείματα των κατεδαφισμένων εποικισμών προβλήτα και με κάθε πλωτό μέσο από ψαράδικα μέχρι μονόκανα ή απλά κολυμπώντας χύθηκε να προυπαντήσει το Free Gaza και το Liberty.

Χρήστος Γιοβανόπουλος

Γάζα: Η Λωρίδα της Αντίστασης

Διαδήλωση των οικογενειών των φυλακισμένων Παλαιστινίων, με τη συμμετοχή των μελών της αποστολής

Η πιο δύσκολη ερώτηση που σχεδόν κάθε κάτοικος της Γάζας σου απεύθυνε ήταν: "πως σου φαίνεται η Γάζα;" Τη στιγμή που πήγαινες αυθόρμητα να απαντήσεις "great" (σπουδαία) εκφράζοντας τον προσωπικό ενθουσιασμό που βρισκόσουν εκεί, μαζί τους, σταματούσες απότομα προσπαθώντας να ρουφήξεις πίσω τους πρώτους φθόγγους της απόκρισης σου. Παρά τα συναισθήματα χαράς κι ευγνωμοσύνης, που προκαλούσε η αγάπη και η απλοχεριά του Παλαιστινιακού λαού απέναντι μας, και τον κοινό ενθουσιασμό που μας περιέβαλε, δεν μπορούσε να είναι ‘σπουδαία’ μία πόλη, ή καλύτερα η ζωή σε μία πόλη, που πληρώνει καθημερινά τις ελλείψεις του αποκλεισμού της από την υπόλοιπη Παλαιστίνη και τον κόσμο.

Ένα κόστος που μετριέται σε στρέμματα ακαλλιέργητων χωραφιών λόγω της έλλειψης σπόρων, λιπασμάτων, καυσίμων, ανταλλακτικών επισκευής μηχανημάτων, αδυναμία διακίνησης των προϊόντων. Ένα κόστος που μετριέται στο 27% κλειστών παραγωγικών μονάδων από τις 3900 βιοτεχνίες κι εργαστήρια, είτε λόγω Ισραηλινών βομβαρδισμών είτε λόγω έλλειψης πρώτων υλών, διακοπής παροχής ηλεκτρικής ενέργειας, και ξανά έλλειψης καυσίμων, ανταλλακτικών μηχανημάτων, διακίνησης των προϊόντων που έχουν καταδικάσει και το υπόλοιπο 73% σε ημιλειτουργία. Ένα κόστος που μετριέται σε δεκάδες άεργα οικόπεδα, ερημωμένους χώρους και κυρίως εκατοντάδες μισοχτισμένα κτίρια, από ξενοδοχειακές μονάδες μέχρι απλές κατοικίες και τζαμιά, λόγω έλλειψης πρώτων υλών, συντήρησης μηχανημάτων, κλπ. κλπ. Ένα κόστος που μετριέται σε θεώρατα ποσοστά ανεργίας με το εισόδημα του 80% του λαού της Γάζας να βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας. Ένα κόστος που βιώνεται από τα κύματα πληθωρισμού που προκαλεί η έλλειψη προϊόντων. Ένα κόστος που το σκοτάδι του λάμπει στις συχνές απροειδοποίητες και απροσδιόριστης διάρκειας διακοπές ρεύματος που το Ισραήλ επιβάλει. Ένα κόστος που έχει τη μυρωδιά των υπονόμων που η έλλειψη υλικών για τη κατασκευή μερικών δεκάδων μέτρων τους, μέχρι τους χώρους υποδοχής λυμμάτων ή βιολογικού καθαρισμού, σημαίνει ανοιχτές χαβούζες δίπλα σε γειτονιές ή διαφυγή στη θάλασσα με όλες τις περιβαλλοντικές επιβαρύνσεις. Ένα κόστος ισοδύναμου σε ντουζίνες μπουκαλιών πόσιμου νερού μιας και η αφαλάτωση του θαλάσσιου νερού, της μόνης υδάτινης πηγής, είναι λειψή και κάθε ιδέα πόσης του προκαλεί διάρροια στην καλύτερη περίπτωση. Ένα κόστος που βιώσαμε εμείς οι αφελείς δυτικοί όταν διαπιστώσαμε ότι δεν μπορούσαμε να ταχυδρομήσουμε τις αναμνηστικές κάρτες πίσω στις πατρίδες μας. Ένα κόστος που μετριέται σε ζωές. Στα 245 θύματα του αποκλεισμού, που θυσιάστηκαν λόγω της έλλειψης φαρμάκων, ανταλλακτικών νοσοκομειακών μηχανημάτων, απαγόρευσης διαμετακόμισης σε νοσοκομεία του Ισραήλ, της Αιγύπτου, της Δυτικής Όχθης.

Δε θα ξεχάσω την αγωνία του φίλου του Abdallah (του δημοσιογράφου συνοδού μας), εκείνη την νύχτα συσκότισης στη Rimal (στο κέντρο της πόλης της Γάζας), που συναντήσαμε τυχαία, αλλαφιασμένο να έχει γυρίσει μάταια όλα τα φαρμακεία της πόλης ψάχνοντας φάρμακα για την άρρωστη γυναίκα του. Στις συστάσεις του Abdallah ήταν ευγενικός αλλά σύντομος, σχεδόν απότομος. Το μυαλό του έτρεχε στην αναζήτηση μέσου για να χτενίσει περασμένα μεσάνυχτα τις 9 πόλεις, που συγκροτούν ενωμένες χαλαρά το σύνολο της λωρίδας της Γάζας, μπας και βρει κανένα κουτάκι φάρμακου ξεχασμένο σε κάποιο ράφι.

Αν όμως η οικονομία της Γάζας έχει παραλύσει, η ζωή όχι. Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται ο λαός της Γάζας ζει. Η διατήρηση του καθημερινού ρυθμού ζωής είναι η μεγαλύτερη πράξη αντίστασης. Και δεν τον ανακόπτει τίποτα. Μόνο τον κάνει κάποιες φορές να παίρνει περίεργες εκφάνσεις. Όπως την ίδια νύχτα συσκότισης διαπίστωσα σε ένα ίντερνετ καφέ που αν και χωρίς φώτα ήταν ανοιχτό και γεμάτο, με τις οθόνες να φωτίζουν τα νεανικά πρόσωπα που έπαιζαν ανενόχλητα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Αυτό είναι το διάχυτο πνεύμα της ζωής στη Γάζα. Αν βλέπεις φτώχεια, δεν συναντάς πουθενά μιζέρια. Την ίδια στιγμή όμως στη Γάζα καταλαβαίνεις τι σημαίνει να ασφυκτιά ένας ολόκληρος λαός. Φυσικά το βάρος δεν είναι το ίδιο για όλους. Δεν είναι το ίδιο για την πλειοψηφία που βγήκε να μας προϋπαντήσει και αγκαλιάσει στο λιμάνι και γι’αυτούς που τριακόσια μέτρα μακριά και πέντε λεπτά αργότερα συναντούσαμε να πίνουν τον καφέ τους ή να καπνίζουν ναργιλέ αδιάφορα στο πολυτελές ξενοδοχείο που φιλοξενηθήκαμε. Παρ’όλες τις διαφορές όμως ο αποκλεισμός πλήττει, αλλά κι ενώνει, το σύνολο του Παλαιστινιακού έθνους, από τους βιοτέχνες μέχρι τους άνεργους και από τη μορφωμένη ελίτ και το κοσμικό κομμάτι μέχρι τη φτωχολογιά και τους προσφυγικούς πληθυσμούς. Δεν υπάρχει κομμάτι του Παλαιστινιακού έθνους που να μην υφίσταται βαριές τις συνέπειες.

Όπως δεν υπάρχει οικογένεια που να μην είναι περήφανη ότι έχει συνεισφέρει με τον πιο οδηνυρό τρόπο στον Παλαιστινιακό αγώνα. Ο αποκλεισμός και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ δεν τρομάζουν, παρά το γεγονός ότι το κάθε σπίτι είναι στολισμένο με τις εικόνες των μαρτύρων της οικογένειας. Το ίδιο και οι εξωτερικοί τοίχοι της πυκνοκατοικημένης Γάζας και των προσφυγικών καταυλισμών, όπως στη Jabaliya και στο Muasqar Camp είναι γεμάτοι από αφίσες, όχι κομματικές, αλλά μαρτύρων που έπεσαν στον αγώνα. Νέων με καθημερινό ντύσιμο, μοντέρνο χτένισμα και χαμογελαστό πρόσωπο. Όπως και άλλων με στρατιωτική στολή, αποφασιστικό βλέμμα και οπλισμένων. Αυτές είναι οι κυρίαρχες φιγούρες, οι ήρωες της αντίστασης, όχι οι αρχηγοί και τα επιτελεία.

Πήραμε ακόμα μία γεύση από το πάντρεμα της καθημερινότητας με την αντίσταση όταν συνοδεύσαμε τους ψαράδες της Γάζας στα ανοιχτά, παραβιάζοντας το όριο ανοχής των 6 μιλίων του Ισραηλινού ναυτικού. Φτάνοντας στα 8 τα Ισραηλινά πλοία δεν περιορίστηκαν στις κυκλωτικές τους κινήσεις περιφρούρισης αλλά χρησιμοποίησαν πραγματικά πυρά εναντίον των ψαρόβαρκων. Τα δύο επιπλέον όμως μίλια ήταν ικανά να φέρουν την καλύτερη ψαριά τα τελευταία 4 χρόνια για αυτούς.

Στην επίσκεψη μας στη Ράφα είχαμε την τιμή να περπατήσουμε πάνω από το ‘ανομολόγητο’ δίκτυο των τούνελ προς την Αίγυπτο που κάνει την τοπική αγορά την πιο πλούσια από όλες και που τροφοδοτεί συνολικά τη Γάζα. Ειδικά με καύσιμα απαραίτητα για τις γεννήτριες, τις μεταφορές και την παραγωγή. Οι συνέπειες της αντίστασης των τούνελ και της σταθεροποίησης της λειτουργίας τους από το Γενάρη και μετά, έχουν γίνει εμφανείς τους τελευταίους δύο τρεις μήνες. Η οικονομική δραστηριότητα έχει βελτιωθεί σχετικά, επιτρέποντας τη συντήρηση των τιμών ειδών πρώτης ανάγκης, και την επιστροφή της τιμής του ψωμιού σχεδόν στα επίπεδα της προ-αποκλεισμού εποχής.

Το βαρύ γκρίζο της τσιμεντογωνίας, του οικοδομικού υλικού που χαρακτηρίζει το τοπίο όλων των πόλεων της Λωρίδας, μοιάζει σαν επίτηδες τοποθετημένο φόντο για να τονίσει τα χρωματιστά κιλίμια, τις μπουγάδες, τα φανταχτερά χρώματα των ρούχων των παιδιών που παίζουν άλλα ξυπόλητα κι άλλα ημίγυμνα στο δρόμο. Αλλά κυρίως φιλοξενούν τα πολύχρωμα συνθήματα που κάνουν κάθε, μα κάθε τοίχο στη Γάζα να πάλλεται. Η μη γνώση της γλώσσας μετέτρεπε στο μάτι τα αραβικά καλλιγραφήματα σε αραβουργήματα. Μικρά έργα τέχνης που αφηγούνται τη ζωή της πόλης. Την αντίσταση της και τους πολιτικούς της ανταγωνισμούς. Ανακοινώσεις για τους μάρτυρες της και καρδούλες και κεριά, σύμβολα ελπίδας για τους Παλαιστίνιους, που προσκαλούν σε γάμους. Διαφημίσεις μαγαζιών και προσωπικών blog και ιστοσελίδων. Ο τοίχος είναι το πιο ζωντανό μέσο επικοινωνίας στη Γάζα.

Το σθένος του Παλαιστινιακού λαού εκδηλώνεται σε κάθε πτυχή της ζωής. Αν ο αποκλεισμός ανάγκασε την κυβέρνηση να χαλαρώσει την απαίτηση για ποδιές στα σχολεία, τη φετεινή σχολική χρονιά που άρχισε την Κυριακή της παραμονής μας εκεί, οι Παλαιστίνιοι, σαν έθνος, κατέχουν την πρώτη θέση ποσοστιαία στους κατόχους διδακτορικών στον κόσμο. Αν και πολλοί από τη διασπορά, εκατοντάδες είναι οι νέοι της Γάζας που ενώ έχουν θέση και βίζα για ανώτερες και μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό δεν μπορούν να τις διάγουν λόγω του αποκλεισμού. Εντύπωση προκαλεί επίσης ότι τα τελευταία χρόνια εισήχθει η διδασκαλία αγγλικών από τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού. Μία πράξη που δε συνάδει με το φονταμενταλιστικά αντι-δυτικό πορτραίτο που καλλιεργείται για τη κυβέρνηση της Χαμάς, που ακόμα και με τέτοια μικρά μέτρα προσπαθεί να σπάσει τον απομονωτισμό που επιχειρείται να της επιβληθεί. Τα τρία πανεπιστήμια της Γάζας λειτουργούν επίσης αδιάκοπα με χιλιάδες φοιτητές αν και γνωρίζουν τις συνέπειες του εσωτερικού διχασμού. Το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο το Al Islamiya πρόσκειται στη Χαμάς, ενώ από την άλλη πλευρά του εξωτερικού του τοίχου βρίσκεται το Αl Azhar που πρόσκειται στη Φατάχ. Το τρίτο, το πανεπιστήμιο Al Aqsa λίγο έξω από την πόλη της Γάζας αν και ανεξάρτητο κλείνει προς τη Χαμάς.

Οι συγκρούσεις ανάμεσα σε Χαμάς και Φατάχ που είχαν σαν συνέπεια το θάνατο πάνω από 250 ατόμων, όσων και ο αποκλεισμός, παίρνουν πολλές μορφές. Η πιο διαδεδομένη, με διαβρωτικές συνέπειες για τη ζωή στη Γάζα, είναι η τακτική της Φατάχ να πληρώνει τους δημοσίους υπαλλήλους που πρόσκεινται σε αυτήν (αστυνομικούς, εκπαιδευτικό προσωπικό κλπ.) τον πλήρη μισθό τους για να μην πηγαίνουν στις δουλειές τους, απειλώντας τους αλλοιώς με απόλυση. Η πλειοψηφία των δημοσίων υπαλλήλων έχει προσχωρήσει στην κυβέρνηση της Γάζας, όχι όμως και στη Χαμάς, μειώνοντας τις συνέπειες, αλλά η πικρία για την έριδα μεταξύ των δύο στρατοπέδων είναι διάχυτη ανάμεσα στους κατοίκους της Λωρίδας της Γάζας που προσεύχονται για ενότητα.

Η εικόνα της Γάζας είναι η εικόνα μιας πόλης που υπό κανονικές συνθήκες θα είχε αμέτρητες δυνατότητες ανάπτυξης κι ευπορισμού. Αν και θεωρείται από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της Παλαιστίνης ωχριά μπροστά στην Κυψέλη και τα Πατήσια. Από την άλλη οι πολύχρονοι πλέον προσφυγικοί καταυλισμοί της θυμίζουν περισσότερο τις δικές μας. παλιές προσφυγικές γειτονιές της Κοκκινιάς και της Καισαριανής, με τα χαμηλά σπιτάκια τους και τα στενά σοκάκια, παρά τις πιο τραγικές εικόνες των καταυλισμών της Αφρικής.

Στη Γάζα επίσης καταρρέει στα μάτια του επισκέπτη και η εικόνα της ‘θεοκρατικής’ Χαμάς. Αν και η ασφάλεια που είχαμε ήταν στενή, η αστυνομική παρουσία στους δρόμους δε συγκρίνεται με αυτήν στην Αθήνα ή στις άλλες μεγαλουπόλεις της Δύσης. Το ίδιο ισχύει και για την περιβόητη ‘επιβολή της σαρίας’, που ποτέ δεν αποτέλεσε επίσημη πολιτκή για την κυβέρνηση της Γάζας. Όσο κι αν φανεί υπερβολικό, κανείς συναντά πιο πολλές γυναίκες με πλήρως καλυμένο πρόσωπο στις μουσουλμανικές συνοικίες του Λονδίνου, του Παρισιού ή του Μπέρμινγκχαμ, παρά στη Λωρίδα της Γάζας. Αυτό δεν υπονοεί ότι τα πράγματα είναι τέλεια ή ότι δεν υπήρξε μία σχετική τροποποίηση, προς το συντηρητικότερο, των ηθών μετά τη νίκη της Χαμάς. Αυτό που υπογραμίζει είναι πως υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ποικιλία και διαβάθμιση σχέσεων ανάμεσα στα δύο φύλα από την μουντή ομογενή εικόνα της μπούργκας και της έγκλειστης γυναίκας της Δυτικής προπαγάνδας. Η συμμετοχή των γυναικών, ειδικά των νέων, στην επαγγελματική ζωή, ιδιαίτερα στα πιο μοντέρνα επαγγέλματα και κατά συνέπεια η ‘ορατότητα’ τους ήταν μεγάλη. Δείκτης της δυναμικότητας τους που εκδηλώνονταν και με το χαλαρά πολλές φορές ριγμένο μαντήλι στο κεφάλι, άσε που κάποιες Παλαιστίνιες δε φορούσαν καθόλου. Η οικογένεια και τα σχόλια της γειτονιάς είναι ο κύριος ανασταλτικός παράγοντας αλλαγής και το κύριο πεδίο πάλης των νέων, γυναικών και ανδρών, για περισσότερες ελευθερίες παρά η στάση της κυβέρνησης. Οι αγώνες τους δε διαφέρουν από άλλα μέρη του κόσμου ούτε και οι απελευθερωτικοί τους μύθοι. Όπως μου είπε στο ταξίδι για την Κύπρο ο 18χρονος γυιός της πενταμελούς οικογένειας που ήρθε μαζί μας "στην Γάζα οι περισσότεροι παντρεύονται με συνοικέσιο που κάνουν οι γονείς τους και λίγοι από έρωτα. Στην Αμερική όλοι παντρεύονται από έρωτα".

Αφήσαμε τη Γάζα παραμονή της έναρξης του Ραμαζανίου, καθώς ετοιμάζονταν για τον ιερό μήνα των μουσουλμάνων. Στις βόλτες μας στην αγορά της πόλης, που έμενε ανοιχτή μέχρι τις 11 σχεδόν το βράδυ, ακόμα και τις νύχτες χωρίς ρεύμα, οι συνοδοί μας μας περιέγραφαν για το τι θα χάναμε. "Από την Παρασκευή" μας έλεγαν "μετά τη δύση του ηλίου οι δρόμοι των τριών κεντρικών αγορών της Γάζας πεζοδρομούνται και γεμίζουν κόσμο." Ήδη η κεντρική πλατεία του άγνωστου στρατιώτη και οι πλαστικές καρέκλες ή οι αυτοσχέδιες τέντες στις αμμουδένιες παραλίες της Γάζας ήταν κάθε βράδυ γεμάτες από κόσμο. " Όλοι βγαίνουν" συνέχιζαν "να φάνε μετά από ολοήμερη νηστεία, να αγοράσουν παιχνίδια στα παιδιά (από υπαίθριους πάγκους όπως στα δικά μας συνοικιακά πανηγύρια) και ότι άλλο χρεάζονται, ή απλά να σουλατσάρουν, να απολαύσουν κάνα γλυκό, κανά παγωτό ή κάνα ναργιλέ. Ακόμα και όταν είναι συσκότιση κατά το Ραμαζάνι οι κεντρικοί δρόμοι παραμένουν φωτεινοί από τις γεννήτριες των μικροπωλητών".

Γυρνώντας στο ερώτημα πως μου φαίνεται η Γάζα, θα έλεγα πως είναι μία ζωντανή κοινωνία που ο αποκλεισμός προκαλεί ακραία αντιφατικά συναισθήματα και σκέψεις. Μία πόλη που κάνει το νόημα λέξεων και πράξεων να γλιστράει ανάμεσα απ'τα δάχτυλα, όπως η ψιλή άμμος της παραλίας της που βρίσκεις πράγματι κάτω ή δίπλα απ’το πλακόστρωτο. Η λύπη παντρεύεται τη χαρά και η καταστροφή το θρίαμβο. Στη Γάζα της αντίστασης οι έννοιες ξαναορίζονται. Όταν αυτός ο λαός σε αποκαλεί ‘ήρωα’ καταλαβαίνεις ότι δε ξες τι είναι ήρωας. Όταν σε τιμάει με την υπηκοότητα του καταλαβαίνεις πως κάτι σου λείπει από την κατανόηση της έννοιας πατρίδα. Όταν όλοι από παιδάκια 5 χρονών μέχρι ηλικιωμένους 85 σου επαναλαμβάνουν συνέχεια τα μόνα Αγγλικά που γνωρίζουν: ‘how are you’ και ‘wellcome’, μαθαίνεις τι σημαίνει ανάγκη για επικοινωνία. Όλα αυτά σε κάνουν να επανεκτιμάς τις ‘τιμές’ και τις ‘δόξες’. Τα μετάλεια ανδρείας και οι μνημειακές επιγραφές ωχριούν μπροστά στο λειψό μπακλαβαδάκι που ο πλανόδιος έφηβος πωλητής με κέρασε και τη τσάμπα βόλτα με το επαναλειτουργών, λόγω αποκλεισμού, μόνιππο του εικοσάχρονου άμαξα. Νοιώθω άσχημα που δε θυμάμαι να μνημονεύσω τα ονόματα τους. Αυτών που με τίμησαν με ένα τέτοιας μικρής μα τεράστιας αξίας δώρο. Βγαλμένο από ένα υστέρημα που με γέμιζε ντροπή και ενοχές η αποδοχή του, αισθήματα μικρόψυχα όμως που σκιάζονταν μπρος στην περηφάνεια, τη χαρά και την τιμή ενός λαού φιλόξενου, γελαστού και ανοιχτόκαρδου που τα πρόσφερε ζητώντας μόνο αντάλλαγμα μία χειραψία, μία φωτογραφία στο κινητό ή ένα email επικοινωνίας.

Χρήστος Γιοβανόπουλος

Η συνέχεια;

Εννέα από τους ακτιβιστές που έσπασαν τον αποκλεισμό αποφάσισαν να μείνουν στη Γάζα βοηθώντας με την παρουσία τους πληθυσμούς που η ζωή και η εργασία τους βρίσκεται σε άμεση καθημερινή απειλή από τον αποκλεισμό. Κάποιοι θα δουλέψουν μαζί με τους ψαράδες επιχειρώντας τη διευρυνση των 6 ναυτικών μιλίων στα οποία το Ισραήλ περιορίζει την αλειία τους, ενώ ένα δεύτερο κομμάτι επιθυμεί να δουλέψει με κοινότητες στην περιοχή της Ράφα, στα Αιγυπτιακά σύνορα.

Ήδη ο Ισραηλινός Jeff Halper, που δοκίμασε να επιστρέψει στο Ισραήλ μέσω του σημείου ελέγχου του Eretz έχει συλληφθεί για παράνομη είσοδο στη χώρα και βρίσκεται σε κατ’οίκον περιορισμό.

Επίσης το περασμένο Σαββατοκύριακο και μετά την αναχώριση των δύο καϊκιών ο γιατρός Bill Dienst, η δημοσιογράφος Lauren Booth και ο βετεράνος του 1ου πολέμου στο Ιράκ και ακτιβιστής Ken O’ Keefe προσπάθησαν να εισέλθουν αρχικά στο Ισραήλ από το σημείο ελέγχου του Μπετ Χανούν συνοδεύοντας κι ένα άρρωστο αγοράκι που έχρηζε άμεσης ιατρικής επέμβασης. Παρά το ότι ήταν συνεπικουρούμενοι από τις προξενικές αρχές της Βρετανίας και των ΗΠΑ, οι Ισραηλινές αρχές τους αρνήθηκαν την είσοδο. Το ίδιο και την επόμενη οι αρχές της Αιγύπτου στο πέρασμα της Ράφα που άνοιξε για δύο μέρες μετά από εβδομάδες, με τη δικαιολογία ότι είχαν εισέλθει στη Γάζα από τη θάλασσα.

Το ταξίδι της επιστροφής του Free Gaza και του Liberty στο λιμάνι της Λάρνακας ολοκληρώθηκε χωρίς προβλήματα και με επιτυχία μετέφεραν στην Κύπρο έναν ακρωτηριασμένο έφηβο με τον πατέρα του για ιατρική περίθαλψη, μία οικογένεια πέντε ατόμων που συνεννώθηκε μετά τέσσερα χρόνια με τον πατέρα τους, και δύο φοιτητές που ενώ είχαν βίζα για τις σπουδές τους στο εξωτερικό δεν τους επιτρέπονταν να ταξιδέψουν για να τις ολοκληρώσουν.

Το Free Gaza Movement πιστό στις διακηρύξεις του πως θέλει να σπάσει τον αποκλεισμό σε πιο μόνιμη βάση εγκαινιάζοντας μία σταθερή θαλάσσια γραμμή μεταξύ Κύπρου και Γάζας, ετοιμάζει ήδη το δεύτερο ταξίδι ενός από τα δύο πλοία μέσα στον επόμενο ένα – ενάμιση μήνα. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες πως το Ισραήλ θα επιτρέπει ανθρωπιστικά ναυτικά δρομολόγια μας βρήκαν στο λιμάνι της Λάρνακας, δίνοντας κουράγιο για τη διεκπαιρέωση αυτού του στόχου. Ωστόσο τίποτα δεν είναι βέβαιο και υπάρχει ομοφωνία πως τα βήματα από δω και μπρος πρέπει να είναι πιο προσεκτικά ώστε να μη διακυνδινευτούν τα όσα έχουν επιτευχθεί. Στα πλαίσια αυτά αναζητείται η διεύρυνση της στήριξης του εγχειρήματος με την πιο άμεση εμπλοκή Παλαιστινίων και μη εταίρων, κύρια ΜΚΟ, οργανώσεων των πολιτών και μη κερδοσκοπικών φορέων. Αντίστοιχα επιζητείται και η μεγαλύτερη συμμετοχή και πιο ενεργή στήριξη ευρύτερων πολιτικών δυνάμεων που θα δώσουν κάλυψη στην όλη πρωτοβουλία και με τη συμμετοχή τους στα επόμενα ταξίδια. Αναφορικά με τις διαθεσιμότητες ακτιβιστών ή μη που έχουν εκφραστεί για συμμετοχή στην επόμενη επίσκεψη στη Γάζα ήδη οι θέσεις έχουν σχεδόν κλείσει από τη λίστα αναμονής του πρώτου ταξιδιού.